Το Αδιέξοδο της Αθήνας και η Απάτη των Επιδοτήσεων

Εισαγωγή

Στο προηγούμενο άρθρο (δείτε το Μέρος Α εδώ: Η Παγκόσμια Σύγκρουση Μητρόπολης και Επαρχίας), αναλύσαμε πώς το ρήγμα μεταξύ παραγωγικής υπαίθρου και συγκεντρωτικής μητρόπολης αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο.

Όμως, η οικουμενική αυτή εικόνα πρέπει να εξεταστεί και μέσα από το πρίσμα της εθνικής μας πραγματικότητας.

Στην Ελλάδα, η επέλαση του τσιμέντου και ο μαρασμός της επαρχίας δεν είναι απλώς ένα οικονομικό πρόβλημα· είναι μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της εθνικής μας ασφάλειας και ένα θέατρο πολιτικής υποκρισίας.

Μια υποκρισία όπου η λέξη αποκέντρωση έχει χάσει εντελώς το πραγματικό της νόημα.

Το Στρατηγικό Βάθος και το Μάθημα της Γαλλίας

Η Ιστορία διδάσκει με τον πιο αμείλικτο τρόπο τι σημαίνει να συγκεντρώνεις όλη την ισχύ σε ένα και μόνο σημείο. Η κατάρρευση της Γαλλίας το 1940 αποτελεί το απόλυτο παράδειγμα.

Ο υπερσυγκεντρωτισμός του Παρισιού αποδείχθηκε η αχίλλειος πτέρνα της χώρας. Όταν έπεσε η πρωτεύουσα, παρέλυσε ολόκληρο το κράτος, διότι δεν υπήρχε «στρατηγικό βάθος» και εναλλακτικά κέντρα διοίκησης στην επαρχία.

Κοιτάζοντας σήμερα την Ελλάδα, η αναλογία είναι τρομακτική.

Έχουμε δημιουργήσει ένα κράτος-πόλη, εγκλωβίζοντας τον μισό πληθυσμό και το σύνολο της διοικητικής μηχανής στην Αθήνα. Τι θα συμβεί σε περίπτωση μιας πολεμικής σύρραξης ή ενός γενικευμένου μπλακάουτ (όπως αυτά που συζητήσαμε στην ανάλυση για την [Κρίση στο Περσικό]);

Ένα και μόνο στρατηγικό χτύπημα στο Λεκανοπέδιο αρκεί για να παραλύσει η χώρα. Ένα έθνος χωρίς ισχυρή και αυτόνομη περιφέρεια είναι ένα έθνος χωρίς άμυνες.

Η Ψευδαίσθηση της Αποκέντρωσης από τη Βάση

Πώς απαντά το πολιτικό σύστημα σε αυτόν τον υπαρξιακό κίνδυνο;

Με επικοινωνιακά τεχνάσματα. Αντί το κράτος να σχεδιάσει μια σοβαρή στρατηγική, μοιράζει «επιδοτήσεις-βιτρίνα». Χρηματοδοτεί ανθρώπους των πόλεων —που συχνά δεν έχουν δει ποτέ κότα στη ζωή τους— για να πάνε στα χωριά και να ανοίξουν επιχειρήσεις, σε περιοχές χωρίς νοσοκομεία, σχολεία ή στοιχειώδεις υποδομές.

Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο.

Το εγχείρημα αποτυγχάνει παταγωδώς, τα χρήματα εξανεμίζονται και οι άνθρωποι αυτοί, απογοητευμένοι και χρεοκοπημένοι, επιστρέφουν άρον-άρον στην Αθήνα.

Το κράτος προσπαθεί υποκριτικά να επιβάλει την αποκέντρωση «από τη βάση προς τα πάνω», χρησιμοποιώντας τον πολίτη ως πειραματόζωο, για να κρύψει τις δικές του ευθύνες.

Η Πραγματική Λύση: Αποκέντρωση από την Κορυφή

Η αληθινή αποκέντρωση δεν γίνεται ρίχνοντας τον ανίδεο πολίτη στο κενό.

Γίνεται από την κορυφή προς τα κάτω. Ξεκινά από το ίδιο το κράτος, το οποίο οφείλει να δώσει πρώτο το παράδειγμα, μεταφέροντας ολόκληρα Υπουργεία, κεντρικές υπηρεσίες και κρατικούς οργανισμούς στην ελληνική επαρχία.

Στη σύγχρονη εποχή, το παλιό επιχείρημα της «χιλιομετρικής απόστασης» έχει καταρρεύσει.

Με τα δίκτυα οπτικών ινών, την ψηφιακή διακυβέρνηση και την καθολική εφαρμογή της τηλεδιοίκησης, η φυσική παρουσία όλων των υπουργείων γύρω από την Πλατεία Συντάγματος αποτελεί απλώς μια εμμονή συγκεντρωτικού ελέγχου.

Αν το κράτος μεταφέρει τις δομές του, τότε φυσιολογικά θα ακολουθήσουν οι υποδομές, οι ιδιωτικές επενδύσεις και οι πολίτες.

Συμπεράσματα

• Ο υδροκέφαλος της πρωτεύουσας αφήνει τη χώρα χωρίς στρατηγικό βάθος, γεωστρατηγικά ευάλωτη σε κάθε κρίση.
• Η αποκέντρωση δεν επιτυγχάνεται μοιράζοντας επιδοτήσεις σε αστούς για να κάνουν πειράματα στην ύπαιθρο, τα οποία καταλήγουν σε επιστροφή στην πόλη.
• Η πραγματική λύση απαιτεί μεταφορά Υπουργείων και κρατικών δομών στην επαρχία, κάτι που είναι πλέον απολύτως εφικτό χάρη στην τηλεδιοίκηση.

Επίλογος

Η Ελλάδα, όπως και πολλά άλλα δυτικά κράτη, επιμένει να ταΐζει το τέρας του συγκεντρωτισμού κρύβοντας το πρόβλημα κάτω από το χαλί των επιδομάτων.

Όσο το κράτος αρνείται να αποκεντρωθεί το ίδιο από την κορυφή του, η ύπαιθρος θα συνεχίσει να ερημώνει. Και όταν το «χώμα» πεθάνει οριστικά, το «τσιμέντο» δεν θα μπορεί πλέον να θρέψει, ούτε να προστατεύσει κανέναν.

#Γεωπολιτική #Αποκέντρωση #ΣτρατηγικόΒάθος #Αθήνα #ΦωνήΕντός