Η Ψευδαίσθηση της Εθνικής Κυριαρχίας

Εισαγωγή

Στους δύο πρώτους κύκλους της έρευνάς μας, εξετάσαμε τα γρανάζια της εσωτερικής παθογένειας.

Είδαμε πώς η παραγωγική μας απονεύρωση βαφτίζεται «ανάπτυξη» και πώς το πελατειακό κράτος, σε συνδυασμό με τους διαβρωμένους θεσμούς, φροντίζει να κρατά την κοινωνία σε διαρκή ομηρία.

Όμως, η οπισθοδρόμηση μιας χώρας δεν περιορίζεται στα σύνορά της.

Μια κοινωνία οικονομικά εξαρτημένη και παραγωγικά ανύπαρκτη, δεν μπορεί ποτέ να αξιώσει πραγματική εθνική κυριαρχία στο διεθνές περιβάλλον.

Πώς είναι δυνατόν να διαπραγματευτείς ισότιμα στην παγκόσμια σκακιέρα, όταν τα πάντα —από την τεχνολογία μέχρι την άμυνα— εξαρτώνται από ξένες δυνάμεις;

Η Παραγωγική Γύμνια ως Αχίλλειος Πτέρνα

Η εθνική κυριαρχία δεν διασφαλίζεται με διαγγέλματα, ούτε με πανηγυρικούς λόγους σε εθνικές επετείους. Διασφαλίζεται πρωτίστως με την ικανότητα ενός κράτους να στέκεται στα πόδια του.

Όταν μια χώρα αδυνατεί να παράγει στοιχειώδη τεχνολογία, όταν η βιομηχανία της έχει αποψιλωθεί και όταν η επιβίωσή της βασίζεται σε ευρωπαϊκά πακέτα στήριξης και δανεικά, η λέξη «ανεξαρτησία» χάνει το νόημά της.

Πώς μπορείς να πεις «όχι» σε έναν εκβιασμό, όταν δεν έχεις τα μέσα να επιβιώσεις την επόμενη μέρα;

Οι προπαγανδιστές της εξουσίας και οι διάφοροι αναλυτές συχνά εξωραΐζουν αυτή την αδυναμία. Παρουσιάζουν την υποχρεωτική μας προσκόλληση σε ισχυρότερα κράτη ως σπουδαία «διπλωματική επιτυχία».

Όμως, η αλήθεια είναι αμείλικτη:
-Όταν είσαι μονίμως ο αδύναμος κρίκος που ζητάει προστασία, χρήματα και εξοπλισμούς, δεν λογίζεσαι ως σύμμαχος.
-Λογίζεσαι ως πελάτης.

Η Διπλωματία του Υποτελούς

Σε αυτό το περιβάλλον, οι αποφάσεις που αφορούν το μέλλον της χώρας δεν λαμβάνονται στο εσωτερικό της, αλλά σε ξένα κέντρα αποφάσεων.

Η εγχώρια ελίτ, γνωρίζοντας την αδυναμία της να παράγει πραγματική ισχύ, επιλέγει συνειδητά τον ρόλο του διαμεσολαβητή ξένων συμφερόντων.

Αγοράζει την πολιτική της επιβίωση εκχωρώντας σταδιακά γεωπολιτικό χώρο.

Αντί να χτίζεται μια στρατηγική αυτάρκειας, παρακολουθούμε μια ατέρμονη προσπάθεια εξευμενισμού των εκάστοτε ισχυρών.

Οι πολίτες καλούνται να δεχτούν αυτή την υποτέλεια ως τον μοναδικό δρόμο σωτηρίας, ενώ κάθε φωνή που ζητά εθνική αξιοπρέπεια και στρατηγική ανεξαρτησία στοχοποιείται ως επικίνδυνη ή γραφική.

Συμπεράσματα

• Η πραγματική εθνική κυριαρχία είναι αδύνατη χωρίς ισχυρή, εγχώρια παραγωγική και τεχνολογική βάση.
• Η διπλωματία της Ελλάδας έχει μετατραπεί σε διπλωματία πελάτη, όπου η προστασία και οι πόροι ανταλλάσσονται με εθνικές υποχωρήσεις.
• Αυτοί που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη βαφτίζουν την υποτέλεια ως «συμμαχία», κρύβοντας από τους πολίτες ότι η χώρα στερείται πλέον ουσιαστικής διαπραγματευτικής ισχύος.

Επίλογος

Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας δεν γίνεται με κρότο.
Γίνεται αθόρυβα, με την υπογραφή συμβάσεων, την αποδοχή τετελεσμένων και την καλλιέργεια του φόβου.

Το σύστημα έχει εκπαιδεύσει την κοινωνία να αναζητά συνεχώς έναν «προστάτη», έναν ισχυρό σύμμαχο που θα μας λύσει τα προβλήματα.

Όμως, η ιστορία διδάσκει ότι κανείς προστάτης δεν παρέχει υπηρεσίες δωρεάν.

Το πώς η εγχώρια ελίτ εκμεταλλεύεται αυτό ακριβώς το Σύνδρομο του «Προστάτη» για να διατηρείται στην εξουσία, θα το εξετάσουμε στο επόμενο μέρος.

Διαβάστε τη συνέχεια: Κύκλος 3 – Μέρος Β: “Το Σύνδρομο του «Προστάτη»”

#Ελλάδα #Εξάρτηση #Κυριαρχία #Γεωπολιτική #Οπισθοδρόμηση