Από την υπόσχεση του 2015 στη σκληρή μουσική του 2025

Υπάρχουν φράσεις που δεν είναι απλώς πολιτικές δηλώσεις. Είναι ρυθμοί. Είναι νταούλια που βαράνε μέσα στο συλλογικό μυαλό και μένουν εκεί.

Μία από αυτές ήταν το περίφημο:
«Θα βαράμε τα νταούλια και οι Ευρωπαίοι θα χορεύουν καρσιλαμά».

Το είπε ο Αλέξης Τσίπρας σε μια εποχή που η χώρα είχε κουραστεί να ακούει για μέτρα, αριθμούς και επιτηρήσεις. Δεν ήθελε ανάλυση. Ήθελε ανάσα. Και το νταούλι υποσχόταν ακριβώς αυτό: ρυθμό, ένταση, ανατροπή.

Η εικόνα ήταν εθιστική.
Εμείς βαράμε.
Οι άλλοι χορεύουν.

Και ποιος Έλληνας δεν θέλει να δει τους «άλλους» να χορεύουν;

Το Πανηγύρι πριν από την Πρόβα

Το 2015 δεν ήταν απλώς μια εκλογική νίκη. Ήταν μια ψυχολογική επανάσταση. Πλατείες, συνθήματα, υψωμένες γροθιές. Ένα αίσθημα ότι αυτή τη φορά το έργο θα παιχτεί αλλιώς.

Μόνο που η γεωπολιτική δεν είναι πανηγύρι χωριού. Δεν αρκεί να έχεις νταούλι. Πρέπει να έχεις βάρος, συμμαχίες, εφεδρείες, σχέδιο. Πρέπει να έχεις ορχήστρα.

Και όταν μπήκαμε στην ευρωπαϊκή αίθουσα συναυλιών με ρυθμό πανηγυριού, ανακαλύψαμε ότι η παρτιτούρα είχε ήδη γραφτεί.

Από τον καρσιλαμά περάσαμε στις ουρές.
Από το σύνθημα στην αριθμητική.
Από την υπόσχεση στην πραγματικότητα.

Δεν μας πείραξε ότι το σύνθημα ήταν υπερβολικό.
Μας πείραξε ότι δεν έγινε πραγματικότητα.

Αυτό είναι το πικρό σημείο.

Η Ροπή μας στον Θόρυβο

Σε αυτή τη χώρα έχουμε μια αδυναμία στον ήχο. Μας συγκινεί το νταούλι. Μας εξιτάρει η ένταση. Θέλουμε να πιστέψουμε ότι κάποιος θα μπει μπροστά και θα επιβάλει ρυθμό στους μεγάλους.

Δεν εξετάζουμε αν έχουμε το βάρος.
Δεν ρωτάμε ποιο είναι το σχέδιο.
Δεν ζυγίζουμε τους συσχετισμούς.

Ακούμε ρυθμό και σηκωνόμαστε.

Κάθε τέσσερα χρόνια αλλάζουμε νταουλιέρη και νομίζουμε ότι αλλάξαμε εποχή. Κάθε φορά που ακούγεται πιο δυνατός ήχος, πιστεύουμε ότι μετακινήθηκε η Ιστορία.

Η Ιστορία όμως δεν συγκινείται από τον θόρυβο. Συγκινείται από την ισχύ.

Από την Υπόσχεση στην Επιβολή

Και φτάνουμε στο σήμερα.

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν διαφήμισε καρσιλαμάδες. Δεν έταξε πανηγύρια. Δεν περιέγραψε ποιους θα κάνει να χορεύουν.

Απλώς χτυπά.

Και όταν χτυπά, οι αγορές προσαρμόζονται. Οι κυβερνήσεις υπολογίζουν. Οι διπλωματίες ανασυντάσσονται. Μπορεί να συμφωνεί κανείς ή να διαφωνεί. Αλλά ο ήχος συνοδεύεται από συνέπειες.

Εδώ βρίσκεται η ωμή διαφορά.

Ο ένας υποσχέθηκε χορό.
Ο άλλος παράγει αντίδραση.

Ο ένας μίλησε για μέλλον.
Ο άλλος επιβάλλει παρόν.

Δεν είναι θέμα συμπάθειας. Είναι θέμα βαρύτητας.

Το Μεγάλο Μπέρδεμα

Εμείς όμως κάναμε το πιο συνηθισμένο λάθος: μπερδέψαμε την επιθυμία με την ικανότητα.

Θέλαμε να χορεύουν οι άλλοι. Δεν αναρωτηθήκαμε αν έχουμε σκηνή. Θέλαμε να ακουστεί η φωνή μας. Δεν ελέγξαμε αν έχουμε μικρόφωνο.

Θεωρήσαμε ότι η πολιτική είναι ρητορική τέχνη και όχι άσκηση ισχύος.

Όταν το δικό μας νταούλι δεν είχε το απαραίτητο βάρος, δεν αλλάξαμε νοοτροπία. Ψάξαμε καλύτερο νταουλιέρη.

Δεν απορρίψαμε τη λογική του θορύβου. Απλώς ζητήσαμε πιο δυνατό ήχο.

Κάπως έτσι γεννιέται και η πολιτική μας «σφηνοϋπερώιος» κατάσταση· ένας διαρκής νευρικός πόνος που προκαλείται όταν η αυταπάτη πιέζει την πραγματικότητα. Όπως γράψαμε και στο άρθρο «Σφηνοϋπερώιος Γαγγλιονευραλγία», το πρόβλημα δεν είναι ο ήχος. Είναι το σημείο που πιέζεται.

Ο Μόνιμος Χορευτής

Και εδώ έρχεται το πιο αιρετικό σημείο.

Οι νταουλιέρηδες αλλάζουν.
Ο χορευτής μένει.

Ο πολίτης που κάθε φορά πείθεται ότι «αυτή τη φορά» θα είναι αλλιώς. Που ερωτεύεται την ένταση πριν εξετάσει την πραγματικότητα. Που πιστεύει ότι ο κόσμος αλλάζει με φράσεις.

Κάθε φορά που ακούγεται νταούλι, μπαίνουμε στον κύκλο.

Δεν ρωτάμε:
Ποια είναι η οικονομική βάση;
Ποια είναι η στρατηγική;
Ποια είναι η συμμαχία;
Ποιο είναι το σχέδιο;

Απλώς χορεύουμε.

Και όταν τελειώσει ο ρυθμός, ψάχνουμε ποιος φταίει.

Το Πιο Ενοχλητικό Συμπέρασμα

Δεν μας πείραξαν τα μεγάλα λόγια.
Μας πείραξε που δεν βγήκαν.

Δεν κουραστήκαμε από τα νταούλια.
Κουραστήκαμε από το ότι ο ρυθμός δεν άλλαξε τον κόσμο.

Και όμως, συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι ο επόμενος θα βαρέσει σωστά.

Ίσως το πιο δύσκολο πράγμα σε αυτή τη χώρα να μην είναι να βρεις ηγέτη.

Ίσως να είναι να βρεις πολίτη που να μην σηκώνεται αμέσως για χορό.

Ποιος Τελικά Χορεύει;

Το ερώτημα δεν είναι αν το 2015 ήταν αυταπάτη.
Ούτε αν το 2025 είναι ρεαλισμός.

Το ερώτημα είναι αν μάθαμε.

Μάθαμε να ξεχωρίζουμε τη ρητορική από την ισχύ;
Μάθαμε να ακούμε πριν ενθουσιαστούμε;
Μάθαμε να ζητάμε παρτιτούρα πριν μπούμε στην πίστα;

Ή απλώς περιμένουμε τον επόμενο ρυθμό;

Το νταούλι δεν φταίει. Το νταούλι κάνει θόρυβο.

Ο χορευτής είναι που πρέπει να αποφασίσει.

Και ίσως, για πρώτη φορά, το πραγματικά επαναστατικό να μην είναι να βαράς δυνατά.

Ίσως να είναι να μένεις ακίνητος μέχρι να καταλάβεις τη μουσική.

Και σήμερα ψάχνει και ακόμα να βρεί την Ιθάκη. Διαβάστε εδώ

#Πολιτική #Γεωπολιτική #Σάτιρα #Ελλάδα #Ηγεσία #Αυταπάτη #Ισχύς #Ανάλυση