Εισαγωγή

Ζούμε στην εποχή της απόλυτης τεχνολογικής ψευδαίσθησης. Κρατάμε στα χέρια μας συσκευές τελευταίας τεχνολογίας, πλοηγούμαστε σε υπερσύγχρονα ψηφιακά δίκτυα, χρησιμοποιούμε εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης και πιστεύουμε, σχεδόν με αφέλεια, ότι συμμετέχουμε ισότιμα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι της καινοτομίας. Είναι όμως αυτή η πραγματική εικόνα της χώρας; Ή μήπως έχουμε μετατραπεί σε πειθήνιους καταναλωτές ξένων επιτευγμάτων, βαφτίζοντας τον στείρο καταναλωτισμό ως «εξέλιξη»; Για να κατανοήσουμε πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί της στασιμότητας, πρέπει να κοιτάξουμε πίσω από τη λαμπερή οθόνη του εκσυγχρονισμού και να αναρωτηθούμε: τι ακριβώς παράγουμε ως έθνος;

Η Βιτρίνα του Εκσυγχρονισμού και ο Στείρος Καταναλωτισμός

Η τεχνολογική ισχύς ενός κράτους δεν μετριέται από το πόσα εκατομμύρια smartphones εισάγει ετησίως, ούτε από το πόσες ψηφιακές πλατφόρμες εξυπηρέτησης λειτουργεί. Μετριέται από το πόση τεχνογνωσία και προστιθέμενη αξία παράγει το ίδιο. Στην Ελλάδα, η έννοια της ανάπτυξης έχει ταυτιστεί απόλυτα με την αγορά έτοιμων λύσεων. Αγοράζουμε λογισμικό, εισάγουμε υποδομές, καταναλώνουμε ξένες πατέντες. Πανηγυρίζουμε για την ψηφιοποίηση του κρατικού μηχανισμού, ξεχνώντας να θέσουμε το πιο κρίσιμο ερώτημα: Ποιος κατέχει πραγματικά τους κώδικες, τα δεδομένα και τα συστήματα στα οποία βασίζεται η εθνική μας λειτουργία;

Όταν ένα κράτος λειτουργεί αποκλειστικά ως πελάτης πολυεθνικών κολοσσών, δεν εκσυγχρονίζεται. Απλώς υποθηκεύει την ψηφιακή, τεχνολογική και εν τέλει, την εθνική του ανεξαρτησία. Όσοι βρίσκονται στην κορυφή και λαμβάνουν τις αποφάσεις, γνωρίζουν πολύ καλά πως αυτή η εξάρτηση βολεύει. Επιτρέπει τη δημιουργία μιας εικονικής πραγματικότητας ευημερίας, η οποία ελέγχεται εύκολα και σερβίρεται στους πολίτες από αυτούς που αναλαμβάνουν να διαμορφώσουν την κοινή γνώμη, ως δήθεν εθνική επιτυχία.

Οικονομική Αφαίμαξη στη Σκιά της Μη-Παραγωγής

Ας εξετάσουμε την οικονομική διάσταση αυτής της ψευδαίσθησης. Πώς επιβιώνει ένα κράτος το οποίο δεν καινοτομεί και δεν εξάγει υψηλή τεχνολογία; Η απάντηση βρίσκεται στην αδυσώπητη φορολογία. Μέτρα όπως ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στα καύσιμα, η διαρκής έμμεση φορολογία και τα τιμολόγια της ενέργειας δεν είναι μεμονωμένα λογιστικά εργαλεία. Είναι ο τρόπος με τον οποίο η ηγεσία καλύπτει το τεράστιο κενό μιας ανύπαρκτης παραγωγικής βάσης.

Εφόσον η χώρα δεν παράγει πραγματικό πλούτο μέσω της βιομηχανίας και της τεχνολογίας, ο μόνος τρόπος για να συντηρηθεί ο διογκωμένος κρατικός μηχανισμός είναι η αφαίμαξη των πολιτών. Ο αναγνώστης, ο απλός πολίτης στη βάση, καλείται να πληρώσει το τίμημα αυτής της παραγωγικής υστέρησης. Μας πουλάνε «ανάπτυξη», την ώρα που το ίδιο το σύστημα αδυνατεί να παράγει κάτι πέρα από λογαριασμούς και φόρους.

Το Εκπαιδευτικό Σύστημα ως Μηχανισμός Διεκπεραίωσης

Πού γεννιέται όμως αυτή η αδυναμία; Το θεμέλιο του προβλήματος βρίσκεται στην εκπαίδευση. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν σχεδιάστηκε ποτέ για να δημιουργεί καινοτόμους, πρωτοπόρους ή δημιουργούς. Σχεδιάστηκε, με απόλυτη μεθοδικότητα, για να παράγει διεκπεραιωτές εντολών και υπαλλήλους ρουτίνας.

Η υποβάθμιση αυτή δεν προέκυψε τυχαία, ούτε είναι απλώς δείγμα κρατικής ανικανότητας. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια αφέθηκαν συνειδητά στην ιδεολογική άλωση και στον ακραίο κομματικό συνδικαλισμό. Αντί να παράγουν ελεύθερα σκεπτόμενους πολίτες, μετατράπηκαν σε θερμοκοιτίδες παρατάξεων, όπου η αριστεία ποινικοποιήθηκε και η μετριότητα επιβραβεύτηκε.

Όπως έχουμε αναλύσει εκτενώς εξετάζοντας τις άμυνες της δημοκρατίας και την ελληνική αφέλεια, η θεσμική ανοχή απέναντι σε αυτές τις μειοψηφίες που επέβαλαν τους δικούς τους κανόνες, μετέτρεψε τη χώρα σε ξέφραγο αμπέλι. Είναι το ίδιο ακριβώς μοτίβο παρακμής που επιβεβαιώνει περίτρανα πως η ασυλία του ενός τρέφει τη νομιμοποίηση του άλλου.

Ένας πολίτης που μαθαίνει από τα μαθητικά του χρόνια να σκέφτεται κομματικά, να υπακούει σε καθοδηγητές και να μην αμφισβητεί, μετατρέπεται στο τέλειο, ακίνδυνο ακροατήριο. Ένας πολίτης, όμως, που συνθέτει και απαιτεί λογοδοσία είναι μη διαχειρίσιμος. Η οπισθοδρόμηση της εκπαίδευσης αποτελεί, τελικά, τον πιο αποτελεσματικό μηχανισμό άμυνας όσων βρίσκονται στην εξουσία, προκειμένου η κοινωνία να παραμένει διαιρεμένη και ελέγξιμη.

Μαθαίνουμε στα παιδιά μας να αποστηθίζουν, να υπακούν σε προδιαγεγραμμένα, ασφυκτικά πλαίσια και να βλέπουν ως υπέρτατο στόχο μια ασφαλή θέση, είτε στον στενό, είτε στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Πώς περιμένουμε να προκύψει τεχνολογικό άλμα όταν ολόκληρος ο μηχανισμός είναι προγραμματισμένος να συνθλίβει τη διαφορετικότητα, την κριτική σκέψη και την ανάληψη ρίσκου; Η εκπαίδευση, αντί να αποτελεί μοχλό εξέλιξης, λειτουργεί ως φρένο, διασφαλίζοντας ότι η κοινωνία θα παραμείνει πειθήνια και εξαρτώμενη.

Συμπεράσματα

• Η τεχνολογική μας πρόοδος είναι εν πολλοίς δανεική και εισαγόμενη, δημιουργώντας μια επικίνδυνη ψευδαίσθηση εκσυγχρονισμού.
• Η απουσία ισχυρής παραγωγικής βάσης στην τεχνολογία και την καινοτομία οδηγεί αναπόφευκτα στην εξοντωτική φορολόγηση των πολιτών, προκειμένου να συντηρηθεί το σύστημα.
• Το εκπαιδευτικό μας μοντέλο παράγει πειθαρχημένους καταναλωτές και διεκπεραιωτές, ακυρώνοντας εν τη γενέσει της κάθε πιθανότητα ουσιαστικής τεχνολογικής ανεξαρτησίας.

Επίλογος

Η οπισθοδρόμηση της Ελλάδας δεν είναι ένα τυχαίο ατύχημα της ιστορίας. Είναι ένα συστημικό αποτέλεσμα, μια σιωπηρή συμφωνία που αναπαράγεται καθημερινά εις βάρος της κοινωνίας. Όσο καταναλώνουμε αμάσητη την τεχνολογία που μας προσφέρουν και όσο εκπαιδευόμαστε απλώς για να πατάμε τα κουμπιά που άλλοι, εκτός συνόρων, κατασκεύασαν, η χώρα θα παραμένει ένα γεωπολιτικό και οικονομικό υποχείριο. Ήρθε η ώρα να αντιληφθούμε ότι η οθόνη του ακριβού κινητού μας δεν είναι το παράθυρο στο μέλλον, αλλά ο καθρέφτης της παραγωγικής μας αδυναμίας.

Διαβάστε τη συνέχεια : «Το Κράτος-Τιμωρός και η Ποινικοποίηση της Παραγωγής»

#Ελλάδα #Οπισθοδρόμηση #Τεχνολογία #Εκπαίδευση #Κοινωνία