Εισαγωγή

Υπάρχουν στιγμές που κοιτάς γύρω σου και αναρωτιέσαι αν η καθημερινότητα σε αυτή τη χώρα γράφεται από κάποιο επιτελείο σοβαρών διαχειριστών ή από σεναριογράφο επιθεώρησης που έχει αποφασίσει να δοκιμάσει τα όριά μας.

Αν καταγράψεις τα ποσά με τα οποία κινείται πλέον η πολιτική και κοινωνική μας ζωή, το συμπέρασμα είναι αμείλικτο:

• Η ελληνική πραγματικότητα ξεπουλιέται σε τιμές ευκαιρίας.

Το «κοστολόγιο» της Δημοκρατίας

Κάποτε, για να πάρεις ένα κόμμα εξουσίας —από αυτά που κυβέρνησαν και έσκισαν μνημόνια— χρειαζόσουν δεκαετίες κομματικής λάσπης, αφισοκόλληση και συνέδρια σε καπνισμένα υπόγεια.

Ήρθε όμως ο 21ος αιώνας και απέδειξε ότι όλα αυτά ήταν περιττά έξοδα.

Εμφανίστηκε ένας ωραίος, ατσαλάκωτος κύριος κατευθείαν από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, έσκασε ένα ταπεινό δίευρο στο ταμείο, πάτησε το κουμπί της εγγραφής και μέχρι να πουν οι υπόλοιποι «σύντροφοι, τι έγινε;», τους είχε πάρει τα κλειδιά της πολυκατοικίας μαζί με το ασανσέρ.

Ένα δίευρο! Ούτε καπουτσίνο μέτριος σε πλαστικό δεν παίρνεις πια με τόσα.

Κι ύστερα έτρεχαν όλα τα κόμματα, με τη γραβάτα στραβά, να ξεσκονίσουν τις ιδρυτικές τους διακηρύξεις, ψάχνοντας έντρομοι να δουν από ποια ακριβώς τρύπα μπαίνει ο καθένας με τα ψιλά της τσέπης του και γίνεται αρχηγός.

Η αξιωματική αντιπολίτευση κοστολογήθηκε όσο ένα πακέτο τσίχλες.

Ο Μεσαίωνας του 21ου Αιώνα vs Η «Αυτοδιοικητική Μαγκιά»

Από το δίευρο της κεντρικής σκηνής, περνάμε στο τοπικό μεγαλείο.

Εκεί όπου ένας πληθωρικός άρχοντας του Παγασητικού, με ανοιχτό πουκάμισο και λεξιλόγιο βγαλμένο από καλτ ταινίες των 80s, αποφασίζει να λύσει τα προβλήματα με συνοπτικές διαδικασίες.

Τα σχολεία μπάζουν, τα κεραμίδια πέφτουν; Μέσα σε μία νύχτα μπαίνουν συνεργεία, πέφτουν σοβάδες, στρώνονται μπογιές, και το πρωί το κτίριο λάμπει.

Τι κάνει όμως το θεσμικό όργανο την επομένη;

Ανακουφίζεται που δεν θα φάνε τα παιδιά σοβά στο κεφάλι;

Όχι. Συνεδριάζει με περισπούδαστο ύφος για να εξετάσει αν η μπογιά απλώθηκε με τις προβλεπόμενες εγκυκλίους και αν η επισκευή ήταν νόμιμη ή παράνομη.

Αυτή είναι η απόλυτη ελληνική σχιζοφρένεια:

Από τη μία η πρακτική του «αποφασίζομεν και μπογιατίζομεν» κι από την άλλη μια γραφειοκρατία που προτιμά να καταρρεύσει το κτίριο, αρκεί η πτώση να έχει τις σωστές σφραγίδες.

Και για ποια κτίρια μιλάμε;

Είκοσι έξι χρόνια μέσα στον 21ο αιώνα, η ελληνική εκπαίδευση στεγάζεται ακόμα σε κοντέινερ.

Λαμαρίνες που τον χειμώνα μπάζουν παγωνιά και τον Μάιο λειτουργούν ως φούρνοι μικροκυμάτων. Μαθητές που περιμένουν τα κονδύλια ενός κράτους που εξαντλείται σε βαρύγδουπες εξαγγελίες.

Η μεγάλη ειρωνεία

Και κάπου εκεί, μέσα στην απόλυτη εγκατάλειψη, έρχεται το τελειωτικό χτύπημα στη νοημοσύνη μας. Εμφανίζεται ένας πρώην έγκλειστος.

Για το πρόσωπό του, βέβαια, επικρατεί στην κοινωνία μια γενικότερη σύγχυση.

Άλλοι τον λένε ακραίο φασίστα, ναζιστή και εγκληματία.

Άλλοι, βλέποντας μέχρι και τις αναρτήσεις διεθνών δισεκατομμυριούχων όπως ο Ίλον Μασκ, μιλούν για πολιτικό κρατούμενο, υποστηρίζοντας πως η ιδεολογία δεν διώκεται.

Και ενώ η δικαιοσύνη κινείται με τους δικούς της, γνωστούς αργούς ρυθμούς, και ο μέσος πολίτης αποφεύγει να πάρει θέση περιμένοντας ξεκάθαρες αποφάσεις, εκείνος κάνει τη μεγάλη κίνηση :

Δωρίζει 350 ευρώ για να επισκευαστεί ένα σχολείο!

Τριακόσια πενήντα ευρώ. Κι όμως, το ποσό αυτό στάθηκε ικανό να κινητοποιήσει συλλόγους γονέων, οι οποίοι έσπευσαν να βγάλουν δημόσιο ευχαριστήριο στον πρώην έγκλειστο δωρητή.

Και κάθεσαι και σκέφτεσαι:

Μήπως τελικά οι ανάγκες του σχολείου να ήταν 360 ευρώ, αλλά κράτησε ο άνθρωπος το δεκάρικο για τη βενζίνη της μετακίνησης;

Να δέσει το γλυκό με το «δεκάρικο της ντροπής» που μοιράζει το κράτος στα επιδόματα για να κινούνται οριακά τα οχήματα των πολιτών.

Όλα υπολογισμένα: με 10 ευρώ γεμίζεις μισό μπιτόνι, με 350 ευρώ ανακαινίζεις τη δημόσια εκπαίδευση και με 2 ευρώ παίρνεις κόμμα εξουσίας.

Αυτός είναι ο τιμοκατάλογος της χώρας.

Μια απέραντη έκπτωση αρχών, όπου το επίσημο κράτος κοιτάζει αμήχανα τα κοντέινερ, η τοπική αυτοδιοίκηση τσακώνεται για τη νομιμότητα της μπογιάς, και η κοινωνία φτάνει στο σημείο να υποκλίνεται στα ψιλά που περίσσεψαν από την καντίνα των φυλακών.

Τι ζούμε, λοιπόν;

Ζούμε ένα διαρκές θέατρο του παραλόγου, όπου οι θεσμοί έχουν χάσει το μέτρο κι εμείς τη λογική μας.

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτά που βλέπουμε σήμερα, αλλά το γεγονός ότι οι επόμενες εθνικές εκλογές σαν να πέφτουν ακόμα πολύ μακριά…….

Συμπέρασμα – Πρόταση

Μήπως να τις κάνατε λίγο πιο κοντά;

Έτσι, για να μη ζήσουμε κι άλλα τέτοια -αν και με τη φόρα που έχουμε πάρει- μέχρι τότε, παίζει να μας εξαγοράσει ολόκληρους, κανένας περαστικός με ένα πενηντάρικο και να του πούμε κι ευχαριστώ.

#Ελλάδα #Σάτιρα #Εκλογές #Κοινωνία #Επικαιρότητα