Εισαγωγή

Στο Μέρος Α αποδομήσαμε τον μύθο των διεθνών τιμών και είδαμε καθαρά πώς το κράτος επιβάλλει “φόρο πάνω στον φόρο” (ΕΦΚ και ΦΠΑ), κρατώντας την τιμή στην αντλία τεχνητά στα ύψη, σχεδόν στο διπλάσιο του ευρωπαϊκού ορίου. Είδαμε την ανατομία της νόμιμης ληστείας.

Το ερώτημα, όμως, που βασανίζει κάθε σκεπτόμενο πολίτη είναι διπλό: Πώς ακριβώς αυτός ο φόρος γεννά την ακρίβεια που βλέπουμε στα τρόφιμα, και κυρίως, γιατί οι 300 της Βουλής αρνούνται πεισματικά να τον αγγίξουν, παρά τις κραυγές απόγνωσης της κοινωνίας;

Το Ντόμινο της Ακρίβειας: Από την Αντλία στο Ράφι

Ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης δεν τιμωρεί μόνο όποιον διαθέτει αυτοκίνητο. Κρύβεται μέσα σε κάθε συσκευασία που αγοράζουμε. Στην Ελλάδα, σχεδόν το 98% των εμπορευματικών μεταφορών γίνεται οδικώς.

Ο αγρότης καίει πανάκριβο πετρέλαιο στο τρακτέρ του, αυξάνοντας το κόστος παραγωγής στο χωράφι. Το φορτηγό (logistics) που θα μεταφέρει το προϊόν στην κεντρική αποθήκη, φορτώνει το κόμιστρο με το υπερφορολογημένο diesel. Το μικρότερο βαν διανομής κάνει το ίδιο μέχρι να φτάσει το προϊόν στο τοπικό σούπερ μάρκετ. Σε κάθε κρίκο αυτής της αλυσίδας, ο φόρος του καυσίμου μετακυλίεται, πολλαπλασιάζεται και στο τέλος, το σούπερ μάρκετ βάζει το δικό του περιθώριο κέρδους και επιβάλλει τον ΦΠΑ τροφίμων πάνω σε αυτή τη “φουσκωμένη” τιμή.

Όταν οι αναλυτές μιλούν για “εισαγόμενο πληθωρισμό”, αποκρύπτουν ότι το μεγαλύτερο μέρος του είναι κρατικά κατασκευασμένο.

Το Άλλοθι των Εσόδων

Το σύστημα προτάσσει διαρκώς τον ίδιο εκβιασμό: «Αν μειώσουμε τον ΕΦΚ, θα ανοίξει τρύπα 2-3 δισεκατομμυρίων στα κρατικά έσοδα και θα καταρρεύσουν τα νοσοκομεία».

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν ρεαλιστικές εναλλακτικές. Η πάταξη της λαθρεμπορίας καυσίμων θα έφερνε εκατοντάδες εκατομμύρια. Η ουσιαστική φορολόγηση των ιστορικών υπερκερδών των διυλιστηρίων (windfall taxes) θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει τη μείωση στην αντλία. Επιπλέον, η μείωση της τιμής θα αύξανε άμεσα την κατανάλωση (Καμπύλη Laffer) και θα απελευθέρωνε διαθέσιμο εισόδημα, το οποίο οι πολίτες θα ξόδευαν στην πραγματική οικονομία, επιστρέφοντας έσοδα στο κράτος μέσω ΦΠΑ.

Συμπεράσματα: Η Αλήθεια για τους “300”

Γιατί λοιπόν δεν εφαρμόζονται οι εναλλακτικές; Το χρέος δεν παραλάβαμε ως κράτος το 1980 για να δικαιολογηθεί τέτοια φορολογική αγριότητα. Ήταν, και παραμένει, μια πρόφαση.

Η πραγματικότητα είναι ωμή: Δεν κατεβάζουν αυτόν τον φόρο και ποτέ δεν θα τον κατεβάσουν, διότι τα 4 με 5 δισεκατομμύρια ευρώ τον χρόνο είναι το “οξυγόνο” που πηγαίνει στη Βουλή, σε αυτούς τους 300. Όχι για τους μισθούς τους —αυτοί είναι ένα λογιστικό τίποτα μπροστά σε τέτοια ποσά— αλλά για τη συντήρηση του μηχανισμού τους.

Αυτά τα χρήματα, που αντλούνται βίαια από τη βάση, χρηματοδοτούν τις στρατιές των ημετέρων, τις απευθείας αναθέσεις σε συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα και τον πελατειακό στρατό. Σας παίρνουν το 60% από το ρεζερβουάρ για να σας επιστρέψουν τα ρέστα με τη μορφή «Fuel Pass» και «Market Pass». Ένας πολίτης που εθίζεται στο κρατικό επίδομα είναι χειραγωγήσιμος. Ένας πολίτης με οικονομική αυτονομία και γεμάτη τσέπη δεν ελέγχεται. Δεν μπορούν να αναπληρώσουν αυτά τα δισεκατομμύρια από αλλού χωρίς να συγκρουστούν με τους ολιγάρχες, και γι’ αυτό προτιμούν να στραγγαλίζουν εμάς.

Επίλογος

Η χαώδης κατάσταση ήταν το άλλοθι. Η ακρίβεια είναι το σύμπτωμα. Ο πραγματικός ασθενής είναι ένα σύστημα εξουσίας που θεωρεί τη βάση της κοινωνίας ως την προσωπική του δεξαμενή ρευστότητας. Μέχρι ο πολίτης να κατανοήσει πλήρως πώς λειτουργούν οι μηχανισμοί της κορυφής, οι αριθμοί στην αντλία θα συνεχίσουν να ανεβαίνουν, και το ράφι θα συνεχίσει να αδειάζει την τσέπη μας.

Προσεχώς

Η ανάλυση της μηχανικής του κράτους και των διεθνών ισορροπιών δεν σταματά εδώ. Στα επόμενα κείμενα μας, θα προχωρήσουμε σε μια ενδελεχή αποδόμηση των γεωπολιτικών τεκτονικών πλακών που βρίσκονται σε πλήρη κίνηση, αλλά και των εσωτερικών παθογενειών που κρατούν τη χώρα δέσμια παρωχημένων μοντέλων.

Επειδή η κατανόηση της θέσης μας απαιτεί ευρύτερη οπτική, είναι η κατάλληλη στιγμή του μήνα να υπενθυμίσουμε δύο βασικά αναλυτικά μας κείμενα που λειτουργούν ως βάση για τη σκέψη μας:

• “The Black Book“ : Μια καταγραφή που δεν πρέπει να ξεχαστεί, σχετικά με τα σκοτεινά σημεία των αποφάσεων της εξουσίας.
• “The Global Chessboard and the Greek Pawn“: Πώς τα πιόνια κινούνται στη διεθνή σκακιέρα (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Γερμανία) και πού ακριβώς τοποθετείται γεωστρατηγικά η Ελλάδα, ανάμεσα σε αυτούς που θέλουν να χειραγωγήσουν τις μάζες και στην αδυσώπητη πραγματικότητα.

Στις ερχόμενες εβδομάδες θα ανοίξουμε τον φάκελο της εκπαιδευτικής και τεχνολογικής υστέρησης απέναντι στην Ευρώπη, εξετάζοντας γιατί αποφάσεις όπως ο ΕΦΚ δεν είναι μεμονωμένα οικονομικά μέτρα, αλλά κομμάτι μιας ευρύτερης κουλτούρας οπισθοδρόμησης. Μείνετε συντονισμένοι, με ανοιχτό μυαλό και κριτική σκέψη απέναντι σε όσα σας σερβίρουν ως “δεδομένα”.

#ΕΦΚ #Ακρίβεια #Πληθωρισμός #Βουλή #Ελλάδα