Το εκβιαστικό δίλημμα της νέας εποχής

Εισαγωγή

Στο πρώτο μέρος της ανάλυσής μας, εξετάσαμε πώς η Ελλάδα μετατράπηκε στο απόλυτο και επιτυχημένο πείραμα καθυπόταξης.

Είδαμε πώς οι πολίτες εξουθενώθηκαν σε τέτοιο βαθμό που η καθημερινή επιβίωση αντικατέστησε κάθε συλλογική διεκδίκηση, ενώ οι ελεγχόμενες αντιδράσεις του παρελθόντος λειτούργησαν απλώς ως βαλβίδα αποσυμπίεσης που τελικά διευκόλυνε το σύστημα.

Περνώντας πλέον στη μεγάλη εικόνα, οφείλουμε να αναρωτηθούμε γιατί ο πυρετός των κοινωνικών εξεγέρσεων εξαπλώνεται ραγδαία στην Ευρώπη, και πώς αυτή η κρίση αξιοποιείται από την παγκοσμιοποίηση.

Στο επίκεντρο αυτού του νέου σχεδιασμού δεν βρίσκεται μια ειλικρινής κοινωνική αφύπνιση, αλλά η άνοδος που καταγράφει ο εθνικισμός, με την Ελλάδα να χρησιμοποιείται ξεκάθαρα ως το απόλυτο «σκιάχτρο» ελέγχου των μαζών.

Η διπλή τανάλια της υποταγής

Αν παρατηρήσουμε τις χώρες που σήμερα δοκιμάζονται από απεργίες και μαζικές κινητοποιήσεις, συχνά με την καθοδήγηση ή την υποκίνηση παραδοσιακών αριστερών κομμάτων, θα διαπιστώσουμε ένα παράδοξο πολιτικό αποτέλεσμα.

Η κοινωνική αναταραχή και η απαίτηση για δικαιώματα δεν οδηγούν σε περισσότερη λαϊκή κυριαρχία, αλλά στρώνουν το χαλί για σκληρές, υπερσυντηρητικές κυβερνήσεις.

• Το χάος φέρνει τον φόβο, και ο φόβος φέρνει ως «λύτρωση» τον ελεγχόμενο εθνικισμό.

Ο μηχανισμός εξουσίας γνωρίζει πολύ καλά πώς να ελίσσεται.

Η παγκοσμιοποίηση δεν απειλείται από αυτά τα νέα εθνικιστικά ρεύματα.

Αντιθέτως, τα ενσωματώνει.

Μέσα από την ψευδαίσθηση της εθνικής αναδίπλωσης και της «τάξης», οι κεντρικές αποφάσεις για την οικονομία, τον έλεγχο των πόρων και την αναδιανομή του πλούτου προς τα πάνω, συνεχίζουν να εφαρμόζονται ανενόχλητα.

Η Ελλάδα ως βιτρίνα εκφοβισμού

Εδώ ακριβώς έρχεται να κουμπώσει ο ρόλος της χώρας μας.

• Η Ελλάδα δεν έχει κανέναν λόγο να οδηγηθεί σε ένα εθνικιστικό πολίτευμα, διότι έχει ήδη παραδοθεί.

Αποτελούμε το «υπόδειγμα» μιας άτυπης φεουδαρχικής δημοκρατίας, με πολίτες πλήρως υποταγμένους, οικονομικά εξαθλιωμένους και πολιτικά ακίνδυνους.

Οι ιθύνοντες της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής, λοιπόν, χρησιμοποιούν την εικόνα μας για να θέσουν ένα αμείλικτο, εκβιαστικό δίλημμα στους δικούς τους πολίτες:

«Τι είδους μέλλον επιθυμείτε;
Θέλετε μια δημοκρατία τύπου Ελλάδας, όπου η φτώχεια και η εργασιακή εξουθένωση είναι ο κανόνας μέσα σε νεκρική σιγή;
Ή προτιμάτε να στηρίξετε την ασφάλεια που προσφέρει ο εθνικισμός, έστω και αν αυτός εξυπηρετεί μακροπρόθεσμα τα σχέδια των αγορών;».

• Το δίλημμα είναι ξεκάθαρα στημένο, καθώς και οι δύο δρόμοι οδηγούν στο ίδιο ακριβώς αποτέλεσμα.

Συμπεράσματα

Το «Δόγμα του Σοκ» στην Ευρώπη περνάει πλέον σε ένα διαφορετικό, πιο περίπλοκο στάδιο.

Δεν απαιτείται πάντοτε η βίαιη φτωχοποίηση για να επιβληθεί η ατζέντα.

Μέσω της τεχνητής διαίρεσης, των στοχευμένων εξεγέρσεων και της ανόδου του ελεγχόμενου εθνικισμού, οι ευρωπαϊκοί λαοί οδηγούνται να αποδεχτούν καθεστώτα που εγγυώνται την ασφάλεια έναντι των ελευθεριών τους.

Η Ελλάδα, έχοντας ολοκληρώσει τον κύκλο της πτώσης της, στέκεται ως η ζωντανή υπενθύμιση του τι συμβαίνει όταν μια κοινωνία χάνει κάθε δυνατότητα πραγματικής συλλογικής αντίδρασης.

Αποτελούμε το επιτυχημένο εργαστηριακό πείραμα που πλέον χρησιμοποιείται ως παιδαγωγικό μέσο τρόμου για τους υπόλοιπους.

Επίλογος

Το ζητούμενο δεν είναι αν θα βγούμε στους δρόμους ούτε αν θα αντιγράψουμε τα μοντέλα της Ευρώπης, τα οποία εν τέλει εξυπηρετούν τα ίδια ακριβώς κέντρα εξουσίας.

• Το πραγματικό στοίχημα είναι η βαθιά κατανόηση αυτών των μηχανισμών από τους ίδιους τους πολίτες.
• Όσο παραμένουμε εγκλωβισμένοι στο δίλημμα μεταξύ μιας φεουδαρχικής φτώχειας και ενός κατασκευασμένου ευρωπαϊκού εθνικισμού, οι αποφάσεις θα συνεχίσουν να λαμβάνονται ερήμην μας, με εμάς να παρακολουθούμε απλώς τις σκιές μιας στημένης παράστασης.

Hastang #Ευρώπη #Εθνικισμός #Παγκοσμιοποίηση #Ελλάδα #Κοινωνία