Μετά από δέκα μήνες διπλωματικής λειψανδρίας, όπου η χώρα τελούσε εν αναμονή της υπερατλαντικής ευλογίας, η έλευσις της νέας Πρέσβη (και ουχί πρέσβειρας, προς Θεού, ας τηρήσουμε τους τύπους) τον Οκτώβριο του 2025, έμοιαζε με επιφοίτηση.

Η Kimberly Ann Guilfoyle ενέσκηψε ως φαντασμαγορικός κομήτης, φέρουσα «δώρα» και συνοδευόμενη από ιαχές ενθουσιασμού, για να απολαύσει την άκρα υποδοχή των ιθαγενών.

Έναν χρόνο μετά, Οκτώβριος 2026, και ο κομήτης αποδεικνύεται διάττων.

Η Πρέσβης ετοιμάζει τις αποσκευές της, αν όχι σήμερα, αύριο. Και φεύγοντας, εκτός από την περιβόητη, φλύαρη γκαρνταρόμπα της, πακετάρει προσεκτικά και τα θρύψαλα της εγχώριας αξιοπρέπειας.

Λες και αυτή ήταν η μυστική της αποστολή εξ αρχής: να αποδείξει πόσο ελαστική είναι η σπονδυλική στήλη των ιθυνόντων.

Πώς το κατόρθωσε;

Η απάντηση ξεδιπλώνεται τις τελευταίες ημέρες ενώπιόν μας, σε μια αδιάλειπτη ιλαροτραγωδία.

Όταν άρχισαν να καταφθάνουν τα υπερπόντια δημοσιεύματα που την ήθελαν να κομπάζει ότι δύναται να ανατρέψει οιαδήποτε κυβέρνηση στα Βαλκάνια επιθυμεί, η αντίδραση της εγχώριας Πολιτείας υπήρξε μνημείο αβελτηρίας.

Οι εκπρόσωποι της εξουσίας, παραπατώντας ανάμεσα στην αμηχανία και τον πανικό, επιστράτευσαν την πιο εκκωφαντική βραδυγλωσσία. Τους παρακολουθούσαμε ενεοί να συλλαβίζουν ανακοινώσεις από το χαρτί, με το βλέμμα καρφωμένο στις λέξεις, τρέμοντας μήπως μια αδέσποτη συλλαβή διαταράξει τη μακάρια αταραξία της Πρεσβείας.

Ο καπνός ήταν πυκνός, η φωτιά έκαιγε, αλλά εμείς σφυρίζαμε αδιάφορα.

Ακόμα και τα εγχώρια Μέσα, σε μια αγαστή επίδειξη εθελοδουλείας, ποιήθηκαν την νήσσαν.

Το κρίσιμο 48ωρο πέρασε μέσα σε ένα συνωμοτικό σιωπητήριο, αποκαλύπτοντας το αόρατο αλλά αρραγές δίκτυο διαπλοκής πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων που συνέκλινε στο πρόσωπο της Kimberly.

Η δε υπερατλαντική Πρεσβεία τηρούσε σιγήν ιχθύος, ενώ η υπεκφυγή του Marco Antonio Rubio σε Αμερικανό δημοσιογράφο επιβεβαίωσε απλώς ότι ο βασιλιάς, ή εν προκειμένω η Πρέσβης, ήταν γυμνή.

Και ύστερα, ήρθε το τελειωτικό χτύπημα.

Το ευτελές δράμα της ακάλυπτης πιστωτικής κάρτας, τα ικετευτικά SMS, οι πιέσεις προς τον εντόπιο «χορηγό». Για την πολιτική κουλτούρα των ΗΠΑ, η αργυρώνητη επιρροή είναι ταμπού· η καρατόμηση προεξοφλείται.

Το αληθές, όμως, ενδιαφέρον δεν έγκειται στο πότε θα επιβιβαστεί στην πτήση της επιστροφής η κυρία Guilfoyle, αλλά στον τρόπο που η δική μας Πολιτεία στέκεται παραπληρωματικά στη σκιά του σκανδάλου.

Αντί να απαιτήσουν ευθαρσώς την άμεση αντικατάστασή της, τηρούν στάση πειθήνιου ραγιά, αναμένοντας το νεύμα του Τραμπ για να αναπνεύσουν.

Και όταν η απόφαση παρθεί, πίσω θα μείνουν μόνο συντρίμμια.

Υπουργοί που συνωστίζονταν ως δορυφόροι για μια φευγαλέα χειραψία.
Αξιωματούχοι που διαγκωνίζονταν για μια selfie ωσάν έφηβοι σε συναυλία.
Πολιτικοί ταγοί που ανέχονταν στωικά να τους «στήνει» μιάμιση ώρα για μια ομιλία.
Πολιτικοί ταγοί για τους οποίους κόμπαζε περιφανώς η ίδια η Πρέσβης στις συνεντεύξεις της, εκθέτοντάς τους ανεπανόρθωτα: μας ενημέρωνε, σχεδόν μειδιώντας, ότι απαντούσε στα τηλεφωνήματά τους τα μεσάνυχτα, ότι εκείνοι διέκοπταν άρον-άρον τις συσκέψεις τους για να της μιλήσουν, ότι τους καλούσε και έτρεχαν άσθμαινοντες στην οικία της, μέσα στη νύχτα, όποτε τους το ζητούσε.

Φεύγοντας από την Αθήνα, στις βαλίτσες της δεν θα έχει μόνο τα πολυσυζητημένα ρούχα της.
Κάπου εκεί μέσα θα έχει και τα θρύψαλα της αξιοπρέπειας όλων αυτών των υπουργών και παραγόντων που προαναφέραμε.

Όλων αυτών που, όταν τους βλέπεις σήμερα στα τηλεοπτικά παράθυρα, ατενίζουν το μέλλον με βλέμμα βλοσυρό, ωσάν να συνδιαλέγονται με τον Θεό και την Ιστορία.
Και όμως, μπροστά της κάθονταν πάντα προσοχή, υιοθετώντας το έρπον ήθος του θεράποντα.

Αποστολή εξετελέσθη.

Αλλά πάλι, γιατί εκπλησσόμεθα; Ποιος μπορεί να λησμονήσει τις θλιβερές υποκλίσεις υπουργών μπροστά στον Ερντογάν, ή τον διευθυντή των φυλακών που χαιρετούσε στρατιωτικά για να υποδεχτεί τον κρατούμενο Άκη;

Η εξουσία αλλάζει πρόσωπα, αλλά η τέχνη του να υποκλίνεσαι, ευτυχώς, δεν χάνεται ποτέ σε αυτόν τον τόπο.

#ΗΠΑ #Πρέσβης #Διπλωματία #Ελλάδα #Υποτέλεια