Πολιτική και πολιτικός κόσμος χωρίς λύση
Η αθεράπευτη ανεπάρκεια του πολιτικού σκηνικού
Ο πολιτικός κόσμος έχει στήσει ένα διαρκές θέατρο, όπου δέκα αντιπολιτευόμενα κόμματα συναγωνίζονται στο ποιος θα περιγράψει με τον πιο δραματικό τρόπο το τι δεν πάει καλά.
Οικονομία, ακρίβεια, εθνικά και διεθνή θέματα, καύσιμα – όλοι διαπιστώνουν το πρόβλημα, αλλά απολύτως κανένας δεν έχει να προτείνει μια εφαρμόσιμη λύση.
Το σκηνικό κυριαρχείται από μια απόλυτη «μαύρη απόγνωση».
Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση, έχοντας την ευθύνη των αποφάσεων, προχωρά σε μέτρα που είναι προφανές ότι δεν συνιστούν την πλήρη λύση, ούτε επαρκούν για να ανακουφίσουν τους πολίτες από τα προβλήματα, όπως π.χ. την ακρίβεια ή τα υψηλά ενοίκια.
Το οξύμωρο, όμως της υπόθεσης, είναι πως, ενώ η κυβερνητική διαχείριση αποδεικνύεται στην πράξη ελλιπής και δέχεται το σύνολο της κριτικής, το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα παρακολουθεί αμήχανα, χωρίς να έχει να προτείνει απολύτως τίποτα ουσιαστικό ή καλύτερο.
Ποιες είναι τελικά οι σωστές κινήσεις που πρέπει να γίνουν και τι άλλο πρέπει να γίνει; Απολύτως τίποτα δεν ακούγεται ως απάντηση.
Η Κοινωνία και η Παγίδα του Λαοπλάνου
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στην αδυναμία εξεύρεσης λύσεων, αλλά αγγίζει τον πυρήνα του συστήματος: όλος ο πολιτικός κόσμος δεν έχει λύση στα προβλήματα.
Δεν έχουμε πολιτικούς που μπορούν να δώσουν λύσεις και να τις επιβάλλουν.
Απέναντί τους, υπάρχει ένας λαός με ανερμάτιστες και με μαξιμαλιστικές απαιτήσεις, που δεν κατανοεί την κατάσταση και ζητάει όλο και περισσότερα.
Ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Έρχεται ένας λαοπλάνος, λέει ανισόρροπα πράγματα, τους παρασύρει, επικρατεί και βέβαια μας οδηγεί σε πιο δύσβατους ατραπούς.
Αυτό συμβαίνει όταν οι πολιτικοί αποδεικνύονται ανήμποροι, αδέξιοι και τιποτένιοι.
Η Διαχρονική Εθνική Παράλυση
Η ίδια ακριβώς ανικανότητα αντανακλάται και στα Εθνικά μας Θέματα.
Εκεί βλέπουμε διαρκώς βαρύγδουπη κριτική και μεγαλόπνοες λύσεις, αλλά καμία σοβαρή και πρακτικά εφαρμόσιμη λύση.
Έτσι ακριβώς χάθηκε η Κύπρος, με την ίδια αδυναμία χειριστήκαμε τα Ίμια, τα ίδια ζούμε σήμερα στην Κάσο, στα θαλάσσια πάρκα, στην «Γαλάζια Πατρίδα» και στο τουρκολιβυκό μνημόνιο.
Δεν μπορούμε να αντιπαρατάξουμε λύσεις πρακτικές, εκτελεστές και αποδοτικές που να λύνουν το πρόβλημα.
Το μόνο που κάνουμε επιτυχώς είναι να αναλύουμε λεπτομερώς και διεξοδικά το πρόβλημα, αλλά κανένας δεν έχει μια πλήρη, λειτουργική και εφαρμόσιμη λύση.
Συμπεράσματα και Επίλογος
Σαν συνολική Κρατική Υπόσταση (Πολιτεία, Αντιπολίτευση, Διπλωμάτες, Πανεπιστημιακοί, Αναλυτές, Κοινωνία και Στρατός) φανήκαμε τότε, και είμαστε και τώρα, ανίκανοι να διαχειριστούμε οποιαδήποτε σοβαρή κατάσταση.
Η κυρίως αδυναμία εντοπίζεται στην ανικανότητα των πολιτικών και των υψηλών Κρατικών βαθμίδων Διοικήσεως να βρουν λύσεις πρακτικά εφαρμόσιμες και επωφελείς.
Όπως εύστοχα είχε επισημάνει ο Σαράντος Καργάκος:
«Η Ελλάδα, διαχρονικά, ηττήθηκε στα διπλωματικά σαλόνια από ηγέτες που είχαν μέγεθος νάνου και συνείδηση δραπέτη».
Μια πραγματικότητα που απλώς επιβεβαιώνει τον Κώστα Βάρναλη:
«Δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα».
Προτεινόμενη Ανάγνωση από το αρχείο μας:
Για να έχετε μια πλήρη εικόνα των μηχανισμών και των συνεπειών που μας οδήγησαν εδώ, θυμηθείτε να διαβάσετε τα αναλυτικά μας άρθρα:
Διευκρίνιση Σύνταξης
Τα κείμενα και οι αναλύσεις της σελίδας «Φωνή Εντός» δεν αποσκοπούν στη συγγραφή ακαδημαϊκών δοκιμίων. Σκοπός μας είναι η απλοποίηση και η αποκωδικοποίηση σύνθετων εννοιών, θεωριών και μηχανισμών εξουσίας. Λειτουργούμε ως δίαυλος κατανόησης, ώστε τα γεγονότα που διαμορφώνουν τη ζωή μας να γίνονται απόλυτα κατανοητά στον απλό πολίτη, μακριά από τη χειραγώγηση των κέντρων ενημέρωσης.
#Πολιτική #Ελλάδα #Διπλωματία
