Πόλεμος ή Επιλογή; Το Σενάριο που δεν Λέγεται

Αν μέχρι τώρα η ανάλυση κατέγραψε ενδείξεις, στο παρόν σημείο το ερώτημα γίνεται πιο ευθύ.

Δεν αφορά πλέον το αν υπάρχουν εξελίξεις, αλλά το αν αυτές συγκροτούν ένα σχέδιο.

Και κυρίως, αν αυτό το σχέδιο οδηγεί σε κάτι που δεν ανακοινώνεται, αλλά διαμορφώνεται σταδιακά.

Μπορείτε να διαβάσετε το προηγούμενο μέρος εδώ: Μέρος V: Εσωτερικό Μέτωπο – Κοινωνία, Ακρίβεια και η Σιωπηλή Μετατόπιση

Από τα γεγονότα στο μοτίβο

Μεμονωμένα, κάθε στοιχείο μπορεί να εξηγηθεί. Ένας πόλεμος στη Μέση Ανατολή, μια ενεργειακή κρίση, μια αύξηση τιμών, μια πολιτική αστάθεια.

Όταν όμως αυτά τα στοιχεία τοποθετηθούν σε σειρά, αρχίζουν να σχηματίζουν μοτίβο.

• Ο πόλεμος ΗΠΑ–Ιράν δεν λήγει γρήγορα.

• Η Δύση εμφανίζει ρωγμές.

• Η Ρωσία ενισχύεται ενεργειακά.

• Η προσοχή μετατοπίζεται προς την Κίνα.

• Η Ελλάδα αναδεικνύεται ως κόμβος.

• Η κοινωνία πιέζεται και προσαρμόζεται.

Τίποτα από αυτά δεν είναι τυχαίο ως εξέλιξη. Το ερώτημα είναι αν είναι τυχαίο ως σύνολο.

Ο χρόνος ως εργαλείο και όχι ως αποτέλεσμα

Σε μια κλασική ανάγνωση, ο χρόνος ενός πολέμου καθορίζεται από τη δυναμική του πεδίου. Στην παρούσα συγκυρία, φαίνεται να συμβαίνει το αντίθετο.

Ο χρόνος χρησιμοποιείται ως εργαλείο.

Η επιμήκυνση της σύγκρουσης δημιουργεί οικονομικές ανακατατάξεις, μεταβάλλει πολιτικές ισορροπίες και προετοιμάζει κοινωνίες.

Δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα που έχει σημασία, αλλά η διάρκεια. Και όσο η διάρκεια αυξάνεται, τόσο αυξάνεται και η προσαρμογή.

Η προετοιμασία του επόμενου μετώπου

Η συζήτηση για το ενδεχόμενο σύγκρουσης με την Κίνα δεν είναι θεωρητική.

Η τεχνολογική εξέλιξη στον κυβερνοπόλεμο και στα αυτόνομα συστήματα δημιουργεί ένα νέο πεδίο αντιπαράθεσης. Σε αυτό το πεδίο, η κλασική στρατιωτική ισχύς δεν αρκεί.

Η αναφορά σε ένα πιθανό σενάριο γύρω στο 2034 λειτουργεί ως ένδειξη.

Όχι γιατί προβλέπει με ακρίβεια το μέλλον, αλλά γιατί αποτυπώνει τον τρόπο σκέψης.

Για να φτάσει όμως εκεί μια σύγκρουση, πρέπει πρώτα να έχουν τακτοποιηθεί τα προηγούμενα μέτωπα.

Η Μέση Ανατολή αποτελεί ένα από αυτά.

Η έννοια της «θυσίας» σε νέο πλαίσιο

Στο πρώτο στάδιο, η Ελλάδα λειτούργησε ως οικονομικό «θύμα».

Το κόστος μεταφέρθηκε σε εισοδήματα, θέσεις εργασίας, κοινωνική συνοχή.

Στο δεύτερο στάδιο, αν αυτό επιβεβαιωθεί, η έννοια της θυσίας αλλάζει.

Δεν αφορά μόνο οικονομικούς πόρους. Αφορά και ανθρώπινους.

Η ύπαρξη μεγάλου ενεργού στρατού, η γεωγραφική θέση και η ένταξη σε συμμαχίες δημιουργούν ένα πλαίσιο στο οποίο η συμμετοχή δεν είναι απλώς πιθανή, αλλά ενδεχομένως αναμενόμενη.

Η μετάβαση από την επιλογή στη συμμετοχή

Το κρίσιμο σημείο δεν είναι η απόφαση. Είναι η μετάβαση.

Σπάνια μια χώρα αποφασίζει απότομα να εμπλακεί σε μια σύγκρουση. Συνήθως, η εμπλοκή προκύπτει σταδιακά.

Αρχικά με υποστήριξη. Στη συνέχεια με συμμετοχή σε συστήματα. Έπειτα με επιχειρησιακή παρουσία.

Κάθε βήμα φαίνεται μικρό. Συνολικά όμως συνθέτουν μια πορεία.

Το παράδειγμα των ελληνικών Patriot στη Σαουδική Αραβία είναι ενδεικτικό. Δεν πρόκειται για άμεση εμπλοκή σε πόλεμο, αλλά αποτελεί συμμετοχή σε ένα σύστημα που βρίσκεται εντός του πολέμου.

Και αυτή η διάκριση, αν και τεχνικά σημαντική, στην πράξη αρχίζει να θολώνει.

Το ερώτημα της συνειδητότητας

Ένα από τα πιο κρίσιμα ζητήματα είναι αν αυτή η διαδικασία γίνεται συνειδητά ή αν εξελίσσεται χωρίς πλήρη επίγνωση.

Οι κοινωνίες συχνά αντιλαμβάνονται τις μεγάλες μεταβολές όταν αυτές έχουν ήδη προχωρήσει.

Η σταδιακή προσαρμογή μειώνει τις αντιδράσεις. Αυτό που σε άλλη συγκυρία θα προκαλούσε έντονη αντίδραση, σε μια περίοδο συνεχών αλλαγών περνά πιο ομαλά.

Το ενδεχόμενο που δεν διατυπώνεται

Υπάρχει ένα σενάριο που δεν διατυπώνεται ανοιχτά. Όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά γιατί η διατύπωσή του θα δημιουργούσε αντίδραση.

Ότι η παρούσα περίοδος δεν είναι απλώς μια φάση αστάθειας, αλλά μια μεταβατική περίοδος προς μια νέα μορφή σύγκρουσης.

Σε αυτή τη μετάβαση, οι χώρες δεν επιλέγουν πάντα τον ρόλο τους. Συχνά τους αποδίδεται.

Το τελικό ερώτημα

Το «2ο Στάδιο» δεν είναι ακόμη βεβαιότητα. Είναι όμως μια υπόθεση που στηρίζεται σε ενδείξεις. Και οι ενδείξεις αυτές αυξάνονται.

Το ερώτημα που μένει δεν είναι αν υπάρχει κίνδυνος. Είναι αν υπάρχει περιθώριο αποφυγής.

Και κυρίως, αν η Ελλάδα βρίσκεται ακόμη σε θέση να καθορίσει τον ρόλο της ή αν έχει ήδη αρχίσει να κινείται μέσα σε ένα πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί αλλού.

Ίσως το πιο δύσκολο στοιχείο σε τέτοιες περιόδους δεν είναι η κατανόηση των γεγονότων.

Είναι η αποδοχή ότι αυτά τα γεγονότα συνδέονται μεταξύ τους. Και όταν αυτή η σύνδεση γίνει σαφής, τότε η συζήτηση παύει να είναι θεωρητική.

Γίνεται πραγματικότητα.

#Ελλάδα #Γεωπολιτική #Πόλεμος #ΗΠΑ #Ιράν #Κίνα #Ενέργεια #Οικονομία #Στρατηγική #ΔιεθνείςΕξελίξεις