Όταν η Υπεροψία της Ισχύος υποκλίνεται στην Πίστη και Επιμονή ενός αρχέγονου πολιτισμού.

Εισαγωγή

Τι ορίζει πραγματικά μια Κοσμοκράτειρα Δύναμη στο αδυσώπητο πεδίο των διεθνών σχέσεων;

Στην αυστηρή γλώσσα της γεωπολιτικής πραγματικότητας, ως Κοσμοκράτωρ ορίζεται εκείνο το Κράτος που δεν περιμένει εγκρίσεις, αλλά αντίθετα δίνει τελεσίδικες απαντήσεις στα διεθνή προβλήματα.

Είναι η οντότητα που επιβάλλει τη θέλησή της και ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού, όχι αναγκαστικά επειδή έχει το ηθικό πλεονέκτημα, αλλά επειδή διαθέτει την αδιαμφισβήτητη ισχύ να το πράξει.

Ένα κράτος που αναγκάζεται να επαιτεί την υποστήριξη και τη στρατιωτική συνδρομή άλλων κρατών για να επιτύχει τους αντικειμενικούς του σκοπούς, σαφώς δεν μπορεί πλέον να λογίζεται ως Κοσμοκράτορας.

Μετατρέπεται σε ένα κράτος παρία, ένα βάρος του παγκόσμιου γίγνεσθαι, το οποίο δεν παράγει ασφάλεια ή ηγεμονία.

Σήμερα, η εικόνα που εκπέμπεται από τα στενά του Ορμούζ επιβεβαιώνει ακριβώς αυτή την ιστορική μετάβαση.

Ο Εκτροχιασμός του Σχεδιασμού και η «Επαιτεία Ισχύος»

Στα στενά του Ορμούζ, ένα από τα γεωστρατηγικά σημεία του πλανήτη, οι Η.Π.Α. σύρθηκαν σε έναν πόλεμο που αποκάλυψε τις δομικές τους αδυναμίες.

Η εμπλοκή αυτή δεν ανέδειξε την ισχύ τους, αλλά μια σειρά από στρατηγικά αδιέξοδα.

Πώς μπορεί να διατηρήσει το κύρος της, μια υπερδύναμη όταν η πραγματικότητα στο πεδίο δείχνει ότι:

• Εγκλωβίστηκε σε μια σύγκρουση που δεν μπορεί να τελειώσει: Η απουσία ξεκάθαρου “exit strategy” (στρατηγικής εξόδου) αποδεικνύει αδυναμία επιβολής αποτελέσματος.
• Απέτυχε παταγωδώς στον αρχικό σχεδιασμό: Ο μύθος του αλάνθαστου δυτικού επιτελικού σχεδιασμού κατέρρευσε μπροστά στην πολυπλοκότητα της διπλωματίας του ασύμμετρου πολέμου.
• Στερείται της ικανότητας συγκέντρωσης κρίσιμων αναγκαίων πληροφοριών: Παρά την φήμη των μυστικών τους  υπηρεσιών, αποδείχθηκε αδύνατη η ακριβής χαρτογράφηση του εχθρού.
• Εξάντλησε τα αποθέματα ισχύος της: Το γεγονός ότι δεν επαρκούν τα πυρομαχικά ή οι αναπτυγμένες δυνάμεις για τη διασφάλιση του αποτελέσματος, φανερώνει μια ανησυχητική υστέρηση στην δυνατότητα σωστής συγκέντρωσης των απαραιτήτων δυνάμεων και μέσων.

Το πιο χαρακτηριστικό, ωστόσο, σύμπτωμα αυτής της παρακμής είναι η διπλωματική στάση. Αντί για την υπερήφανη προβολή ισχύος, παρακολουθούμε την Ουάσιγκτον να καταντά ένας ελεεινός και προκλητικός απαιτητικός επαίτης της συνδρομής άλλων κρατών.

Όταν ο άλλοτε απόλυτος κυρίαρχος χτυπάει τις πόρτες συμμάχων παρακαλώντας για πολεμικά πλοία και κάλυψη, η λέξη “ηγεμονία” χάνει το νόημά της.

Η Ασύμμετρη Πραγματικότητα: Η Τεχνητή Νοημοσύνη εναντίον της «Σφεντόνας»

Ζούμε ίσως την πιο ηχηρή γεωπολιτική ειρωνεία του 21ου αιώνα.

Οι συστημικοί αναλυτές και οι μηχανισμοί προπαγάνδας προσπαθούν καθημερινά να πείσουν τους πολίτες ότι η δυτική τεχνολογική υπεροχή είναι αήττητη.

Όμως, μέσα στους αποστειρωμένους χώρους των επιτελικών συσκέψεων, η αλήθεια είναι αμείλικτη.

Το «Σαρίκι» απέδειξε ότι μπορεί να νικήσει την Τεχνητή Νοημοσύνη.

Ο «Ξυπόλητος Βεδουίνος» ή ο «Ασιάτης Νομάς», οπλισμένος με πίστη και στρατηγική ευελιξία που εκπορεύεται από διπλωματικό βάθος αιώνων, κατατρόπωσαν τον υπερφίαλο σχεδιασμό της Διαστημικής Δύσης.

Οι δορυφόροι που διαβάζουν πινακίδες αυτοκινήτων από το διάστημα, στάθηκαν ανίκανοι να διαβάσουν την πίστη, την επιμονή και τους διπλωματικούς αντιπερισπασμούς ενός λαού με αρχέγονη παράδοση και πολιτισμό.

Η πολυδιαφημισμένη απόλυτη υπεροπλία των υπερδυνάμεων, με τα stealth αεροσκάφη και τα έξυπνα όπλα, στο πεδίο κατατροπώθηκε από τη «σφεντόνα» φθηνών drones και της στρατηγικής της διπλωματίας.

Για τον απλό πολίτη που παρακολουθεί, αυτό είναι ένα μάθημα αφύπνισης: η ισχύς δεν μετριέται μόνο σε teraflops και δισεκατομμύρια δολάρια, αλλά στη θέληση, την αντοχή και την ικανότητα προσαρμογής.

Συμπεράσματα

Η ιστορία μας διδάσκει ότι και οι πιο μεγάλες αυτοκρατορίες, όταν καταληφθούν από υπεροψία και αυθάδεια φθείρονται και αιμορραγούν ώστε σταδιακά να χάνουν τον σεβασμό και το κύρος που κάποτε ενέπνεαν σε φίλους και αντιπάλους τους.

Το αδιέξοδο στα στενά του Ορμούζ δεν είναι απλώς ένα τακτικό στραβοπάτημα.

Είναι η ηχηρή απόδειξη ότι το δυτικό δόγμα ασφαλείας έχει βρει τα όριά του.

Η επαιτεία συμμαχιών και η αδυναμία επιβολής της κανονικότητας σε μια ζωτική αρτηρία του παγκόσμιου εμπορίου, σηματοδοτούν μια μη αναστρέψιμη τροχιά.

Επίλογος

Μπροστά σε αυτά τα δεδομένα, ο σκεπτόμενος πολίτης, που αρνείται να υποτάξει την σκέψη του, στα αφηγήματα των μεγάλων δικτύων ενημέρωσης, καλείται να προβληματιστεί πάνω σε δύο κρίσιμα ερωτήματα, τα οποία θα καθορίσουν τις επόμενες δεκαετίες:

• Πώς αλλιώς μπορεί να περιγραφεί το γεγονός ότι μια Κοσμοκρατορία κατέρρευσε, αν όχι μέσα από αυτή την εικόνα της διπλωματικής εξάντλησης και της στρατηγικής επαιτείας;
• Ποια είναι πλέον η αναδυόμενη Κοσμοκράτειρα που θα καλύψει το τεράστιο κενό ισχύος που δημιουργείται;

Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αδυσώπητη και ειρωνική.

Το ρητό «Ο Βασιλιάς Απέθανε, Ζήτω ο νέος Βασιλιάς» πλανάται πλέον πάνω από τον Περσικό Κόλπο.

Μόνο που, όπως όλα δείχνουν, ο νέος βασιλιάς που θα διαμορφώνει τις εξελίξεις, αυτή τη φορά μπορεί να μην φοράει στέμμα, αλλά κιμονό.

#Ορμούζ #ΗΠΑ #Γεωπολιτική #Κοσμοκρατορία #Δύση