Το Σύνδρομο του «Προστάτη»
Εισαγωγή
Στο προηγούμενο άρθρο, αναδείξαμε πώς η παραγωγική γύμνια της Ελλάδας αποτελεί την αχίλλειο πτέρνα της εθνικής της κυριαρχίας.
Η οικονομική εξάρτηση εκμηδενίζει κάθε διαπραγματευτική ισχύ στο εξωτερικό.
Ωστόσο, η μεγαλύτερη επιτυχία του συστήματος δεν είναι απλώς ότι παγίδευσε τη χώρα σε αυτή την αδυναμία, αλλά ότι κατάφερε να πείσει τους πολίτες να την επικροτούν.
Πώς η εγχώρια ελίτ εκχωρεί συνειδητά κυριαρχικά δικαιώματα σε ξένους παράγοντες και γιατί η κοινωνία αποδέχεται αυτή την υποτέλεια ως αναγκαιότητα;
Η απάντηση κρύβεται στην έντεχνη καλλιέργεια του Συνδρόμου του «Προστάτη».
Η Ψυχολογία της Εξάρτησης
Για να επιβιώσει η εγχώρια ελίτ, γνωρίζοντας ότι αδυνατεί να χτίσει ένα πραγματικά ισχυρό και αυτάρκες κράτος, πρέπει να δημιουργήσει στην κοινωνία ένα διαρκές αίσθημα ανασφάλειας.
Ο πολίτης βομβαρδίζεται καθημερινά από την απειλή της καταστροφής, προκειμένου να εμπεδώσει πως η χώρα από μόνη της είναι ανίκανη να υπερασπιστεί τον εαυτό της.
Μέσα από αυτή την τεχνητή και παρατεταμένη αδυναμία, γεννιέται η ανάγκη για έναν «προστάτη».
Είτε πρόκειται για γεωπολιτικούς κολοσσούς είτε για υπερεθνικούς οργανισμούς, το αφήγημα είναι πάντα το ίδιο: «Δεν μπορούμε μόνοι μας, πρέπει να παραχωρήσουμε γην και ύδωρ για να μας σώσουν».
Έτσι, η εκχώρηση εθνικού πλούτου, υποδομών και κυριαρχικών δικαιωμάτων παύει να θεωρείται προδοσία ή αποτυχία.
Αντιθέτως, παρουσιάζεται ως αναγκαία θυσία στον βωμό της ασφάλειας.
Η Μετονομασία της Υποτέλειας
Εδώ ακριβώς αναλαμβάνουν δράση οι μηχανισμοί προπαγάνδας.
Δημοσιογράφοι, αναλυτές και όσοι βρίσκονται στη μέση της εξουσιαστικής πυραμίδας αναλαμβάνουν να «ξεπλύνουν» την αδυναμία.
Η πλήρης ευθυγράμμιση με ξένα συμφέροντα και η τυφλή υπακοή σε εντολές εκτός συνόρων δεν ονομάζονται πλέον υποτέλεια· βαφτίζονται «στρατηγική συμμαχία».
Η παραχώρηση στρατηγικών υποδομών σε ξένα κράτη παρουσιάζεται ως «εμβάθυνση των διεθνών σχέσεων» και «εθνική επιτυχία».
Όποιος τολμήσει να ρωτήσει ποιο είναι το απτό εθνικό κέρδος από αυτή την ετεροβαρή σχέση, περιθωριοποιείται.
Η κοινωνία, εθισμένη στη μοιρολατρία, μαθαίνει να πανηγυρίζει όταν οι «προστάτες» της ρίχνουν ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, την ώρα που εκείνοι ικανοποιούν αποκλειστικά τα δικά τους γεωπολιτικά συμφέροντα εις βάρος της χώρας.
Συμπεράσματα
- Το Σύνδρομο του «Προστάτη» καλλιεργείται σκόπιμα από την ελίτ για να δικαιολογήσει την αδυναμία της να δημιουργήσει ένα αυτάρκες και ισχυρό κράτος.
- Η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων και στρατηγικών υποδομών παρουσιάζεται ψευδώς στους πολίτες ως αναγκαία συνθήκη για την εθνική επιβίωση.
- Οι μηχανισμοί διαμόρφωσης της κοινής γνώμης βαφτίζουν την υποτέλεια και την ετεροβαρή εξάρτηση ως «στρατηγική συμμαχία» και «διπλωματική επιτυχία».
Επίλογος
Το Σύνδρομο του «Προστάτη» είναι η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση ασφάλειας.
Όταν μια χώρα μετατρέπεται οικειοθελώς σε οικόπεδο εξυπηρέτησης ξένων συμφερόντων, πιστεύοντας ότι έτσι αγοράζει προστασία, κάνει ένα μοιραίο λάθος:
-Ξεχνά ότι οι μεγάλες δυνάμεις δεν έχουν φίλους, παρά μόνο συμφέροντα.
Στο σκληρό διεθνές περιβάλλον, αυτός που παραδίδει την ανεξαρτησία του δεν γίνεται σύμμαχος, αλλά αναλώσιμο πιόνι.
Και το πώς ακριβώς η Ελλάδα αντιμετωπίζεται ως πιόνι στη διεθνή σκακιέρα, θα το δούμε στο τρίτο και τελευταίο μέρος αυτού του κύκλου.
Διαβάστε τη συνέχεια: Κύκλος 3ος – Μέρος Γ: “Η Χώρα ως Πιόνι στη Διεθνή Σκακιέρα”
#Ελλάδα #Οπισθοδρόμηση #Προστάτης #Εξάρτηση #Γεωπολιτική
