Εισαγωγή

Στην πολιτική σκακιέρα, όπως και στη ζωή, τίποτα δεν αφήνεται στην τύχη. Ειδικά όταν μιλάμε για πρόσωπα που φέρουν ιστορικό βάρος και άμεση πρόσβαση στα κέντρα λήψης αποφάσεων της παγκόσμιας ελίτ. Η πρόσφατη τηλεοπτική εμφάνιση του Παύλου, δεν ήταν απλώς μια συνέντευξη σε έναν καταξιωμένο δημοσιογράφο. Ήταν μια «βολή» ακριβείας σε έναν χρόνο φαινομενικά νεκρό, αλλά ουσιαστικά κρίσιμο. Το ερώτημα που πλανιέται πάνω από την επικαιρότητα δεν είναι τι είπε, αλλά γιατί τώρα; Είναι μια απλή συγκυρία ή μια εσκεμμένη ενέργεια με συγκεκριμένους αποδέκτες; Για να απαντήσουμε, πρέπει να δούμε τη μεγάλη εικόνα, πέρα από τα χαμόγελα και την ευγένεια.

Η συνέντευξη έχει από πίσω μια Ιστορία. Δείτε εδώ

Η Εικόνα της Χώρας και η Σκόπιμη Αναρχία

Για να αποκωδικοποιήσουμε την κίνηση του Παύλου, πρέπει πρώτα να κοιτάξουμε τον «καμβά» πάνω στον οποίο ζωγραφίζεται αυτή η νέα εικόνα. Η χώρα βιώνει μια βαθιά, συστημική κρίση, που όπως είχαμε αναλύσει στο άρθρο μας για τη Μεταπολίτευση 1974-2025, δείχνει ότι ο ιστορικός αυτός κύκλος έχει κλείσει, αφήνοντας πίσω του συντρίμμια.

Η καθημερινότητα του πολίτη μαστίζεται από την ακρίβεια στα σούπερ μάρκετ, την ενεργειακή φτώχεια και τα δυσβάσταχτα ενοίκια. Την ώρα που οι μισθοί και οι συντάξεις παραμένουν καθηλωμένοι, τα funds και οι τράπεζες καταγράφουν κέρδη ρεκόρ, ενώ οι αγρότες και κτηνοτρόφοι βλέπουν την παραγωγή τους να απαξιώνεται. Η χώρα παρακολουθεί αποσβολωμένη την έλλειψη βασικών υποδομών, με το έγκλημα των Τεμπών να παραμένει ανοιχτή πληγή και το FIR Αθηνών να κλείνει λόγω έλλειψης προσωπικού.

Και ποια είναι η απάντηση της πολιτικής ελίτ; Η κυνική φράση κυβερνητικού βουλευτή: «Το τζάμπα πέθανε». Μια φράση που αποκαλύπτει το σκληρό, ναρκισσιστικό πρόσωπο της εξουσίας. Μιας εξουσίας που σε κάθε σκάνδαλο απαντά με το «δεν ήξερα», «φταίει το βαθύ κράτος», «είναι διαχρονικές παθογένειες». Η ατιμωρησία και η μετάθεση ευθυνών έχουν δημιουργήσει την αίσθηση μιας σκόπιμης πολιτικής αναρχίας. Μήπως αυτή η αστάθεια είναι τεχνητή; Μήπως δημιουργείται το χάος, ώστε η λύση να φαντάζει ως «σωτηρία» από έναν από μηχανής θεό;

Ο «Μη Εχθρός» και η Στρατηγική της Ευγένειας

Μέσα σε αυτό το κλίμα οργής, εμφανίζεται ο Παύλος. Όχι ως τιμωρός, αλλά ως «ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας» που τυγχάνει να είναι Πρίγκιπας. Η συνέντευξη στήθηκε με αριστοτεχνικό τρόπο. Ο δημοσιογράφος, ευγενής και ίσως ενοχικός που δεν προσφωνούσε τον συνομιλητή του με τίτλους, μνημονεύοντας εμμέσως τις παλαιότερες συνεντεύξεις του πατέρα του, έδωσε την πάσα για να περάσει το κεντρικό μήνυμα: «Δεν είμαι ο εχθρός σας. Τον εχθρό αναζητήστε τον αλλού».

Ο Παύλος εμφανίστηκε σοβαρός, με ξεκάθαρες απόψεις, αποφεύγοντας να προκαλέσει. Πρόβαλε την ισχύ του ως «παράγοντας» που μπορεί να βοηθήσει την πατρίδα μέσω των διασυνδέσεών του και της ομογένειας, αλλά απέκρυψε επιμελώς την επαγγελματική του δραστηριότητα στις ΗΠΑ. Γιατί; Για να μην ταυτιστεί με τους «οικονομικούς βαρώνους» που ο λαός θεωρεί υπεύθυνους για τη φτώχεια του. Θέλει να είναι «λαϊκός» για να αποκτήσει αποδοχή, αλλά και «ελίτ» για να εμπνέει σεβασμό.

Το Πολιτικό Φλερτ και το Παράδοξο των Τίτλων

Η στάση του απέναντι στην κυβέρνηση ήταν κάτι παραπάνω από φιλική. Υπερτόνισε τις επιτυχίες της Νέας Δημοκρατίας, κλείνοντας το μάτι στο συντηρητικό ακροατήριο, ενώ απέρριψε τα άκρα δεξιά και αριστερά. Δήλωσε ότι θα ψηφίσει για πρώτη φορά, υπενθυμίζοντας ότι πλέον έχει το δικαίωμα του «εκλέγειν» και, κατά συνέπεια, του «εκλέγεσθαι».

Εδώ όμως γεννάται το μεγάλο θεσμικό παράδοξο. Ο πατέρας του, ορθώς ιστορικά, φέρει μετά θάνατον τον τίτλο του Βασιλέως (όπως ένας Αντιστράτηγος ε.α. ή ένας Πρέσβης επί τιμή διατηρούν τον τίτλο τους). Ο Παύλος όμως; Η κοινωνία τον αποκαλεί Διάδοχο, όπως τον γιο που αναλαμβάνει την οικογενειακή επιχείρηση, αλλά θεσμικά ο τίτλος δεν υφίσταται στο παρόν πολίτευμα. Αν ο Παύλος αποφασίσει να κατέβει στην αρένα της πολιτικής – είτε κάνοντας κόμμα (με το 23% να καραδοκεί στις δημοσκοπήσεις), είτε ως βουλευτής ή Δήμαρχος – θα πρέπει να αποποιηθεί τον τίτλο του Πρίγκιπα. Δεν μπορείς να είσαι και «Θεσμός» και «Κομματάρχης». Όπως είχε πει και ο πατέρας του: «Είμαι αρχηγός έθνους, δεν γίνεται να γίνω αρχηγός κόμματος». Ο Παύλος φαίνεται να ακροβατεί σε αυτό το τεντωμένο σκοινί, δηλώνοντας διπλωματικά «η πολιτική είναι στο αίμα μου» αλλά «δεν είμαι πολιτικός». Πρέπει να αποφασίσει: Θα παραιτηθεί από τον τίτλο που έχει για να διεκδικήσει την ψήφο του λαού;

Συμπεράσματα

Η συνέντευξη αυτή δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί τυχαία.
Σε μια περίοδο που:
– Αφενός στο εσωτερικό το πολιτικό σύστημα απαξιώνεται και η κοινωνική συνοχή δοκιμάζεται από την οικονομική εξαθλίωση και
– Αφετέρου η Ελληνική Πολιτική αποξενώνεται από το παγκόσμιο σύστημα,
τότε,η εμφάνιση ενός «νέου» παίκτη, άφθαρτου, με αίγλη δημιουργεί ερωτηματικά:
– Αποτελεί λύση για την απαξίωση του πολιτικού συστήματος στο εσωτερικό(;) ή
– Αποτελεί την εναλλακτική από τη παγκόσμια καθεστηκυία τάξη; 

Και βεβαίως:
– Για το εσωτερικό, είναι ο Παύλος η «σωσίβια λέμβος» για μια κεντροδεξιά που χάνει την επαφή της με την κοινωνία;
-Ή μήπως είναι ο προάγγελος μιας νέας μορφής πολιτικής παρέμβασης;
-Ή με την συνέντευξη αυτή  αυτοπροορίζεται σαν ο επόμενος ΠτΔ;

Επίλογος

Παρακολουθούμε τις εξελίξεις με ψυχραιμία. Η «αθωότητα» της συνέντευξης ελέγχεται, και η επόμενη κίνηση στη σκακιέρα θα δείξει αν μιλάμε για έναν απλό ιδιώτη ή για τον επόμενο ρυθμιστή της πολιτικής ζωής.

Επόμενο: Ανάλυση των αντιδράσεων.