Εισαγωγή

Καθώς η Ευρώπη βυθιζόταν στη δίνη του οικονομικού πολέμου που η ίδια κήρυξε, μεθυσμένη από την ψευδαίσθηση της ηθικής της ανωτερότητας, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού παιζόταν ένα εντελώς διαφορετικό παιχνίδι.

Η Ουάσιγκτον δεν εγκλωβίστηκε ποτέ σε ιδεολογικές αγκυλώσεις, φροντίζοντας να εξυπηρετήσει με απόλυτο κυνισμό το δικό της εθνικό συμφέρον.

Όπως είχαμε επισημάνει αναλύοντας το γεωπολιτικό ντόμινο της Μέσης Ανατολής (διαβάστε: ΡΩΣΙΑ – ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Η Νέα Πραγματικότητα – Μέρος V), όταν η προσοχή και τα συμφέροντα των ισχυρών μετατοπίζονται, οι λεγόμενοι “σύμμαχοι” απλώς αφήνονται να πληρώσουν τον λογαριασμό.

Μόλις το βάρος έπεσε στο Ιράν και τον Ειρηνικό, το ουκρανικό μέτωπο μπήκε στο ράφι, και η Ευρώπη έμεινε τραγικά μόνη να διαχειρίζεται τα ερείπια.

Ο Ρεαλισμός των ΗΠΑ και η Στρατηγική της Αρκτικής

Η αμερικανική εξωτερική πολιτική διέπεται διαχρονικά από ωμό ρεαλισμό.

Την ώρα που η ευρωπαϊκή ελίτ αυτοκτονούσε βιομηχανικά κόβοντας τη φθηνή ρωσική ενέργεια, οι Ηνωμένες Πολιτείες φρόντιζαν να κατοχυρώσουν τα δικά τους αποκλειστικά κέρδη.

Μετέτρεψαν την Ευρώπη σε εξαρτημένο πελάτη του αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), εξασφαλίζοντας τεράστια οικονομικά οφέλη και υποχρεώνοντας τη γηραιά ήπειρο σε ενεργειακή ομηρία, την ώρα που προσέλκυαν ευρωπαϊκά κεφάλαια στο αμερικανικό έδαφος.

Παράλληλα, κινούσαν τα νήματα στον παγκόσμιο χάρτη με γνώμονα τον μακροπρόθεσμο έλεγχο.

Η συζήτηση για τον γεωστρατηγικό έλεγχο της Γροιλανδίας, που κάποτε χλευάστηκε από τους Ευρωπαίους γραφειοκράτες ως παραλήρημα, αποδείχθηκε μια κίνηση-ματ για τον έλεγχο της Αρκτικής, των νέων εμπορικών δρόμων που ανοίγουν και των σπάνιων γαιών.

Οι ΗΠΑ θωράκιζαν το μέλλον και την οικονομία τους, αφήνοντας την Ευρώπη να φθίνει.

Οι Παρακαμπτήριοι της Ντροπής και η Σιωπηλή Συνθηκολόγηση

Όταν η Μέση Ανατολή πήρε φωτιά, το ευρωπαϊκό αφήγημα κατέρρευσε οριστικά.

Το αμερικανικό “άδειασμα” έγινε πραγματικότητα και, χωρίς την προστατευτική ομπρέλα των ΗΠΑ, τα ευρωπαϊκά κράτη βρέθηκαν μπροστά στο φάσμα της πλήρους οικονομικής παραλυσίας.

Ο κυνισμός διαδέχθηκε τις ψευδαισθήσεις.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, η ευρωπαϊκή υποκρισία έφτασε στο απόγειό της.

Ενώ στα χαρτιά διατηρούνται χιλιάδες αυστηρές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, οι ίδιες οι ευρωπαϊκές ηγεσίες άρχισαν να αναζητούν απεγνωσμένα “σιωπηλές” παρακαμπτήριες οδούς.

Μέσω τρίτων χωρών άρχισαν να προμηθεύονται έμμεσα ρωσική ενέργεια, προκειμένου να αποτρέψουν το ολικό μπλακάουτ και την κοινωνική έκρηξη στο εσωτερικό τους.

Πρόκειται για μια απόλυτα ταπεινωτική συνθηκολόγηση, η οποία βαφτίστηκε τεχνηέντως “αναπροσαρμογή” για να μην πληγεί το γόητρο της μαφίας των Βρυξελλών.

Επίλογος

Το αμερικανικό άδειασμα δεν ήταν προδοσία· ήταν η φυσική εξέλιξη της γεωπολιτικής λογικής που τα ευρωπαϊκά κέντρα αποφάσεων αρνήθηκαν επιδεικτικά να κατανοήσουν.

Η Ευρώπη χρησιμοποιήθηκε ως αναλώσιμο προγεφύρωμα για την αποδυνάμωση ενός αντιπάλου, και όταν οι προτεραιότητες άλλαξαν, εγκαταλείφθηκε στη μοίρα της.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν η ευρωπαϊκή ελίτ ηττήθηκε, αλλά πότε και πώς οι λαοί της θα αντιδράσουν απέναντι στους αρχιτέκτονες αυτής της ιστορικής συντριβής.

Διαβάστε στη συνέχεια: Το Ευρωπαϊκό Αδιέξοδο (Μέρος III): Η Ώρα της Οργής

#ευρώπη #ηπα #γεωπολιτική #ενέργεια #ιράν