Η Ελίτ και ο Φόβος της Ανεξάρτητης Κοινωνίας

Εισαγωγή

Στον πρώτο κύκλο της έρευνάς μας, αποδομήσαμε τη «Βιτρίνα της Εξέλιξης». Είδαμε πώς η παραγωγική μας γύμνια καλύπτεται από εισαγόμενη τεχνολογία, πώς το κράτος τιμωρεί τη δημιουργία και πώς η εικονική ανάπτυξη των αριθμών συγκαλύπτει τη στασιμότητα της κοινωνίας.

Όμως, αν η κατάσταση αυτή είναι τόσο προφανώς επιζήμια για το έθνος, γιατί διαιωνίζεται;

Η εύκολη απάντηση που συνήθως δίνεται είναι η «ανικανότητα» των εκάστοτε κυβερνώντων.

Η αλήθεια, ωστόσο, είναι πολύ πιο σκοτεινή και κυνική.

Η ελληνική οπισθοδρόμηση δεν είναι ένα ατύχημα ούτε αποτέλεσμα διαχειριστικής ανεπάρκειας. Είναι μια συνειδητή, στρατηγική επιλογή της εγχώριας ελίτ για τη διατήρηση του απόλυτου ελέγχου.

Η Ανεξαρτησία ως Απειλή

Για να κατανοήσουμε τη λογική του συστήματος, πρέπει να σκεφτούμε με τους δικούς του όρους:
-Τι φοβάται περισσότερο μια κλειστή ομάδα που νέμεται την εξουσία και τον πλούτο μιας χώρας;

Η απάντηση είναι απλή:
-Έναν πολίτη οικονομικά, παραγωγικά και πνευματικά ανεξάρτητο.

Όταν ένας πολίτης στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις, παράγει πρωτογενή πλούτο και δεν περιμένει το κράτος για να επιβιώσει, παύει να είναι διαχειρίσιμος.

Δεν τον αγγίζουν οι πελατειακές υποσχέσεις, δεν εκβιάζεται με επιδόματα και, το κυριότερο, αρχίζει να απαιτεί.

Απαιτεί αξιοκρατία, διαφάνεια, λογοδοσία και δικαιοσύνη.

Μια ισχυρή, αυτόνομη μεσαία και παραγωγική τάξη αποτελεί τον φυσικό εχθρό κάθε ολιγαρχικού συστήματος, διότι έχει τη δύναμη να το ανατρέψει.

Επομένως, το πρωταρχικό μέλημα της κορυφής είναι να μην επιτρέψει ποτέ στη βάση να αποκτήσει αυτή την αυτονομία.

Το «Θεσμικό Φρένο» και η Στρατηγική της Ασφυξίας

Πώς επιτυγχάνεται αυτός ο εγκλωβισμός;

Μέσω της επιβολής ενός διαρκούς «θεσμικού φρένου».

Οι νόμοι, η γραφειοκρατία, η υπερφορολόγηση και η απουσία πραγματικής υποστήριξης της καινοτομίας δεν είναι τυχαίες δυσλειτουργίες.

Λειτουργούν ως αναχώματα που αποτρέπουν την κοινωνική και οικονομική κινητικότητα.

Η ελίτ προτιμά μια μικρότερη, συρρικνωμένη οικονομική «πίτα» την οποία όμως θα ελέγχει απολύτως, παρά μια τεράστια, αναπτυσσόμενη οικονομία στην οποία θα έπρεπε να ανταγωνιστεί επί ίσοις όροις νέους, ανεξάρτητους «παίκτες».

Σε αυτό το πλαίσιο, η στασιμότητα της χώρας εργαλειοποιείται.

Κρατώντας τους μισθούς χαμηλά, τις ευκαιρίες ελάχιστες και την επιχειρηματικότητα δέσμια του κρατικού μηχανισμού, το σύστημα διασφαλίζει ότι η πλειοψηφία των πολιτών θα βρίσκεται σε διαρκή αγώνα επιβίωσης.

Και ένας άνθρωπος που παλεύει καθημερινά για τα βασικά, δεν έχει ούτε τον χρόνο, ούτε την ενέργεια να αμφισβητήσει την εξουσία.

Συμπεράσματα

• Η διατήρηση της Ελλάδας σε κατάσταση παραγωγικής στασιμότητας δεν οφείλεται σε ανικανότητα, αλλά αποτελεί συνειδητό εργαλείο κοινωνικού ελέγχου.
• Ένας οικονομικά και παραγωγικά ανεξάρτητος πολίτης θεωρείται άμεση απειλή για την εγχώρια ελίτ, καθώς είναι μη εκβιάσιμος και απαιτεί λογοδοσία.
• Το σύστημα προτιμά να καθηλώνει ολόκληρη τη χώρα προκειμένου να διατηρεί τον μονοπωλιακό του έλεγχο στην εξουσία και τον πλούτο, θυσιάζοντας την εθνική πρόοδο στον βωμό της συντήρησης των προνομίων του.

Επίλογος

Όταν αντιληφθούμε ότι η οπισθοδρόμηση είναι το όπλο της ελίτ και όχι η αδυναμία της, η οπτική μας για την ελληνική πραγματικότητα αλλάζει ριζικά.

Η κοινωνία βρίσκεται αλυσοδεμένη όχι από μια αόρατη μοίρα, αλλά από τα ίδια τα χέρια εκείνων που ορκίζονται να την υπηρετούν.

Όμως, ο φόβος της εξουσίας απέναντι στην ανεξαρτησία δεν αρκεί από μόνος του για να διατηρήσει την υποταγή.

Χρειάζεται κι ένας πρακτικός, καθημερινός μηχανισμός που θα εξαγοράζει συνειδήσεις και θα μετατρέπει την ανάγκη σε ομηρία.

Αυτός ο μηχανισμός δεν είναι άλλος από τον ιστορικό καρκίνο της χώρας: το πελατειακό κράτος, του οποίου τον ρόλο θα αναλύσουμε στο επόμενο άρθρο.

Διαβάστε τη συνέχεια: Κύκλος 2ος – Μέρος Β: “Το Πελατειακό Κράτος ως Μηχανισμός Ομηρίας”

#Ελλάδα #Οπισθοδρόμηση #Ελίτ #Κοινωνία #Θεσμοί