Το Κράτος-Τιμωρός και η Ποινικοποίηση της Παραγωγής

Εισαγωγή

Στο προηγούμενο άρθρο μας, Ελληνική Οπισθοδρόμηση: Κύκλος 1 – Μέρος Α, εξετάσαμε πώς η καταναλωτική μανία για εισαγόμενη τεχνολογία βαφτίζεται έντεχνα «εκσυγχρονισμός» και πώς ένα εργαλειοποιημένο εκπαιδευτικό σύστημα φροντίζει να παράγει υπάκουους διεκπεραιωτές, απονεκρώνοντας την κριτική σκέψη.

Τι συμβαίνει, όμως, όταν ο πολίτης της βάσης, παρά τις αντίξοες συνθήκες αυτής της παιδείας, επιχειρεί να δημιουργήσει, να καινοτομήσει και να παράγει πραγματικό πλούτο στη χώρα του;

Εδώ ακριβώς ενεργοποιείται το δεύτερο και πιο αδυσώπητο στάδιο της συστημικής αδράνειας:

Η μετωπική σύγκρουση με το ίδιο το κράτος. Ένα κράτος που έχει σχεδιαστεί να λειτουργεί όχι ως αρωγός, αλλά ως τιμωρός.

Η Γραφειοκρατία ως Εργαλείο Υποταγής

Ας αναρωτηθούμε ειλικρινά:

-Ποιον ευνοεί το σημερινό οικονομικό περιβάλλον;
-Τον παραγωγό ή τον μεταπράτη;

Στην Ελλάδα, οποιαδήποτε προσπάθεια πρωτογενούς ή δευτερογενούς παραγωγής αντιμετωπίζεται από τον κρατικό μηχανισμό, όχι ως ευκαιρία εθνικής ανάπτυξης, αλλά ως ύποπτη δραστηριότητα που πρέπει να ελεγχθεί, να δυσκολευτεί και, τελικά, να απομυζηθεί.

Η δαιδαλώδης γραφειοκρατία δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου τυχαίου λάθους ή οργανωτικής ανικανότητας, όπως συχνά προσπαθούν να μας πείσουν οι αναλυτές των κεντρικών δελτίων.

Είναι ένας πανίσχυρος, σιωπηλός μηχανισμός ελέγχου.

Όταν ο πολίτης χρειάζεται δεκάδες άδειες, μήνες αναμονής και την «εύνοια» κάποιου πολιτικού γραφείου για να ξεκινήσει μια παραγωγική μονάδα, μαθαίνει από την πρώτη μέρα τον χρυσό κανόνα του συστήματος:

-Δεν μπορείς να επιβιώσεις αυτόνομα.
-Πρέπει να εξαρτάσαι.

Αυτό ακριβώς επιθυμούν όσοι λαμβάνουν τις αποφάσεις στην κορυφή.

Ένας παραγωγικά και οικονομικά ανεξάρτητος πολίτης είναι μη διαχειρίσιμος.

Αντίθετα, ένας πολίτης εγκλωβισμένος στα γρανάζια της κρατικής έγκρισης, μετατρέπεται άμεσα σε όμηρο.

Φορολογική Αφαίμαξη: Η Τιμωρία της Επιτυχίας

Και αν, παρ’ όλα αυτά, ο παραγωγός καταφέρει να ξεπεράσει τον σκόπελο της γραφειοκρατίας, τον περιμένει ο πέλεκυς της εξοντωτικής φορολογίας.

Το ελληνικό κράτος λειτουργεί ως απρόσκλητος συνεταίρος σε κάθε επιχειρηματικό ρίσκο του πολίτη, απαιτώντας τη μερίδα του λέοντος από τα κέρδη, χωρίς φυσικά να αναλαμβάνει καμία ευθύνη στην αποτυχία.

Η υπερφορολόγηση της παραγωγής, οι δυσβάσταχτες ασφαλιστικές εισφορές και οι προκαταβολές φόρου δεν αποτελούν απλώς μέτρα δημοσιονομικής εξυγίανσης.

Αποτελούν τη σαφέστερη δήλωση του συστήματος: «Μην παράγεις. Δεν σε συμφέρει».

Είναι πολύ πιο εύκολο, ασφαλές και κερδοφόρο να γίνεις εισαγωγέας ξένων προϊόντων ή μεσάζοντας, παρά να δημιουργήσεις κάτι από το μηδέν.

Έτσι, το εθνικό κεφάλαιο διαρρέει στο εξωτερικό, η χώρα αποβιομηχανίζεται πλήρως και η οικονομία μας μετατρέπεται σε ένα απέραντο σούπερ μάρκετ κατανάλωσης αγαθών, τα οποία άλλοι παρήγαγαν για εμάς.

Η Οικονομία των Επιδομάτων

Όταν η παραγωγή ποινικοποιείται και αποτρέπεται, τι μένει για να κρατήσει την κοινωνία σε μια φαινομενική ειρήνη; Η απάντηση είναι ο εθισμός στα κρατικά επιδόματα.

Όσοι βρίσκονται ψηλά στα κέντρα εξουσίας έχουν βρει την ιδανική συνταγή χειραγώγησης:
-Αρχικά σου αφαιρούν τη δυνατότητα να βγάλεις το δικό σου ψωμί ελεύθερα, και στη συνέχεια σου πετούν ψηφιακά ψίχουλα με τη μορφή «pass» ή προσωρινών ενισχύσεων.
-Μάλιστα, μέσω των προπαγανδιστών της ενημέρωσης, απαιτούν και την ευγνωμοσύνη σου στην κάλπη.

Αυτή είναι η απόλυτη στρέβλωση της σχέσης κράτους-πολίτη.

Αντί το κράτος να λειτουργεί ως θεμέλιο που θα διευκολύνει τη δημιουργικότητα, έχει μετατραπεί σε έναν μηχανισμό αναδιανομής της μιζέριας.

Παίρνει δέκα από τον παραγωγικό πυρήνα για να δώσει ένα πίσω με τη μορφή επιδόματος, κρατώντας τα εννέα για τη συντήρηση του δικού του, παρασιτικού οικοδομήματος.

Συμπεράσματα

• Η ελληνική γραφειοκρατία αποτελεί ένα σκόπιμο και καλοκουρδισμένο εργαλείο ελέγχου, σχεδιασμένο να αποτρέπει την πραγματική ανεξαρτησία των πολιτών.
• Το κράτος τιμωρεί την παραγωγή και την καινοτομία μέσω της υπερφορολόγησης, σπρώχνοντας την κοινωνία στη βολική και ακίνδυνη λύση της μεταπώλησης ξένων προϊόντων.
• Η σταδιακή αντικατάσταση της αυτόνομης εργασίας από μια οικονομία επιδομάτων αποτελεί τον πιο αποτελεσματικό τρόπο διαχείρισης και χειραγώγησης της εκλογικής βάσης από την ηγεσία.

Επίλογος

Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο:
Η χώρα μας δεν είναι φτωχή επειδή δεν διαθέτει ικανά μυαλά ή εργατικά χέρια.
Είναι εγκλωβισμένη στη στασιμότητα επειδή το ίδιο το σύστημα έχει σχεδιάσει με μαεστρία την παραγωγική της ασφυξία.
Η ποινικοποίηση της παραγωγής διασφαλίζει ότι κανείς δεν θα αποκτήσει επαρκή οικονομική αυτονομία ώστε να αμφισβητήσει τους κυρίαρχους μηχανισμούς.
Όσο η κοινωνία παραμένει όμηρος αυτού του κράτους-τιμωρού, η εξάρτηση θα βαθαίνει.

Το ερώτημα που προκύπτει, λοιπόν, είναι πώς αυτή η οικονομική υποδούλωση καταλήγει να συντηρεί τον επόμενο μεγάλο μύθο της ελληνικής πραγματικότητας:
-Το αφήγημα μιας «ανάπτυξης» που βλέπουν μόνο οι αριθμοί, αλλά ποτέ οι άνθρωποι.

Διαβάστε τη συνέχεια “Ο Μύθος της Ανάπτυξης και η Κοινωνία της Στασιμότητας”

#Ελλάδα #Οπισθοδρόμηση #Κράτος #Παραγωγή #Οικονομία