Πράσινα Άλογα;

Εισαγωγή

Ζούμε αναντίρρητα στην εποχή των μεγάλων, ακαριαίων ανατροπών, εκεί όπου η αλήθεια του χθες βαφτίζεται πλάνη του σήμερα, μέσα σε μόλις ένα εικοσιτετράωρο. Όσοι παρακολουθούν με στοιχειώδη προσοχή και κριτική σκέψη τα τεκταινόμενα, διαπιστώνουν πως το επίσημο αφήγημα γύρω από την ενέργεια άλλαξε τόσο βίαια που προκαλεί ίλιγγο. Από εκεί που ο πλανήτης όφειλε να γεμίσει με ακριβές, επιδοτούμενες ανεμογεννήτριες και ατελείωτα πάρκα φωτοβολταϊκών για να σωθεί, ξαφνικά η λέξη «πυρηνικά» επανήλθε στο καθημερινό λεξιλόγιο των διεθνών «σωτήρων» μας. Όχι πλέον ως απόλυτη απειλή, αλλά ως η μαγική λύση.

Πώς ακριβώς φτάσαμε στο σημείο να συζητάμε σοβαρά για πυρηνική ενέργεια στην Ελλάδα, όταν ως κράτος αδυνατούμε να διαχειριστούμε τα απολύτως αυτονόητα της καθημερινότητας; Μήπως τελικά οι αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή, το μέλλον και την τσέπη μας λαμβάνονται αποκλειστικά σε κλειστά δωμάτια, ερήμην των πολιτών, υπαγορευμένες από συμφέροντα που οι αρμόδιοι δεν τολμούν καν να κατονομάσουν δημόσια;

Το Διεθνές Παρασκήνιο: Όταν η Γεωπολιτική Ανακατεύει την Τράπουλα

Για να κατανοήσει κανείς το πραγματικό μέγεθος αυτού του γεωπολιτικού παραλόγου, αρκεί να κοιτάξει έξω από τα στενά σύνορα της χώρας μας. Η απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης να επαναφέρει την πυρηνική ενέργεια στο κεντρικό τραπέζι δεν πάρθηκε επειδή κάποιοι φωτισμένοι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες είδαν ξαφνικά το φως το αληθινό. Πίσω από τις βαρύγδουπες ανακοινώσεις κρύβεται ένα αμείλικτο, σκληρό παιχνίδι ισχύος.

Τα παγκόσμια ενεργειακά λόμπι, που ελέγχουν τις ροές και τις τιμές, άρχισαν να ασφυκτιούν από τις ίδιες τους τις δεσμεύσεις. Παράλληλα, οι ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις και η εκλογή ηγετών όπως ο Τραμπ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, που δεν διστάζουν να ανατρέψουν πολυετείς, παγκοσμιοποιημένους σχεδιασμούς με ένα τους νεύμα, ανάγκασαν το ευρωπαϊκό κατεστημένο σε μια μεγαλοπρεπή κυβίστηση. Οι ισχυροί, αυτοί που χαράσσουν τις πολιτικές στο ανώτατο διεθνές επίπεδο, αποφάσισαν απλώς ότι το ενεργειακό παιχνίδι πρέπει να αλλάξει πίστα.

Και αμέσως, ως δια μαγείας, οι διάφοροι πρόθυμοι αναλυτές, οι τεχνοκράτες και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ανέλαβαν το εργολαβικό έργο της «ενημέρωσης». Άρχισαν να εξηγούν στον απλό πολίτη πόσο “ασφαλής”, “καθαρή” και “απαραίτητη” είναι τελικά η σχάση του ατόμου. Εκεί που μέχρι χθες οι διεθνείς οργανισμοί περιέγραφαν την πυρηνική ενέργεια ως τον απόλυτο περιβαλλοντικό δαίμονα, σήμερα οι ίδιοι ακριβώς μηχανισμοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρόκειται για το μοναδικό φάρμακο στην ενεργειακή κρίση. Ο πολίτης απλώς καλείται να σωπάσει, να χειροκροτήσει τη νέα κατεύθυνση και, φυσικά, να πληρώσει τον λογαριασμό αυτής της ξαφνικής γεωπολιτικής “αφύπνισης”.

Η Υποκρισία των “Πράσινων”: Βαφτίζοντας το Ουράνιο… Μαργαρίτα

Αν υπάρχει, ωστόσο, κάτι πιο εξοργιστικό από την ίδια την αλλαγή πλεύσης, αυτό είναι η απύθμενη, κυνική υποκρισία με την οποία σερβίρεται στην κοινωνία. Θυμάστε όλους αυτούς τους αυστηρούς γραφειοκράτες που τα τελευταία χρόνια επέβαλαν εξοντωτικούς φόρους άνθρακα; Που κατέστρεψαν εθνικές βιομηχανίες στο όνομα της πράσινης μετάβασης; Που γέμισαν τις βουνοκορφές μας με τόνους μπετόν και σίδερο για τις ανεμογεννήτριες, καταργώντας πλαστικά καλαμάκια για να σώσουμε δήθεν τους ωκεανούς;

Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, χωρίς καμία απολύτως ντροπή, κάθισαν στα πολυτελή γραφεία τους και αποφάσισαν να εντάξουν την πυρηνική ενέργεια στην κατηγορία των “πράσινων” επενδύσεων. Είναι πραγματικά να απορεί κανείς με τη γλωσσική και εννοιολογική ακροβασία. Πώς ακριβώς το ουράνιο και τα ραδιενεργά απόβλητα, τα οποία απαιτούν χιλιετίες ολόκληρες για να εξουδετερωθούν και ειδικές εγκαταστάσεις ταφής βαθιά μέσα στη γη, έγιναν ξαφνικά οικολογικά ισοδύναμα με την αιολική και την ηλιακή ενέργεια;

Η απάντηση είναι εξοργιστικά απλή: όταν τα νούμερα του κόστους δεν βγαίνουν και όταν τα μεγάλα, πολυεθνικά συμφέροντα διατάζουν, η πραγματικότητα απλώς προσαρμόζεται. Ο πολίτης, έχοντας υποστεί μια συνεχή και μεθοδική πλύση εγκεφάλου επί χρόνια για το ατομικό του ανθρακικό αποτύπωμα, παρακολουθεί πλέον αποσβολωμένος τους άλλοτε φανατικούς υπέρμαχους της απόλυτης οικολογίας να φορούν νοητές στολές προστασίας από τη ραδιενέργεια, προσποιούμενοι ότι όλα βαίνουν απολύτως καλώς.

Η Ελληνική Εκτέλεση: Το Πυρηνικό Ρουσφέτι και η Γραφειοκρατία

Ας αφήσουμε όμως για λίγο τα αποστειρωμένα ευρωπαϊκά σαλόνια και ας προσγειωθούμε ανώμαλα στην αδυσώπητη, τραγελαφική ελληνική πραγματικότητα. Ας κάνουμε την παραδοχή ότι τα διεθνή κέντρα αποφάσεων επιβάλλουν και εμείς, ως συνήθως πειθήνιοι αποδέκτες εντολών, υπακούμε και προχωράμε στην κατασκευή του πρώτου ελληνικού πυρηνικού σταθμού. Πώς ακριβώς φαντάζεστε ότι θα στηθεί, θα στελεχωθεί και θα λειτουργήσει μια τέτοια εξαιρετικά κρίσιμη εγκατάσταση στη χώρα του “ξέρεις ποιος είμαι εγώ;” και του μονίμως εκτός λειτουργίας σηματοδότη;

Αρχικά, φανταστείτε απλώς τη διαδικασία επιλογής της τοποθεσίας. Οι τοπικοί βουλευτές θα τάζουν χιλιάδες προσλήψεις για να κατευνάσουν τις αναπόφευκτες αντιδράσεις των κατοίκων, ενώ οι δήμαρχοι θα ζητούν υπέρογκα ανταποδοτικά τέλη για να φτιάξουν σιντριβάνια και πλατείες δίπλα ακριβώς στον αντιδραστήρα. Ο διαγωνισμός για τον κεντρικό εργολάβο του έργου θα κολλήσει σε ατέρμονες ενστάσεις και προσφυγές στο Συμβούλιο της Επικρατείας, μέχρι να καταλήξει το έργο στον “κατάλληλο” και πάντα εγκεκριμένο εθνικό εργολάβο.

Το απόλυτο θέατρο του παραλόγου, όμως, θα παιχτεί κατά τη φάση της στελέχωσης. Πώς θα γίνουν οι προσλήψεις για τον χειρισμό τεχνολογίας αιχμής; Φανταστείτε τον έλεγχο του κοντρόλ ρουμ. Τον υπεύθυνο βάρδιας στον πυρήνα του αντιδραστήρα, να είναι ο ανιψιός κάποιου τοπικού κομματικού στελέχους που “έπρεπε κάπου να βολευτεί γιατί μάζεψε σταυρούς”. Ο φύλακας των ραδιενεργών αποβλήτων θα πίνει αμέριμνος τον φραπέ του, έχοντας τα πόδια πάνω στον υπερσύγχρονο πίνακα οργάνων, ενώ ο συναγερμός ψύξης θα χτυπάει μανιωδώς, απλώς και μόνο επειδή κάποιος ξέχασε να κάνει την ετήσια συντήρηση στις βαλβίδες, δικαιολογούμενος με το κλασικό “έλα μωρέ, δεν πειράζει, υπερβολές του συστήματος είναι, ποιος θα το καταλάβει;”.

Σε μια χώρα όπου το πελατειακό κράτος ζει, βασιλεύει και αναπαράγεται, που οι βασικές υποδομές συχνά καταρρέουν με την πρώτη δυνατή βροχή και που η κουλτούρα της απόλυτης ασφάλειας αντιμετωπίζεται ως μια περιττή, γραφειοκρατική πολυτέλεια, η εισαγωγή της πυρηνικής τεχνολογίας φαντάζει περισσότερο ως σενάριο ταινίας τρόμου. Δεν φταίει προφανώς η ίδια η τεχνολογία, φταίει το διαλυμένο πλαίσιο μέσα στο οποίο καλείται αυτή να λειτουργήσει.

Συμπεράσματα

Η όλη συζήτηση για τα πυρηνικά στην Ελλάδα δεν αφορά, επί της ουσίας, την πραγματική επίλυση του οξύτατου ενεργειακού μας προβλήματος, αλλά την τυφλή και άκριτη ευθυγράμμιση με διεθνείς αποφάσεις στις οποίες δεν έχουμε κανέναν απολύτως λόγο. Είναι ένα ακόμα καλοστημένο “θέαμα” για τον απλό πολίτη, ο οποίος βομβαρδίζεται καθημερινά με νέες, ακατανόητες ορολογίες, ενώ η πικρή ουσία παραμένει σταθερά ίδια: η εξάρτηση της χώρας μεγαλώνει, παραμένουμε θλιβεροί τεχνολογικοί ουραγοί, και οι πολίτες συνεχίζουν να χρηματοδοτούν τα λάθη, τις αναδιπλώσεις και τις εμμονές των εκάστοτε κυβερνώντων.

Για την περαιτέρω κατανόηση αυτού του μηχανισμού, αξίζει να ανατρέχετε διαρκώς στα δύο βασικά κείμενα αναφοράς μας:

• [ΕΛΛΑΔΑ 1974–2025: Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣ]
• [ΔΙΕΘΝΕΣ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ 1974 – 2025: Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΣΚΑΚΙΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΙΟΝΙ]

Επίλογος

Όταν το αθάνατο ελληνικό ρουσφέτι συναντά τη ραδιενέργεια, το αποτέλεσμα δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να είναι το φθηνό ρεύμα, αλλά μόνο μια ακόμα εθνική περιπέτεια αγνώστου κατάληξης. Είναι προφανές πως το σύστημα, μη μπορώντας να δώσει χειροπιαστές λύσεις στα προβλήματα του σήμερα, πουλάει συστηματικά ελπίδα για το πολύ μακρινό αύριο, χρησιμοποιώντας λέξεις που μέχρι χθες το ίδιο απαγόρευε με ποινές. Ως πολίτες, καλούμαστε πλέον να σκεφτούμε κριτικά και να μην καταπίνουμε αμάσητο ό,τι μας σερβίρουν οι πρόθυμοι αναλυτές της καθημερινότητας. Μέχρι να δούμε, λοιπόν, τον πρώτο “πράσινο” πυρηνικό αντιδραστήρα να λειτουργεί απρόσκοπτα από τον… ανιψιό του τοπικού κομματάρχη, καλό είναι να προσέχουμε πάρα πολύ τι πιστεύουμε και, κυρίως, ποιους εμπιστευόμαστε.

#Πυρηνικά #Ρουσφέτι #ΠράσινηΕνέργεια #Ευρώπη #Σάτιρα