Το γεωπολιτικό θέατρο του παραλόγου, οι “πρόθυμοι” σωτήρες και η διπλωματία της “αλογόμυγας”.

Εισαγωγή

Το θέμα ξεκινάει από το drone που χτύπησε την αγγλική βάση στην Κύπρο, η οποία –βάσει διεθνών συνθηκών και συμβάσεων– θεωρείται ξεκάθαρα βρετανικό έδαφος.
Και όμως, ακόμα και σήμερα, το Λονδίνο δεν έχει στείλει κάτι σοβαρό και ογκώδες στην περιοχή, όπως έπραξαν άλλες χώρες μέχρι στιγμής.
Αντίθετα, η παρουσία τους περιορίζεται σε ένα ελικόπτερο, το οποίο, συγκρινόμενο με τη δύναμη πυρός που έστειλαν και συνεχίζουν να στέλνουν τα υπόλοιπα κράτη, φαντάζει κυριολεκτικά ως αλογόμυγα ανάμεσα σε άλογα.

Το ευρωπαϊκό άλλοθι και οι “πρόθυμοι”

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται το οξύμωρο:
Ενώ μιλάμε για βρετανικό έδαφος, σπεύδουν όλοι να υποστηρίξουν το… “ευρωπαϊκό” έδαφος.
Και έστω, χάριν συζήτησης, ότι το βαφτίζουμε ευρωπαϊκό.
Γιατί τότε δεν πρωτοστάτησε με την παρουσία της η ίδια η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
Αντί αυτής, παρευρέθηκαν κατ’ ουσίαν δύο επικεφαλής κρατών.
Ο ένας δεν υπολογίζεται καν, αφού το drone έπεσε κυριολεκτικά δίπλα του.
Ο άλλος εμφανίστηκε στον ρόλο του “Big Brother”, και ο τελευταίος μάλλον οδηγήθηκε από προσωπικές φιλοδοξίες, ίσως για να μας υπενθυμίσει ότι η χώρα του διατηρεί “ιστορικά συμφέροντα” στη γύρω περιοχή.

Φυσικά, δεν πρέπει να παραβλέπουμε το προφανές: με αυτόν τον τρόπο έδειξαν στο Ισραήλ και στις ΗΠΑ ότι “είμαστε καλά παιδιά”.
Στη συνέχεια, ακολούθησαν και άλλοι. Οι Ισπανοί, εφαρμόζοντας με επιτυχία τη “μέθοδο της κότας”, οι Ολλανδοί, των οποίων η δράση και συμμετοχή ως συνήθως διαφαίνεται μόνο αφότου έχει τελεστεί το έγκλημα, και τέλος η Γερμανία, προσφέροντας απλώς ό,τι είχε.

Προσέγγιση 1η: Ο ετοιμοθάνατος δεινόσαυρος

Όπως κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις, έτσι και οι ερμηνείες των γεγονότων.
Η πρώτη προσέγγιση έγκειται στο γεγονός ότι ο 21ος αιώνας βρίσκει μια άλλοτε παλαιά και κραταιά Αυτοκρατορία ανήμπορη να προασπιστεί τις ίδιες της τις αποικιακές βάσεις.

Μιλάμε για μια Αυτοκρατορία που επέζησε από τη διάλυση άλλων αυτοκρατοριών στον 1ο Παγκόσμιο Πόλεμο, βγήκε καταχρεωμένη από τον 2ο Παγκόσμιο, και σήμερα, στις απαρχές του 21ου αιώνα, θυμίζει δεινόσαυρο που αφήνει τις τελευταίες του αναπνοές αφότου έπεσε ο μεγάλος κομήτης (η θεωρία λέει ότι έπεσε και δημιούργησε τον σημερινό Κόλπο του Μεξικού ή Κόλπο Αμερικής – όλα αλλάζουν βλέπετε).
Θυμίζω ότι η τελευταία της πραγματική πράξη υπεράσπισης της άλλοτε Αυτοκρατορίας ήταν τον 20ό αιώνα στα Falkland Islands, όταν προσπάθησε να τα καταλάβει η Αργεντινή. Έκτοτε μετράει μόνο απώλειες, με τελευταία την ηρωική έξοδο από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Αναπόφευκτα, τον ετοιμοθάνατο δεινόσαυρο περιτριγυρίζουν πλέον ύαινες και πτωματοφάγα πτηνά, περιμένοντας να καρπωθούν το υπό κατάρρευση ζωντανό.

Προσέγγιση 2η: Ο μύθος του Αισώπου και η βρετανική διπλωματία

Η δεύτερη ανάγνωση είναι πιο περίπλοκη.
Επειδή οι Άγγλοι φημίζονται τόσο στην Τέχνη της Διπλωματίας όσο και στην Τέχνη του Πολέμου (και το αποδεικνύουν ακόμα και σήμερα), ίσως “μυρίζονται” το τι επέρχεται.
Είναι συγκρατημένοι και εφαρμόζουν απόλυτα τον μύθο του Αισώπου με την αλογόμυγα:

Ήταν κάποτε μια αλογόμυγα που κατοικούσε στην ουρά ενός αλόγου.
Ήταν πολύ περήφανη για τον εαυτό της και μια μέρα διηγήθηκε σε δυο άλλες αλογόμυγες ένα μεγάλο κατόρθωμα:
– «Μια μέρα, δυο άλογα τραβούσαν ένα αμάξι με ταξιδιώτες. Στην ανηφόρα τα άλογα κουράστηκαν και σταμάτησαν. Ο αμαξάς τα μαστίγωνε, τους φώναζε, έβαλε τους επιβάτες να κατεβούν για να ελαφρύνει το αμάξι, αλλά εκείνα τίποτα! Τότε αρπάζω εγώ τα χαλινάρια, τα τραβώ με όλη μου τη δύναμη και τους φωνάζω να ξεκινήσουν! Και τα άλογα ξεκίνησαν. Αν δεν ήμουν εγώ, δεν θα έβγαζαν την ανηφόρα!»
Οι άλλες αλογόμυγες την κοίταζαν με θαυμασμό. Βλέπετε, ήταν πολύ κουτές για να καταλάβουν ότι τα άλογα είχαν ξεκινήσει από τις φωνές του αμαξά και το ελάφρωμα του φορτίου, και όχι από τη δύναμη της αλογόμυγας.

Προσέγγιση 3η: Το όρθιο νόμισμα

Βεβαίως υπάρχει και η τρίτη εκδοχή, η οποία στηρίζεται αυστηρά στον νόμο των πιθανοτήτων.
Αν στρίψεις ένα νόμισμα και το αφήσεις να πέσει κάτω, πόσες είναι άραγε οι πιθανότητες να σταθεί όρθιο;

Η ανάλυση αυτή μπορεί να ξεφεύγει από τη λογική, αλλά βλέποντας και ακούγοντας τα ΜΜΕ και στο διαδίκτυο, αντιλαμβάνεται κανείς ότι υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι “αναλυτές” και υπέρμαχοι ακριβώς αυτής της παράλογης εκδοχής, σερβίροντάς την στις οθόνες των πολιτών.

Συμπεράσματα

Ποιος κινεί τελικά τα νήματα γύρω από την Κύπρο;
Είναι η βρετανική σιωπή ένδειξη πραγματικής αδυναμίας ή μια καλοστημένη παγίδα όπου οι “πρόθυμοι” σύμμαχοι κάνουν τη δουλειά χωρίς να καταλαβαίνουν τον ρόλο τους;

#Κύπρος #Βρετανία #Γεωπολιτική #Βάσεις #Σάτιρα #Χρονογράφημα