Σημείωση της Σύνταξης (Editor’s Note):

Ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, εκφώνησε μια ιστορική ομιλία από το βήμα της Πνύκας, πλέκοντας το εγκώμιο της αρχαίας Ελλάδας και συνδέοντας την κληρονομιά της με το νέο δόγμα εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Επειδή στο Fonientos πιστεύουμε ότι η κριτική σκέψη απαιτεί πρωτίστως την πλήρη γνώση των γεγονότων, παραθέτουμε παρακάτω ολόκληρο το κείμενο της ομιλίας (το ελληνικό κείμενο και το αγγλικό πρωτότυπο).

Διαβάστε προσεκτικά τα όσα ειπώθηκαν. Πίσω από τις επευφημίες για τον Παρθενώνα και τους 300 του Λεωνίδα, κρύβεται ένα ξεκάθαρο, σκληρό γεωπολιτικό μήνυμα για τον ρόλο της Ελλάδας, την Ευρώπη και τη νέα εποχή του αμερικανικού εθνικού συμφέροντος. Μείνετε συντονισμένοι: Ακολουθεί απόψε 20:30 η εκτενής, ανατρεπτική γεωπολιτική ανάλυση του Fonientos που αποδομεί το αφήγημα της Πνύκας.

Το κείμενο της ομιλίας στα Ελληνικά

Υπάρχουν σπουδαία ερείπια σε ολόκληρο τον κόσμο. Σε πολλές περιπτώσεις, είναι τόποι όπου η Ιστορία μοιάζει να έχει εξαντληθεί: απομεινάρια μακρινών πολιτισμών που έχουν προ πολλού περάσει πέρα από τη ζωντανή μνήμη.

Όμως η Ακρόπολη είναι διαφορετική.

Για χιλιάδες χρόνια, ο πολιτισμός που δημιούργησε ό,τι βρίσκεται πίσω μου έχει συναρπάσει τη φαντασία του δυτικού κόσμου. Γενιές πολιτικών, καλλιτεχνών και φιλοσόφων μας έχουν στραφεί προς αυτόν – με θαυμασμό και δέος.

Ο χρόνος έχει την τάση να αμβλύνει τις αισθήσεις. Μεγάλες νίκες και καταστροφικές ήττες μοιάζουν τελικά να συρρικνώνονται και να γίνονται μια υποσημείωση σε ένα σχολικό βιβλίο, ακόμη ένα γεγονός που τα παιδιά μας πρέπει να απομνημονεύσουν και να ξεχάσουν.

Όμως οι αρχαίοι Έλληνες φαίνεται να ασκούν μια σχεδόν μυστικιστική επιρροή στη μνήμη μας. Μας καλούν ξανά και ξανά κοντά τους.

Το 480 π.Χ., οι στρατιές του Ξέρξη έφτασαν σε αυτή την πόλη και πυρπόλησαν τα ιερά της. Οι περισσότεροι Αθηναίοι είχαν μέχρι τότε εκκενώσει την πόλη με πλοία και είχαν καταφύγει σε ένα κοντινό νησί. Υπήρχαν όμως κάποιοι που αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους.

Αντί γι’ αυτό, οχυρώθηκαν στον βραχώδη φρούριο της Ακρόπολης για να δώσουν μια εκπληκτική τελευταία μάχη. Έριχναν τεράστιες πέτρες από τους βράχους εναντίον των Περσών εισβολέων και κρατούσαν επί ημέρες σε απόσταση τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία της εποχής.

Τελικά, υπέκυψαν.

Οι Πέρσες λεηλάτησαν τους ναούς, έκαψαν τα ιερά και ισοπέδωσαν την Ακρόπολη. Όταν όμως οι Αθηναίοι επέστρεψαν, συγκέντρωσαν τα κατεστραμμένα κατάλοιπα της παλιάς Ακρόπολης και τα έθαψαν στον λόφο όπου αυτή βρισκόταν. Και δεκαετίες αργότερα, υπό τον Περικλή, ύψωσαν τον Παρθενώνα.

Εδώ και 25 αιώνες, ο Παρθενώνας στέκει όρθιος. Αυτοκρατορίες γεννήθηκαν και κατέρρευσαν κάτω από τη σκιά του. Και οι απόγονοι των ανθρώπων που τον δημιούργησαν – οι γιοι της Αθήνας και της Ρώμης – μετέφεραν τον πολιτισμό τους στα πέρατα της Γης.

Δυόμισι αιώνες μετά την ίδρυση της Αμερικανικής Δημοκρατίας, στην άλλη άκρη του κόσμου από το σημείο όπου στέκομαι σήμερα – στέκομαι εδώ ως υπουργός Εξωτερικών αυτής της Δημοκρατίας και ως δισέγγονος εποίκων που έφτασαν στον Νέο Κόσμο από την Ισπανία – για να επιβεβαιώσω ένα χρέος που καμία παρέλευση χρόνου και καμία απόσταση δεν μπορεί ποτέ να εξαλείψει.

Η ιστορία της Αμερικής, η ιστορία της χώρας μου, είναι γεμάτη από τα αποτυπώματα της αρχαιότητας. Η Ελλάδα είναι κυριολεκτικά χαραγμένη στην αρχιτεκτονική της κυβέρνησής μας: στις επιβλητικές κολόνες, στους θόλους και στα μνημεία που βρίσκονται σε ολόκληρη την πρωτεύουσά μας.

Η πόλη όπου γεννήθηκε το Σύνταγμά μας – η Φιλαδέλφεια – είναι η ίδια ένα ελληνικό όνομα. Οι άνθρωποι που ίδρυσαν τη χώρα μου ήταν γοητευμένοι από την κληρονομιά που παραλάβαμε από τη δική σας. Ήταν εξαιρετικά μορφωμένοι στην Ιστορία και είχαν πλήρη επίγνωση της μοναδικής τους θέσης μέσα σε αυτήν. Όμως καμία άλλη εποχή του παρελθόντος δεν κράτησε τόσο έντονα την προσοχή και τη φαντασία τους όσο η αρχαιότητα.

Πολλοί εκπλήσσονται όταν μαθαίνουν ότι ο συγγραφέας που αναφέρεται συχνότερα στα «Federalist Papers» δεν ήταν ένας φιλόσοφος του Διαφωτισμού ή ένας πολιτικός θεωρητικός. Ήταν ο Πλούταρχος, ο Έλληνας βιογράφος των μεγάλων ανδρών της Ελλάδας και της Ρώμης.

Έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά για την επιρροή της αρχαίας Ελλάδας στις ιδέες των Αμερικανών Ιδρυτών – και, άλλωστε, σε όλους τους δυτικούς φιλοσόφους και πολιτικούς που προηγήθηκαν.

Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τη βασική ιστορία. Η Αθήνα μάς έδωσε τη δημοκρατία. Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης μάς έδωσαν τη δυτική φιλοσοφία. Οι ιδέες μας για τον νόμο, την αρετή, την ιδιότητα του πολίτη και τη δημοκρατική διακυβέρνηση διαμορφώθηκαν στις ελληνικές πόλεις-κράτη. Ακόμη και μεγάλο μέρος του πολιτικού μας λεξιλογίου – λέξεις όπως δημοκρατία, τυραννία, ακόμη και η ίδια η λέξη «πολιτική» – έχει τις ρίζες του εδώ.

Όλα αυτά είναι αλήθεια.

Όμως αυτά που οφείλουμε σε αυτόν τον τόπο – ως Αμερικανοί και ως Δυτικοί – είναι στην πραγματικότητα πολύ, πολύ βαθύτερα. Αυτοί οι θεσμοί και αυτές οι ιδέες ήταν η εξωτερική έκφραση πιο θεμελιωδών χαρακτηριστικών που βλέπουμε στους αρχαίους Έλληνες – χαρακτηριστικών που δεν μπορούν να περιοριστούν σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα ή θεωρία.

Εδώ, στην Αθήνα, βρήκαμε την πρώτη ολοκληρωμένη έκφραση όλων των ουσιωδών χαρακτηριστικών που θα καθόριζαν αργότερα τη Δύση:

• Την έντονη ατομικότητα και την αδιάκοπη φιλοδοξία,
• Την τολμηρή εξερεύνηση και την εφευρετικότητα,
• Τη δίψα για ανακάλυψη, περιπέτεια, ρίσκο και δόξα,
• Την ακόρεστη περιέργεια για τον κόσμο και τις αρχές που τον διέπουν,
• Την πείνα να γνωρίσουμε τα μυστήρια της φύσης και να κατανοήσουμε τα μυστικά του σύμπαντος,
• Την ανυπομονησία απέναντι στην ιδέα του αδύνατου,
• Την άρνηση να αποδεχθούμε όρια και περιορισμούς,
• Την προσπάθεια να κοιτάξουμε βαθιά μέσα στο άγνωστο.

Αυτά δεν ήταν απλώς οι τύποι ή οι αρχές μιας συγκεκριμένης φιλοσοφικής σχολής. Ήταν χαρακτηριστικά ενός λαού – εκφρασμένα στις παραδόσεις, στις ιστορίες και στη φαντασία του· στις αρετές που απαιτούσε από τους πολίτες του· στα πράγματα για τα οποία ζούσε, αγωνιζόταν και πέθαινε.

Το να τους γνωρίζουμε σημαίνει να γνωρίζουμε τον εαυτό μας.

Αυτό που άνθισε εδώ ήταν η δυτική επιθυμία να αποκαλύψει όλα όσα η άγνοια, το σκοτάδι και η απόσταση κρατούσαν κρυμμένα από τον ανθρώπινο νου. Οι Έλληνες δεν διαμόρφωσαν απλώς την Ιστορία. Οι Έλληνες μάς έδωσαν την ίδια την Ιστορία. Πολλά από όσα γνωρίζουμε για πολλούς αρχαίους πολιτισμούς προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από τις καταγραφές Ελλήνων εξερευνητών και ιστορικών – ανθρώπων που δεν κατέγραψαν μόνο την ιστορία του δικού τους λαού, αλλά ταξίδεψαν προς τα έξω για να παρατηρήσουν και να καταγράψουν τις ιστορίες ξένων λαών και πολιτισμών σε ολόκληρο τον κόσμο.

Εκεί όπου άλλοι έστρεφαν το βλέμμα προς τα μέσα, οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που το έστρεψαν προς τα έξω, κυνηγώντας τη συγκίνηση και τη δόξα της ανακάλυψης κάθε παράξενου και καινούργιου. Αυτό το χαρακτηριστικό θα ωθούσε τη Δύση να δημιουργήσει και να οικοδομήσει πράγματα που άλλοι δεν μπορούσαν, ξεχωρίζοντάς μας από τόσους άλλους πολιτισμούς και κοινωνίες, όπου η σταθερότητα και η επιβίωση αποτελούσαν τους υψηλότερους σκοπούς της ζωής.

Όμως δεν κληρονομήσαμε από τους Έλληνες μόνο τη φιλοδοξία να εξερευνήσουμε το άγνωστο. Κληρονομήσαμε την πεποίθηση ότι το άγνωστο μπορεί να γίνει γνωστό. Την αυτοπεποίθηση ότι ο κόσμος μπορεί να χαρτογραφηθεί, να μετρηθεί, να κατανοηθεί και να εξηγηθεί – και ότι το σύμπαν διέπεται από μια ορθολογική τάξη, από ορισμένους θεμελιώδεις νόμους τους οποίους ο άνθρωπος μπορεί να παρατηρήσει και ο νους του να κατανοήσει.

Αυτό ήταν το θεμέλιο του δυτικού πνεύματος:

• Τα μαθηματικά μας,
• Η επιστήμη μας,
• Η ιατρική μας,
• Η φιλοσοφία μας,
• Η ηθική μας
• Και η θρησκεία μας.

Άνοιξε τον δρόμο ώστε το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού να βρει γόνιμο έδαφος στην Ευρώπη και να ανθίσει στον κόσμο της Χριστιανοσύνης. Ήταν το θεμέλιο του πλούτου της χριστιανικής θεολογίας – του Αυγουστίνου και του Ακινάτη και ολόκληρης της παράδοσης του φυσικού δικαίου.

Έδωσε ζωή σε έναν πολιτισμό που δεν χαρακτηριζόταν μόνο από μια κοινή κουλτούρα, αλλά από μια κοινή ανθρωπολογία – μια κοινή αντίληψη για τον άνθρωπο και τη θέση του στο σύμπαν. Οι απόγονοί του θα μοιράζονταν όχι μόνο την ιδέα μιας φυσικής τάξης, αλλά και μια ξεχωριστή αντίληψη για την αρετή, το πεπρωμένο και τη μοίρα, την αλήθεια, την καλοσύνη και την ομορφιά· έναν κώδικα που καθορίζει πώς πρέπει να ζουν οι άνθρωποι· αντικειμενικά πρότυπα και ιδανικά προς τα οποία πρέπει να αγωνίζονται.

Για τους αρχαίους Έλληνες, η επιδίωξη της αριστείας ήταν η ίδια η αρχή της ανθρώπινης ύπαρξης. Οργάνωσαν ολόκληρη την πολιτική ζωή γύρω από τον αγώνα, τη φιλοδοξία και τον ανταγωνισμό: στη φιλοσοφία και την ποίηση, στη γλυπτική και το θέατρο, στον αθλητισμό και την τέχνη, στον πόλεμο και την άσκηση της πολιτικής.

Η κλασική ελληνική πόλη ήταν μια αρένα όπου μεγάλοι άνδρες δοκίμαζαν και αποδείκνυαν τον εαυτό τους, τελειοποιούσαν τις δυνατότητές τους μέσα από μια διαρκή προσπάθεια – για να γίνουν οι καλύτεροι, οι ισχυρότεροι, οι ομορφότεροι, αγωνιζόμενοι διαρκώς να πλησιάσουν την τελειότητα.

Γνωρίζω ότι στα σύγχρονα αυτιά, αυτός ο τρόπος ζωής μπορεί να ακούγεται παράξενος. Ίσως μάλιστα να ακούγεται και σκληρός. Το ιδανικό πολλών ιδεολογιών της εποχής μας έχει, ειλικρινά, γίνει ένας κόσμος απόλυτης ασφάλειας, χωρίς ρίσκο ή αποτυχία, χωρίς ούτε τη δόξα της νίκης ούτε την ντροπή της ήττας.

Πολύ συχνά σήμερα χτίζουμε προς τα κάτω. Διαμορφώνουμε τα πρότυπά μας έτσι ώστε να διασφαλίζουμε ότι κανείς δεν θα χάσει. Ασχολούμαστε υπερβολικά με την άνεση των χειρότερων εις βάρος των δυνατοτήτων των καλύτερων. Κρατάμε τα πιο εξαιρετικά στοιχεία της κοινωνίας μας όμηρους του μέσου όρου, του συνηθισμένου, του μετρίου.

Οι άνθρωποι που δημιούργησαν τον Παρθενώνα έχτιζαν προς τα πάνω. Πίστευαν ότι η υψηλότερη και ευγενέστερη φιλοδοξία στη ζωή ήταν να ξεπεράσεις όλους τους άλλους, να προσπαθείς να είσαι ο καλύτερος σε όλα. Οι αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη ήταν γεμάτες έντονο πάθος, αντιπαλότητα, ανταγωνισμό, παρατάξεις και συγκρούσεις.

Όμως από αυτή τη διαρκή προσπάθεια για διάκριση γεννήθηκε η μεγάλη άνθηση της τέχνης και της φιλοσοφίας, της πολιτικής και της πνευματικής ενέργειας που θα μετέτρεπε μια ομάδα μεσογειακών πόλεων στη γενέτειρα του μεγαλύτερου πολιτισμού στον κόσμο.

Το thumos, όπως το αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες – η φωτιά του πάθους, της δύναμης, του θάρρους και της υπερηφάνειας – είναι η καρδιά ενός μεγάλου πολιτισμού. Και χωρίς αυτό; Χωρίς αυτό, τα έθνη χάνουν τη θέληση να πολεμήσουν, τη θέληση να προσπαθήσουν, τη θέληση να επιβιώσουν.

Σήμερα, μεγάλο μέρος της Δύσης έχει ξεχάσει αυτή την ποιότητα. Με την πάροδο του χρόνου, στη Δύση φτάσαμε να αισθανόμαστε ντροπή για τα ίδια τα πράγματα που μας έκαναν ξεχωριστούς. Νιώσαμε ενοχή για την ευημερία μας. Δεν πιστεύαμε πλέον ότι αξίζαμε και ότι είχαμε κερδίσει το μεγαλείο μας.

Η λέξη «εθνικισμός» έγινε μια βρώμικη λέξη. Και έτσι γκρεμίσαμε τα μνημεία μας, καταδικάσαμε τη δική μας Ιστορία. Και σε πάρα πολλά μέρη, διδάξαμε στα παιδιά μας να ντρέπονται για τις χώρες που επρόκειτο να κληρονομήσουν. Στη διαδικασία αυτή, ανοίξαμε τα σύνορά μας, μεταφέραμε τη βιομηχανική μας παραγωγή στο εξωτερικό και αφήσαμε τους στρατούς μας να μαραζώσουν και να παρακμάσουν.

Και κάθε χρόνο που περνούσε, μοιάζαμε να αναθέτουμε όλο και περισσότερα ζητήματα που αφορούν την κυριαρχία μας σε παγκόσμιες γραφειοκρατίες, πολύ μακριά από τον έλεγχό μας.

Άλλοι, όμως, ήταν περισσότερο από πρόθυμοι να καλύψουν το κενό που αφήσαμε – το κενό που άφησε η αδυναμία μας. Και καθώς η αυτοπεποίθηση της Δύσης υποχωρούσε, οι αντίπαλοι και οι ανταγωνιστές μας γίνονταν όλο και πιο διεκδικητικοί, αυξάνοντας τον πλούτο και τη δύναμή τους στη θέση μας.

Και σήμερα βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. Γιατί η επόμενη δεκαετία και οι αποφάσεις που θα πάρουμε θα γράψουν την ιστορία του επόμενου αιώνα. Η πορεία που θα επιλέξουμε θα καθορίσει εάν η Δύση θα διατηρήσει τη θέση της στην κορυφή του κόσμου ή θα αποδεχθεί ένα μέλλον παρακμής, ατροφίας και υποταγής.

Είτε θα επιλέξουμε να δράσουμε τώρα είτε θα χάσουμε για πάντα την επιλογή να δράσουμε.

Υπό τον Πρόεδρο Τραμπ, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κάνει την επιλογή τους. Επιλέγουμε την απροκάλυπτη επιδίωξη της εθνικής ισχύος:

• Να ανακτήσουμε τον έλεγχο των κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού,
• Να επαναβιομηχανοποιήσουμε την οικονομία μας,
• Να ανοικοδομήσουμε την άμυνά μας,
• Να διεκδικήσουμε την κυριαρχία στις τεχνολογίες και τις βιομηχανίες του μέλλοντος.

Επιλέγουμε να φτάσουμε σε νέα σύνορα:

• Στην προηγμένη βιομηχανική παραγωγή και την υπερνοημοσύνη,
• Στα drones, στα όπλα και στον πόλεμο,
• Στα μικροτσίπ,
• Στα ορυκτά,
• Στον κυβερνοχώρο και σε κάθε άλλο πεδίο της ανθρώπινης δυνατότητας.
• Να απελευθερώσουμε την ενέργειά μας,
• Να ξαναχτίσουμε τα εργοστάσιά μας,
• Να επιστρέψουμε τους αστροναύτες μας στη Σελήνη
• Και να εγκαινιάσουμε μια νέα εποχή εξερεύνησης του διαστήματος.

Οι αρχαίοι Έλληνες, παρά τα υψηλά ιδανικά τους, δεν ήταν αφελείς.

• Κατανοούσαν ότι τα έθνη έχουν συμφέροντα.
• Κατανοούσαν ότι η άσκηση της κρατικής πολιτικής απαιτεί σύνεση και διπλωματία.
• Κατανοούσαν όμως επίσης ότι απαιτεί την ικανότητα να χρησιμοποιήσεις δύναμη όταν η σύνεση και διπλωματία αποτυγχάνουν.
• Κατανοούσαν ότι η ισχύς δεν απαιτεί μόνο να έχεις τα μέσα για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου.
• Απαιτεί να είναι αξιόπιστη η πεποίθηση ότι είσαι διατεθειμένος να τη χρησιμοποιήσεις.

Αυτή είναι η κλασική αντίληψη για την πολιτική και την κρατική τέχνη που η κυβέρνηση Τραμπ ελπίζει να ανακτήσει – όχι μόνο για τη χώρα μας, αλλά για ολόκληρο τον πολιτισμό μας. Πιστεύουμε ότι η Ευρώπη μπορεί να ξυπνήσει από τον μακρύ λήθαργό της και να αναζωπυρώσει τη φωτιά που άναψε εδώ πριν από χιλιετίες.

Υπάρχουν ήδη σημάδια. Σε ολόκληρη την ήπειρο βλέπουμε αυτό που ελπίζουμε να είναι η απαρχή μιας αλλαγής γενιάς:

• Ραγδαία αύξηση των αμυντικών δαπανών,
• Ένα πλήθος νέων συνεργασιών και προγραμμάτων,
• Διευρυμένη βιομηχανική και παραγωγική ικανότητα,
• Σε συνέχεια των ιστορικών αμυντικών δεσμεύσεων που αναλήφθηκαν πέρυσι στη Χάγη.

Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της αλλαγής. Ο λαός αυτής της χώρας έχει αποδείξει για ακόμη μία φορά ότι αποτελεί απαραίτητο φίλο τόσο για την Ευρώπη όσο και για τις Ηνωμένες Πολιτείες – σε όλα, από την ενέργεια και τη μετανάστευση έως την άμυνα. Η Ελλάδα υπήρξε υπόδειγμα συμμάχου.

Και ειλικρινά ελπίζουμε ότι ολόκληρη η Ευρώπη θα ακολουθήσει το παράδειγμά σας.

Αν και τα πάθη μπορεί κατά καιρούς να έχουν δοκιμάσει τους δεσμούς στοργής μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρώπης, δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να διαρραγούν. Μαζί πρέπει να ενισχύσουμε μια συμμαχία ικανή να αντιμετωπίσει τις απειλές της εποχής μας.

Και μπορούμε να το κάνουμε. Γιατί δεν πιστεύουμε ότι η διατλαντική φιλία είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Το αντίθετο. Το όραμά μας είναι μια συμμαχία της οποίας η δύναμη είναι μεγαλύτερη από το άθροισμα των επιμέρους μερών της.

Είδαμε αυτό το όραμα να εφαρμόζεται στην πράξη μόλις τον περασμένο μήνα, σε μια πρωτοφανή νέα συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Δανίας και της Γροιλανδίας – μια συμφωνία που θα μεταμορφώσει την Αρκτική και θα ενισχύσει την ασφάλεια ολόκληρου του ΝΑΤΟ.

Και οι τρεις εταίροι αυτής της συμφωνίας βγήκαν νικητές. Ολόκληρη η Ευρώπη – όπως και το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες – βγήκαν ασφαλέστεροι, ισχυρότεροι και πιο προστατευμένοι εξαιτίας της.

Θέλουμε να κερδίσουμε μαζί. Πρέπει να κερδίσουμε μαζί.

Σήμερα έχει γίνει της μόδας να πιστεύεται ότι μια φωτισμένη εξωτερική πολιτική σημαίνει να βάζουμε την παγκόσμια κοινότητα πάνω από τον δικό μας λαό.

Και πιστεύω ότι και εδώ έχουμε πολλά να μάθουμε από τους ανθρώπους της αρχαίας Ελλάδας. Γιατί γνώριζαν ότι δεν υπάρχει τίποτα εγωιστικό ή λανθασμένο στην αφοσίωση στο έθνος σου.

Ούτε υπάρχει κάτι εγωιστικό ή λανθασμένο στο να αγωνίζεσαι για να υπερασπιστείς τα συμφέροντά του πάνω απ’ όλα.

• Πίστευαν έντονα στο ιδανικό του μεγάλου ανθρώπου: του εξαιρετικού ανθρώπου που αποκτά αθανασία μέσα από τα έργα του.
• Πίστευαν όμως ότι η δόξα και η φήμη κερδίζονται μέσα από την προσπάθεια, τη θυσία και τα μεγάλα επιτεύγματα για κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Ο επαναλαμβανόμενος ήρωας του αρχαίου ελληνικού κόσμου ήταν ο άνθρωπος που ήταν πρόθυμος να πληρώσει οποιοδήποτε τίμημα για μια υπόθεση που άξιζε την αφοσίωσή του.

• Το βλέπουμε στον Σωκράτη, ο οποίος αρνήθηκε να εγκαταλείψει την αναζήτηση της αλήθειας ακόμη και με τίμημα τη ζωή του.
• Το βλέπουμε στη θρυλική στάση των 300 Σπαρτιατών, περικυκλωμένων και συντριπτικά λιγότερων από τις τεράστιες περσικές στρατιές, οι οποίοι αρνήθηκαν την ευκαιρία να σωθούν και επέλεξαν να πολεμήσουν μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο, αντί να εγκαταλείψουν τη θέση ή το καθήκον τους.
• Και το βλέπουμε στον επικό μύθο του Αχιλλέα, στον οποίο προσφέρεται η επιλογή να επιστρέψει στην πατρίδα του και να ζήσει μια μακρά και ειρηνική ζωή – αλλά επιλέγει να παραμείνει στην Τροία και να πεθάνει αναζητώντας την αιώνια δόξα.

Αυτές είναι οι αρετές που διαμόρφωσαν τη δυτική ηθική φαντασία.

Από τον χριστιανό μάρτυρα που αρνήθηκε να προδώσει την πίστη του μέχρι τον πατριώτη που έδωσε τη ζωή του για την πατρίδα του· από τον Άγιο Θωμά Μορ έως τη Μάχη του Άλαμο· μέχρι τα αθάνατα τελευταία λόγια της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών:

«Αμοιβαία δεσμευόμαστε ο ένας στον άλλον με τη ζωή μας, τις περιουσίες μας και την ιερή μας τιμή».

Από τους Έλληνες κληρονόμησε η Δύση την αίσθηση του καθήκοντος – μια αδιάσπαστη αφοσίωση στον κώδικά σου, στην υπόθεσή σου, στη χώρα σου.

Οι ήρωές μας, οι ήρωες της Δύσης, είναι εκείνοι που επιλέγουν να παραμείνουν πιστοί στο καθήκον τους ακριβώς όταν αυτό είναι το πιο δύσκολο και οδυνηρό:

• Ο άνθρωπος που δεσμεύεται από τον λόγο του,
• Ο στρατιώτης που δεν εγκαταλείπει τη θέση του,
• Ο καπετάνιος, ο γνωστός καπετάνιος, που βυθίζεται μαζί με το πλοίο του.

Αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που βλέπουμε ακόμη και σήμερα, για παράδειγμα, σε φανατικούς όπως οι ριζοσπάστες μουλάδες του Ιράν, των οποίων η λατρεία του θανάτου εξυψώνει παιδιά-βομβιστές αυτοκτονίας ως εθνικούς ήρωες και παρουσιάζει το μαρτύριο ως αυτοσκοπό.

Οι δικοί μας ήρωες μπορεί να είναι πρόθυμοι να πεθάνουν για την υπόθεσή τους. Όμως οι δικοί μας ήρωες δεν λατρεύουν τον θάνατο.

Ακριβώς επειδή εκτιμούμε τη ζωή, αναγνωρίζουμε τον ηρωισμό εκείνων που θα προτιμούσαν να θυσιάσουν τη ζωή τους παρά να προδώσουν τις αρχές τους.

Σήμερα θεωρούμε δεδομένη τη δυτική αντίληψη για αυτά τα πράγματα – τον ηρωισμό, την τιμή, το καθήκον.

Υποθέτουμε ότι αυτά είναι κατά κάποιον τρόπο καθολικές αξίες για όλους τους ανθρώπους, σε όλες τις εποχές και σε όλους τους τόπους. Δεν είναι.

Είναι προϊόν ενός ιδιαίτερου χαρακτήρα, ενός ιδιαίτερου χαρακτήρα που γεννήθηκε εδώ και διαμόρφωσε ολόκληρη την ιστορία του πολιτισμού που ακολούθησε.

Ενός πολιτισμού που πρέπει να αγωνιστούμε για να υπερασπιστούμε σήμερα με το ίδιο πάθος που είχαν οι πρόγονοί μας.

Οι άνθρωποι που έχτισαν τον Παρθενώνα διαδέχθηκαν τους αρχιτέκτονες της ευρωπαϊκής Χριστιανοσύνης, οι οποίοι ύψωσαν τους καθεδρικούς ναούς του Μιλάνου, της Κολωνίας και της Φλωρεντίας.

Η προσπάθεια τελειοποίησης της ανθρώπινης μορφής που ενέπνευσε τους αρχαίους Έλληνες γλύπτες βρήκε μια νέα έκφραση στον Μιχαήλ Άγγελο.

Η αναζήτηση των Ελλήνων φιλοσόφων για τη δομή του σύμπαντος κληροδοτήθηκε στον Κοπέρνικο και στη συνέχεια στον Γαλιλαίο, στον Κέπλερ και στον Νεύτωνα.

Η δίψα για νέα γνώση γέννησε την πρώτη αποστολή του Μαγγελάνου γύρω από τον κόσμο, την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο και τελικά το ταξίδι του Απόλλων 11 στη Σελήνη.

Και οι ιδιότητες που οδήγησαν τον Αλέξανδρο να κατακτήσει ολόκληρο τον γνωστό κόσμο επανεμφανίστηκαν στον Καίσαρα, στον Καρλομάγνο και στον Κορτές.

Και στην Αμερική, αυτή η παράδοση ανακαλύφθηκε ξανά.

Μια ανοιχτή και άγρια γη έγινε ο τόπος μιας μεγάλης αναγέννησης της δυτικής φαντασίας και φιλοδοξίας.

Η ελληνική επιδίωξη για νέους ορίζοντες έγινε το αμερικανικό πνεύμα των συνόρων.

Ο πολιτισμός της Αθήνας και της Ρώμης μετέτρεψε μια νεαρή δημοκρατία στις ακτές του Ατλαντικού σε μια ηπειρωτική αυτοκρατορία.

Οι μεγαλύτεροι Αμερικανοί κάθε γενιάς έφεραν τα αδιαμφισβήτητα χαρακτηριστικά των προγόνων τους:

• Γεννημένοι στην Αθήνα,
• Διαμορφωμένοι από τη Ρώμη,
• Βαπτισμένοι στη Χριστιανοσύνη,
• Σφυρηλατημένοι στο καμίνι της μεσαιωνικής Ευρώπης,
• Προικισμένοι με την αγγλική ιδιοφυΐα για την ελευθερία
• Και στη συνέχεια μεταφερμένοι πέρα από τον Ατλαντικό για να αναγεννηθούν στις ακτές ενός Νέου Κόσμου.

Μαζί πρέπει τώρα να ξαναβρούμε αυτό το πνεύμα. Βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής – όχι μόνο στην ιστορία του έθνους μου, αλλά στην ιστορία ολόκληρου του πολιτισμού μας.

Οι απειλές που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι εξίσου πραγματικές με εκείνες που υπήρχαν στη δραματική σκηνή της αρχαιότητας.

Τα εθνικά συμφέροντα δεν εξαφανίστηκαν μπροστά στους διεθνείς θεσμούς.

Ο πόλεμος δεν εξαφανίστηκε απλώς επειδή προτιμήσαμε την ειρήνη.

Άλλα κράτη συνέχισαν να εξοπλίζονται, να επιδιώκουν επιρροή, να ανταγωνίζονται για εδάφη, τεχνολογία, πόρους, αγορές, ενέργεια και ισχύ.

Και τώρα υπάρχει ξανά πόλεμος. Υπάρχει ξανά ανταγωνισμός μεταξύ μεγάλων δυνάμεων.

Υπάρχουν ξανά ευπάθεια, επιθετικότητα, τρομοκρατία, ένα ολόκληρο σύμπαν νέων απειλών και επιθέσεων.

Γι’ αυτό πρέπει να ξαναχτίσουμε τους θεσμούς και τις συμμαχίες μας ώστε να αντιμετωπίσουμε μαζί αυτές τις απειλές – κατανοώντας ότι σκοπός τους δεν είναι να καταργήσουν την κυριαρχία των εθνών που τις αποτελούν, αλλά να την υπερασπιστούν.

Και ότι τα έθνη δεν χρειάζεται να εγκαταλείψουν τις ξεχωριστές ταυτότητές τους για να αναγνωρίσουν τα κοινά τους συμφέροντα.

Έχουμε δημιουργήσει ένα μοντέλο αυτού με τους εταίρους μας εδώ στην Ελλάδα.

Στις αμυντικές μας συνεργασίες, στην ενέργεια και την τεχνολογία, στην κοινή μας φιλοδοξία να προστατεύσουμε τα ευρωπαϊκά σύνορα από τις απειλές της μαζικής μετανάστευσης.

Η φιλία μας χρονολογείται από τα πρώτα χρόνια του έθνους μου.

Όταν η Ελλάδα ξεσηκώθηκε το 1821 για να ανακτήσει την ανεξαρτησία της ύστερα από αιώνες οθωμανικής κυριαρχίας, οι Αμερικανοί αναγνώρισαν κάτι οικείο σε αυτόν τον αγώνα.

Τρία χρόνια αργότερα, ο μεγάλος Αμερικανός πολιτικός Ντάνιελ Γουέμπστερ εκφώνησε μια περίφημη ομιλία στο Κογκρέσο, συμβάλλοντας ώστε η υπόθεση της Ελληνικής Επανάστασης να φτάσει ενώπιον των εκπροσώπων της νεαρής Αμερικανικής Δημοκρατίας.

Και ξεκίνησε στρέφοντας την προσοχή τους σε όλα όσα υπήρχαν γύρω τους. Είπε τα εξής:

«Αυτή η ελεύθερη μορφή διακυβέρνησης, αυτή η λαϊκή συνέλευση… αυτή η πρακτική του ελεύθερου διαλόγου και της δημόσιας συζήτησης, ο αγώνας του νου με τον νου… ακόμη και το οικοδόμημα στο οποίο συνεδριάζουμε, αυτές οι αρμονικές κολόνες, αυτή η περίτεχνη αρχιτεκτονική, όλα μας θυμίζουν ότι η Ελλάδα υπήρξε και ότι εμείς, όπως και η υπόλοιπη ανθρωπότητα, της χρωστάμε πολλά».

Αυτά τα λόγια είναι τόσο αληθινά σήμερα όσο ήταν και όταν ειπώθηκαν.

Και όλοι μας – όχι μόνο οι Αμερικανοί, αλλά και οι Ευρωπαίοι και οι φίλοι μας σε ολόκληρη τη Δύση – πρέπει να ξαναμάθουμε τα μαθήματα που οι πρόγονοί μας πήραν από αυτόν τον τόπο και από την Ιστορία του.

Η ιστορία της Ελλάδας δεν μας προσφέρει απλώς μια ματιά στους πρώιμους σχηματισμούς των θεσμών μας. Η ιστορία της Ελλάδας μάς δείχνει μια εικόνα του ίδιου μας του εαυτού. Μας δείχνει ότι είμαστε κληρονόμοι μεγάλων ηρώων και ότι πρέπει να είμαστε υπερήφανοι – βαθιά υπερήφανοι – για την καταγωγή μας.

Πρέπει να θαυμάζουμε αυτό που οι πρόγονοί μας λάξευσαν από αυτή τη γη. Η ιστορία του πολιτισμού μας είναι η σπουδαιότερη ιστορία που γνώρισε ποτέ ο άνθρωπος. Και ξεκίνησε εδώ, με τους πρώτους άνδρες και γυναίκες της Δύσης.

Από αυτούς μπορούμε να ξαναβρούμε τις αρετές, το θάρρος και τη δύναμη που χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε τους κινδύνους της εποχής μας.

Το κείμενο της ομιλίας στο αγγλικό πρωτότυπο

(Σημείωση: Από την αμερικανική πρεσβεία)

SECRETARY RUBIO: There are great ruins all across the world. In many cases, they are places where history seems to have exhausted itself: remnants of distant cultures that have long passed beyond living memory. But the Acropolis is different.

For thousands of years, the civilization that built what stands behind me has captivated the imagination of the Western world. Generations of our statesmen, artists, and philosophers have looked to it – they’ve looked to it with wonder and they’ve looked to it with awe.

Now time has a tendency to dull the senses: great victories and catastrophic defeats, they seem to shrink to becoming like a footnote in a textbook, another fact for our schoolchildren to memorize and forget. But the Greeks of antiquity, they seem to have an almost mystical hold on our memory. They call us back to them, again and again.

480 years before Christ, the armies of Xerxes arrived in this city and they put its sanctuaries to the torch. Most Athenians had by then evacuated by ship to a nearby island. But there was a handful of them that refused to leave their home. So instead, they barricaded themselves in the rocky fortress of the Acropolis to fight an extraordinary last stand, heaving massive stones down the cliffs onto the Persian invaders and holding the greatest empire of the age at bay for days. They were eventually overwhelmed.

The Persians plundered the temples, burned the shrines, and razed the Acropolis to the ground but when the Athenians returned, they gathered the broken remains of the old Acropolis and buried them in the hill where it had stood. And decades later, under Pericles, they raised the Parthenon.

For 25 centuries since, the Parthenon has stood. Empires have risen and fallen beneath its shadow. And the progeny of the men who built it – the sons of Athens and Rome – have carried their civilization with them to the ends of the Earth.

Two and a half centuries after the founding of the American republic halfway across the world from where I stand now – I stand here today as the Secretary of State of that republic, and a great-grandson of settlers who arrived in the new world from Spain – I stand here to testify to a debt that no lapse of time, no distance of space can ever extinguish.

The history of America, the history of my country, is covered with the fingerprints of antiquity. Greece is literally carved into the architecture of our government: in the towering columns, in the domes and the monuments across our capital city. The city where our Constitution was born – Philadelphia – is itself a Greek name.

The men who founded my country were fascinated by the heritage we inherited from yours. They were exceptionally well-read in history – they were vividly aware of their unique place in it – but no other age of the past held their attention or their imagination quite like that of antiquity. Many, many people are surprised to learn that the most commonly cited author in the Federalist Papers was not an Enlightenment philosopher or political theorist. No, the most commonly cited author in the Federalist Papers was Plutarch, the Greek biographer of Greece and Rome’s great men.

Now, much has been written and said about the influence of ancient Greece on the ideas of the American Founders – and, for that matter, on all of the Western philosophers and statesmen that preceded them. Most of us are familiar with the basic history. Athens gave us democracy. Plato and Aristotle gave us Western philosophy. Our ideas of law, of virtue, of citizenship, and republican government were shaped in the Greek city-states. Even much of our political vocabulary – words like democracy, tyranny, the word “politics” itself – found its origins here.

Now, all of that is true. But the things we owe to this place – as Americans, and as Westerners – are actually far far deeper. These institutions and ideas – these institutions and ideas were the outward expression of more fundamental qualities we see in the ancient Greeks – qualities that can’t be reduced to any particular political system or theory.

Here, in Athens, we found the first full realization of all the essential traits that would come to define the West: fierce individuality and relentless ambition; daring exploration and invention; a yearning for discovery, for adventure, risk and glory. An insatiable curiosity about the world and the principles by which it operates, a hunger to know the mysteries of nature and grasp the secrets of the cosmos. An impatience with the notion of impossibility, chafing at all boundaries and limits, straining to peer into the depths of the unknown.

These were not just the formulas or precepts of a particular school of philosophy. They were the characteristic of a people – expressed in their traditions, their stories, their imagination; in the qualities they demanded of their citizens; in the things they lived and fought and died for.

To know them is to know ourselves.

What blossomed here in this place was the Western desire to uncover all that ignorance, darkness, and distance had kept hidden from the mind of man. The Greeks did not just shape history; the Greeks gave us history itself. Much about – much of what we know about many ancient civilizations comes almost entirely from the records of Greek explorers and historians, explorers and historians who didn’t just chronicle the histories of their own people, but ventured outwards to observe and record the sagas of foreign peoples and cultures all across the world.

Where others looked inward, the Greeks were the first to direct their focus outward, to chase the thrill and glory of seeing all that was strange and new. It was this trait – it was this trait that would push the West to create and build things that others could not, marking us out from so many other cultures and civilizations where stability and subsistence were the highest ends of life.

But it is not just the ambition to explore the unknown that we inherit from the Greeks; it is the conviction that the unknown can be known. The confidence that the world can be charted and measured and mapped and understood – and that there is a rational order to the cosmos, governed by certain fundamental laws, laws that men can observe and the mind can come to understand.

This was the foundation of the Western mind: our math, our science, our medicine. Our philosophy, ethics, and religion. It paved the way for the gospel of Jesus Christ to find fertile soil in Europe and flourish into the empire of Christendom. It was the foundation of the riches of Christian theology – of Augustine and Aquinas and the whole tradition of natural law.

It gave birth to a civilization marked not just by a common culture, it was marked by a common anthropology – a common view of man and his place in the universe. Its descendants would share not just the idea of a natural order, but a distinctive understanding of virtue; of destiny and fate; of truth, goodness, and beauty; of a code that dictates how men ought to live; of objective standards and ideals to strive towards.

For the Greeks of antiquity, the pursuit of excellence was the very principle of man’s existence. They organized all of civic life around contest, ambition, competition: in philosophy and poetry, in sculpture and drama, in athletics and art, in war and statecraft. The classical Greek city was an arena for great men to test and prove themselves, to hone their potential through perpetual struggle – to be the best, the strongest, the most beautiful, straining to inch ever closer to perfection.

Now I know that to modern ears, what I just described, this way of life, may sound odd; it may even sound cruel. The ideal of many ideologies in our time has, frankly, become a world of perfect safety, devoid of risk or failure, with neither the glory of victory nor the shame of defeat. Too often these days, we build downwards. We design our standards to ensure no one will lose; we preoccupy ourselves more with the comfort of the worst than the potential of the best. We hold the most exceptional things among us hostage to the average, the ordinary, the mediocre.

The men who made the Parthenon, they built upwards. They held that the highest and most noble aspiration in life was to surpass all others, to strive to be the best in all things. The ancient Greek city-states were filled. They were filled with intense passion and rivalry and faction and conflict. But from that constant struggle for distinction – from that came the great flowering of art and philosophy and political and intellectual energy that would transform a collective of Mediterranean cities into the birthplace of the greatest civilization in the world.

The thumos, as the ancient Greeks called it – the fire of passion, strength, courage, pride – is the heart of great civilization. And without it? Without it, nations lose their will to fight, the will to strive, the will to survive.

Today, too much of the West has forgotten this quality. Over time, we in the West came to feel ashamed of the very things that made us exceptional. We felt embarrassed that our achievements set us apart from the rest of the world. Our prosperity somehow became a source of guilt. We no longer believed we deserved and had earned our greatness.

The word “nationalism” became a dirty word. And so we tore down our monuments; we condemned our own history. And in too many places, we taught our children to be ashamed of the countries they would inherit. In the process, we opened our borders and outsourced our industry, and allowed our militaries to wither and to decay.

And with every passing year, we seemed to outsource more of our sovereignty, transferring our decisions to global bureaucracies far beyond the reach of our control.

But others were all too happy to fill the vacuum that we left – the vacuum left behind by our weakness. And as the West’s confidence faltered, its adversaries and its rivals only grew more assertive, building up their own wealth and their own power in our stead.

And now, today, we find ourselves at a crossroads. Because the next decade and the decisions we make will write the story of the next century. The course we take will determine whether the West maintains its place at the head of the world or resigns itself to a future of atrophy and servitude and decline. We will either choose to act now or lose the choice to act at all.

Under President Trump, the United States has made its choice. We choose the unapologetic pursuit of national power: to take back control of our critical supply chains, to reindustrialize our economy, to rebuild our defense, to fight for dominance of the technologies and industries of the future.

We choose to reach for new frontiers: in advanced manufacturing and super intelligence; in drones, weapons, and warfare; in chips, minerals, cyber, and every other domain of human possibility. To unleash our energy, to rebuild our factories, to return our astronauts to the moon and launch a new age of exploration in space.

Now for all their lofty ideals, the ancient Greeks were not naive. They understood that nations have interests. They understood that statecraft requires prudence and diplomacy, but they also understood that it requires the ability to wield force when prudence and diplomacy fail. They understood that power requires not only having the means to defend yourself, it requires the credibility that you are willing to use it.

This is the classical understanding of politics and of statecraft that the Trump Administration hopes to reclaim – reclaim not just for our country, but for the whole of our civilization.

We believe that Europe can awaken from its long slumber and rekindle the fire that was lit here millennia ago.

There are already signs.

Across this continent, we are witnessing what we hope will be the beginnings of a generational shift: skyrocketing defense spending, a flurry of new partnerships and programs, expanded manufacturing and production, following on the historic defense commitments made last year in The Hague.

Greece has been at the center of this shift. The people of this nation have proved themselves once again to be an indispensable friend to Europe and to the United States alike, on everything from energy to migration to defense, where Greece has been a model ally.

And it’s our sincerest hope that all of Europe will follow your example.

Though passions may, at times, have strained the bonds of affection between the United States and Europe, it must not be allowed to break them. Together, we must strengthen an alliance capable of confronting threats of our age.

And we can. Because we do not believe the transatlantic friendship should be zero sum. Quite the opposite: our vision is of an alliance whose strength is greater than the sum of its parts. It is a vision we saw in action just last month, in an unprecedented new agreement between the United States, Denmark, and Greenland – an agreement that will reshape the Arctic and bolster the security of all of NATO. All three partners in that deal emerged victorious. All of Europe – and NATO and the United States emerged safer, stronger, and more secure because of it.

We want to win together. We must win together.

Now it’s has become fashionable today to believe that enlightened foreign policy means prioritizing the global community over one’s own people. And I think here, too, we have much to learn from the men of ancient Greece because they knew that there was nothing selfish or wrong about loyalty to your nation, nor anything selfish or wrong about fighting to defend its interests above all else.

They believed – fiercely – in the ideal of the great man: the exceptional individual who obtains immortality through his own deeds. But they believed that glory and fame, those things were won through striving, sacrificing and achieving greatly for something larger than yourself. The recurring hero of the ancient Greek world was the man who was willing to pay any cost for a cause worthy of his loyalty.

We see this in Socrates, who refused to abandon the inquiry into truth even at the cost of his own life. We see it in the legendary stand of 300 Spartans – surrounded and hopelessly outnumbered by the vast armies of Persia – who refused the chance to save themselves, choosing to fight to the last man rather than abandon their post or abandon their duty. And we see it in the epic myth of Achilles, who is offered the choice to return home and live a long and peaceful life – but chooses instead to remain at Troy and perish in pursuit of eternal glory.

These – these are the qualities that would shape the Western moral imagination. From the Christian martyr who refused to betray his faith to the patriot who gave his life for his country; from Saint Thomas More to the Battle of the Alamo, running through the immortal closing words of the Declaration of Independence of the United States which says, “We mutually pledge to each other our Lives, our Fortunes and our sacred Honor.”

It is from the Greeks that the West inherited its sense of duty – an unbreakable loyalty to one’s code, one’s cause, one’s country. Our heroes, the heroes of the West are those who choose to remain faithful to their duty precisely when it is most difficult and painful to do so: the man who is bound by his word, the soldier who will not abandon his post, the captain, the proverbial captain, who goes down with his ship.

This is wholly different from what we see, even now, for example from fanatics like the radical mullahs of Iran, whose cult of death hails child suicide bombers as national heroes, and portrays martyrdom as an end to itself.

Our heroes – our heroes may be willing to die for their cause; but our heroes do not worship death. It is precisely because we value life that we come to recognize the heroism in those who would sooner sacrifice it than to betray their principles. Now, we take the West’s conception of these things – heroism, honor, duty – we take these things for granted. We assume that these somehow are universal to all people in all times and in all places. They are not. They are the product of a distinct character, a distinct character which arose here and shaped the whole story of the civilization that came after it. A civilization that we must fight to defend today with the same passion as our forefathers did.

The men who built the Parthenon were succeeded by the architects of European Christendom, who raised the cathedrals of Milan, Cologne, and Florence. The quest to perfect the human form that moved the ancient Greek sculptors found a new expression in Michelangelo. The Greek philosophers’ search for the structure of the universe was inherited by Copernicus, and then Galileo, then Kepler, and in Newton.

The hunger for new knowledge, that’s what gave birth to Magellan’s first expedition around the world, to Columbus’ discovery of the Americas, and ultimately to Apollo 11’s journey to the moon. And the qualities that led Alexander to conquer the entire known world reappeared in Caesar, then Charlemagne, and Cortes.

And in America, that same tradition rediscovered itself anew. An open and wild land became the site of a great revival of Western imagination and ambition. The Greek aspiration for new horizons became the American frontier spirit. The civilization of Athens and Rome transformed an infant seaboard republic into a continental empire.

The greatest Americans of every generation have carried the unmistakable features of their forefathers – born in Athens, formed by Rome, baptized in Christendom, hardened in the furnace of medieval Europe, endowed with the English genius for liberty, and then carried across the Atlantic to be reborn on the shores of a new world.

Together, we must now rediscover that spirit. We are at an inflection point – an inflection point not only in the history of my nation, but an inflection point in the whole of our civilization.

The threats we face today are every bit as real as they were on the dramatic stage of antiquity.

National interests did not vanish in the face of international institutions. War did not disappear simply because we preferred peace. Other states continued to arm, to seek influence, to compete for territory, and technology, and resources, and markets, and energy, and power.

And now, there is war again. There is new competition between great powers again. There is vulnerability, aggression, terrorism, a whole universe of new threats and attacks again.

And so we must rebuild our institutions and our alliances to face these threats together – understanding that the purpose of these things is not to abolish the sovereignty of the nations that constitute them; it is to defend them. And that nations need not abandon their distinct identities in order to recognize their common interests.

We have built a model of that with our partners here in Greece. In our defense partnerships, in energy and technology, in our shared ambition to secure Europe’s borders from the threats of mass migration.

Our friendship dates back to the earliest years of my nation. When Greece rose in 1821 to recover its independence after centuries of Ottoman rule, Americans recognized something familiar in that struggle. Three years later, the great American statesman Daniel Webster, he delivered a famous address to Congress, helping bring the cause of the Greek Revolution before the representatives of the young American republic.

And he began by calling their attention to everything around them. This is what he said in his speech; he said: “This free form of government, this popular assembly… this practice of free debate, and public discussion, the contest of mind with mind… even the edifice in which we assemble, these proportioned columns, this ornamented architecture, all remind us that Greece has existed, and that we, like the rest of mankind, are greatly her debtors.”

Those words are as true today as they were when he said them. And all of us – not just Americans, but Europeans and our friends across the West – must relearn the lessons our forefathers took from this place and from its history.

The history of Greece – the history of Greece does not just offer us a glimpse – it does not offer a glimpse of our institutions in their earliest forms. The history of Greece shows us an image of ourselves.

It shows us that ours is the inheritance of great heroes, and that we should be proud – that we should be intensely proud – of where we come from. We should marvel at what our forefathers carved out of this countryside. The story of our civilization is the greatest story ever known to man. And it began here, with the first men and women of the West. From them – from them – we can rediscover the virtues, the courage, and the strength to confront the dangers that we face in our time.

Thank you.

#Ρούμπιο #Πνύκα #ΗΠΑ #Διπλωματία #Ελλάδα