Εισαγωγή

Όταν οι τιμές του πετρελαίου παγκοσμίως καταρρέουν, αλλά η τιμή στην ελληνική αντλία κατεβαίνει με το σταγονόμετρο, οι δημοσιογράφοι και οι συστημικοί αναλυτές σπεύδουν να μας μιλήσουν για την “ισοτιμία του δολαρίου”, τα “αποθέματα” και τον “πόλεμο”. Μας βομβαρδίζουν με τεχνικούς όρους για να θολώσουν την πραγματικότητα και να προστατεύσουν την κορυφή.

Η αλήθεια, όμως, δεν κρύβεται στα βαρέλια της Μέσης Ανατολής, αλλά στα νομοσχέδια του ελληνικού κράτους. Η τελική τιμή που πληρώνουμε στο βενζινάδικο δεν είναι αποτέλεσμα της ελεύθερης αγοράς· είναι το αποτέλεσμα μιας νόμιμης και αθόρυβης κρατικής αφαίμαξης, στημένης με μαεστρία δεκαετίες τώρα.

Το Πρόσχημα της “Τακτοποίησης” του 1980

Ας πάμε πίσω στην πηγή του κακού. Ο Ενιαίος Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης (ΕΦΚ) θεσπίστηκε στην Ελλάδα το 1980 (Νόμος 1038/1980). Το αφήγημα της εποχής ήταν ότι η πολυδιάσπαση των δασμών και των τελών ήταν “χαώδης” και έπρεπε να ενοποιηθεί για την εύρυθμη λειτουργία του κράτους.

Μας λένε συχνά ότι τέτοιοι σκληροί φόροι μπήκαν λόγω του τεράστιου εθνικού χρέους. Όμως, το 1980, το κρατικό χρέος ήταν απειροελάχιστο. Το πραγματικό κίνητρο δεν ήταν η σωτηρία της χώρας από τη χρεοκοπία, αλλά η οικοδόμηση του νέου, υπερτροφικού κρατικού μηχανισμού που ακολούθησε τη Μεταπολίτευση.

Ποιά ήταν η Μεταπολίτευση; Διαβάστε εδώ: ΕΛΛΑΔΑ 1974–2025: Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣ

Το κράτος χρειαζόταν τεράστια, εγγυημένα και άμεσα μετρητά για να αρχίσει να χτίζει τον πελατειακό του στρατό, να κάνει αθρόες προσλήψεις και να στήσει το σύστημα εξουσίας που γνωρίζουμε σήμερα. Η “χαώδης κατάσταση” ήταν απλά το τέλειο πρόσχημα για να κλειδώσουν έναν φόρο που θα άρμεγε σιωπηλά κάθε πολίτη.

Η Απόλυτη Απάτη: Φόρος πάνω στον Φόρο

Για να καταλάβετε το μέγεθος του εμπαιγμού, ας δούμε από τι αποτελείται ένα λίτρο αμόλυβδης που κοστίζει, για παράδειγμα, 1,90€. Το κόστος του ίδιου του καυσίμου (διυλιστήριο) μετά βίας ξεπερνά το 34%. Το περιθώριο κέρδους της αγοράς (πρατηριούχοι, μεταφορείς) είναι στο 8%. Το υπόλοιπο 58-60% είναι καθαροί φόροι.

Εδώ, όμως, κρύβεται το μεγάλο κρατικό “τρικ”: Το κράτος επιβάλλει πρώτα τον σταθερό ΕΦΚ (περίπου 0,70€/λίτρο). Και αμέσως μετά, έρχεται και επιβάλλει ΦΠΑ 24% και πάνω στον ΕΦΚ! Δηλαδή, ο καταναλωτής πληρώνει φόρο πάνω στον φόρο, ρίχνοντας απευθείας στα κρατικά ταμεία επιπλέον χρήματα από τον αέρα.

Φόροι Βορρά, Μισθοί Νότου

Το σύστημα σας λέει ότι «αυτοί είναι ευρωπαϊκοί κανόνες». Ναι, η Ευρωπαϊκή Ένωση επιβάλλει ένα ελάχιστο όριο στον ΕΦΚ, το οποίο είναι στα 0,359€/λίτρο. Η Ελλάδα, όμως, έχει επιλέξει να τον έχει καρφωμένο στα 0,70€/λίτρο — σχεδόν στο διπλάσιο του ευρωπαϊκού ορίου!

Η χώρα μας φιγουράρει διαρκώς στις 3-4 πιο ακριβές χώρες της Ευρώπης στη φορολογία καυσίμων, δίπλα στην Ολλανδία και τη Φινλανδία. Με μία ειδοποιό διαφορά: Εμείς πληρώνουμε φόρους ολλανδικού επιπέδου, έχοντας βαλκανικούς μισθούς.

Συμπεράσματα

Ο ΕΦΚ στα καύσιμα δεν είναι ένας μηχανισμός προστασίας της οικονομίας ή του περιβάλλοντος. Είναι ένας βαθιά άδικος, οριζόντιος φόρος που χτυπάει με την ίδια αγριότητα τον εργάτη που πάει στη δουλειά του και τον εφοπλιστή. Είναι ένα εργαλείο ανελαστικής, εγγυημένης ρευστότητας που αντλείται απευθείας από τη βάση της κοινωνίας για να τροφοδοτεί την κορυφή.

Επίλογος

Νομίζουμε ότι αυτός ο φόρος μας αφορά μόνο όταν γυρνάμε το κλειδί στη μίζα του αυτοκινήτου μας; Κάνουμε λάθος. Ο φόρος αυτός βρίσκεται κρυμμένος μέσα στο ψωμί, στο γάλα, στα μακαρόνια και σε οτιδήποτε αγοράζουμε από το σούπερ μάρκετ.

Και το μεγάλο ερώτημα παραμένει: Αφού αυτός ο φόρος γονατίζει την κοινωνία και εκτοξεύει την ακρίβεια, γιατί καμία κυβέρνηση δεν τολμά να τον μειώσει; Τι πραγματικά εξυπηρετούν αυτά τα 4 με 5 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο;

Διαβάστε την απλή, ωμή αλήθεια —που οι «ειδικοί» τρέμουν να αρθρώσουν— στο [Μέρος Β] της ανάλυσής μας.

#ΕΦΚ #Καύσιμα #Φόροι #Οικονομία #Ελλάδα