Όταν η πολιτική συναντά τον πόνο και η ευφυΐα γίνεται ζητούμενο

Εισαγωγή

Η δημόσια εμφάνιση της κυρίας Καρυστιανού στο Open TV δεν ήταν μια απλή συνέντευξη. Ήταν μια στιγμή φορτισμένη, ανθρώπινη, σχεδόν ιερή. Όταν ένας άνθρωπος έχει χάσει παιδί, η πολιτική οφείλει πρώτα να σιωπά και μετά να μιλά. Όμως η πολιτική δεν αγαπά τη σιωπή. Και κάπου εκεί αρχίζει η δυσκολία.

Ο Πόνος και η Πολιτική Βεβαιότητα

Είναι θεμιτό ένας πολίτης να θέλει να αλλάξει τα πράγματα. Είναι θεμιτό να πιστεύει ότι μπορεί. Εκεί που τα πράγματα μπερδεύονται είναι όταν η πίστη αρχίζει να μοιάζει με βεβαιότητα. Όταν η βεβαιότητα αρχίζει να θυμίζει μαγικό ραβδί.

Στην ελληνική πολιτική ιστορία έχουμε ξαναδεί το φαινόμενο. Το 2015 ακούσαμε για τα ταμπούρλα που θα χτυπούσαν και οι Ευρωπαίοι θα χόρευαν. Ακούσαμε για μνημόνια που θα σκίζονταν με ένα άρθρο και έναν νόμο. Αν δεχθούμε καλοπροαίρετα ότι τότε υπήρχε ειλικρινής πίστη, η πορεία απέδειξε ότι το σύστημα δεν χορεύει με τα δικά σου ταμπούρλα. Σε μαθαίνει να χορεύεις με τα δικά του.

Η πολιτική δεν είναι πεδίο επιθυμιών. Είναι πεδίο συσχετισμών.

Το Κλαρί που Πριονίζεται

Σήμερα βλέπουμε μια διάθεση ριζικής αμφισβήτησης. Μια ρητορική που αφήνει να εννοηθεί ότι το παλιό σύνολο πρέπει να σαρωθεί. Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια.

Το κλαρί πάνω στο οποίο κάθονται όλα τα πουλιά, τα κόμματα δηλαδή, δεν ανήκει σε κανένα πουλί ξεχωριστά. Αν το πριονίζεις με πάθος για να πέσουν οι άλλοι, υπάρχει η πιθανότητα όταν έρθει η σειρά σου να καθίσεις εκεί, να σπάσει και να βρεθείς κι εσύ στο χώμα μαζί τους.

Μπορεί να είναι υπερβολή. Μπορεί και όχι.

Η Ευφυΐα ως Πολιτικό Κριτήριο

Το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι ο θυμός. Δεν είναι η ρητορική. Δεν είναι το πάθος. Είναι η ευφυΐα.

Ο ευφυής μαθαίνει από τα λάθη των άλλων.
Ο έξυπνος μαθαίνει από τα δικά του λάθη.
Ο ανόητος επαναλαμβάνει τα ίδια, ακόμη κι όταν τα έχει δει να καταρρέουν μπροστά του.

Το ερώτημα λοιπόν δεν αφορά μόνο την κυρία Καριστιανού. Δεν αφορά μόνο τον κύριο Τσίπρα. Δεν αφορά μόνο τον κύριο Σαμαρά. Αφορά και όσους τους ακούν.

Το αν κάποιος είναι έξυπνος μπορεί να το δείξει ο χρόνος.
Το αν θα γίνει ευφυής είναι το πραγματικό σκαλοπάτι.

Οι Σιωπές και οι Μεταθέσεις

Ο ένας σιωπά και παρεμβαίνει επιλεκτικά, κυρίως σε ζητήματα εθνικής φύσεως.

Οι άλλοι είχαν αφήσει να εννοηθεί ότι οι κινήσεις θα ήταν άμεσες, ότι τα νέα εγχειρήματα θα ξεκινούσαν σύντομα, ότι ο χρόνος πίεζε. Στην πορεία όμως, οι όποιες πρωτοβουλίες μετατέθηκαν πριν το καλοκαίρι.

Αυτό δεν είναι απαραίτητα αδυναμία. Είναι υπολογισμός. Και ο υπολογισμός είναι στοιχείο εξυπνάδας. Το αν θα μετατραπεί σε ευφυΐα ή σε ακόμη μία χαμένη ευκαιρία, μένει να αποδειχθεί.

Η Δεξαμενή και η Μνήμη

Η πολιτική δεν είναι μόνο πρόσωπα. Είναι δεξαμενές. Είναι ακροατήρια που μετακινούνται, που απογοητεύονται, που ενθουσιάζονται, που ξεχνούν.

Κάθε νέα πολιτική απόπειρα δεν ξεκινά από λευκό χαρτί. Ξεκινά πάνω σε ήδη γραμμένες προσδοκίες. Και κάθε φορά που κάποιος υπόσχεται ότι «αυτή τη φορά θα είναι αλλιώς», η κοινωνία οφείλει να θυμάται πότε άκουσε το ίδιο ξανά.

Δεν είναι κυνισμός. Είναι αυτοπροστασία.

Συμπέρασμα

Στην πολιτική δεν κερδίζει πάντα ο πιο θυμωμένος. Ούτε ο πιο τραυματισμένος. Ούτε ο πιο βέβαιος.

Κερδίζει εκείνος που καταλαβαίνει πότε να μιλήσει, πότε να σωπάσει και κυρίως πότε να μάθει.

Γιατί τελικά, το μεγαλύτερο λάθος δεν είναι να πιστεύεις ότι μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο.
Το μεγαλύτερο λάθος είναι να νομίζεις ότι ο κόσμος δεν θα σε αλλάξει πρώτα.

Όποιος θέλει να ξαναθυμηθεί πώς λειτουργεί η δεξαμενή των ψηφοφόρων, μπορεί να το δει εδώ:
👉 «Η Δεξαμενή των Ψηφοφόρων»

Και για όσους θυμούνται ακόμη τα ταμπούρλα και τον χορευτή που δεν μαθαίνει:
👉 «Το Νταούλι Καρσιλαμάς και ο Χορευτής που δεν Μαθαίνει»

πολιτική #ευφυΐα #ηγεσία #δεξαμενήΨηφοφόρων #ελληνικήΠολιτική