Η Χώρα ως Πιόνι στη Διεθνή Σκακιέρα

Εισαγωγή

Στο προηγούμενο μέρος (δείτε το [Μέρος Β]), εξηγήσαμε πώς το σύστημα καλλιεργεί το Σύνδρομο του «Προστάτη», βαφτίζοντας την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων ως δήθεν στρατηγική επιτυχία.

Όταν όμως μια χώρα πείθεται να παραδώσει τα κλειδιά της εξωτερικής της πολιτικής σε τρίτους, με την ψευδαίσθηση της προστασίας, έρχεται αντιμέτωπη με τη σκληρότερη αλήθεια των διεθνών σχέσεων:
-Στη γεωπολιτική δεν υπάρχουν φιλίες και συναισθηματισμοί.
-Υπάρχουν μόνο ωμά συμφέροντα.
-Και όταν δεν διαθέτεις δική σου, αυτόνομη ισχύ, παύεις να είσαι παίκτης.
-Γίνεσαι απλώς ένα πιόνι στα χέρια των ισχυρών.

Η Αλήθεια της Σκακιέρας και ο Αναλώσιμος Σύμμαχος

Η γεωπολιτική εξάρτηση σημαίνει ότι οι αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον της πατρίδας σου, την ασφάλεια των συνόρων σου και την εκμετάλλευση του πλούτου σου, λαμβάνονται σε ξένα κέντρα αποφάσεων, με κριτήριο το τι συμφέρει τους ξένους, όχι εσένα.

(Όπως, άλλωστε, έχουμε αναλύσει διεξοδικά και στο άρθρο μας [The Global Chessboard and the Greek Pawn], ο ρόλος του πιονιού είναι από τη φύση του τραγικός).

Τι συμβαίνει, όμως, όταν τα συμφέροντα του «προστάτη» αλλάξουν;

Η ιστορία διδάσκει ότι οι μεγάλες δυνάμεις αναπροσαρμόζουν διαρκώς τις στρατηγικές τους.

Αν η εξυπηρέτηση ενός ευρύτερου γεωπολιτικού στόχου απαιτεί τον κατευνασμό μιας τρίτης, πιο υπολογίσιμης περιφερειακής δύναμης, ο μικρός, δεδομένος και εξαρτημένος σύμμαχος θυσιάζεται χωρίς δεύτερη σκέψη.

Στη διεθνή σκακιέρα, το πιόνι είναι αναλώσιμο· θυσιάζεται εύκολα για να προστατευτούν τα πιο σημαντικά κομμάτια.

Η εγχώρια ελίτ, βέβαια, αποκρύπτει αυτόν τον κίνδυνο.

Προσφέρει τυφλή, δεδομένη υποταγή, χωρίς να απαιτεί καμία απολύτως απτή, νομικά δεσμευτική ανταλλάξιμη εγγύηση για τη χώρα.

Το αποτέλεσμα είναι να παρακολουθούμε διεθνείς εξελίξεις στην ίδια μας τη γειτονιά, ανίκανοι να παρέμβουμε, περιμένοντας απλώς ποια θα είναι η απόφαση των ισχυρών για τη δική μας μοίρα.

Συμπεράσματα

• Στο σκληρό διεθνές περιβάλλον, οι μεγάλες δυνάμεις λειτουργούν αποκλειστικά βάσει συμφερόντων, χωρίς συναισθηματικές ή ιστορικές δεσμεύσεις.
• Μια χώρα χωρίς δική της παραγωγική και αμυντική αυτονομία δεν αντιμετωπίζεται ως ισότιμος παίκτης, αλλά ως αναλώσιμο πιόνι στη σκακιέρα.
• Η δεδομένη και τυφλή υποταγή σε ξένα κέντρα αποφάσεων, χωρίς διεκδίκηση εγγυήσεων, αφήνει την κοινωνία εντελώς απροστάτευτη όταν τα ξένα συμφέροντα αναπροσαρμοστούν.

Επίλογος

Με αυτό το άρθρο ολοκληρώνεται ο 3ος Κύκλος της έρευνάς μας γύρω από τη «Γεωπολιτική Εξάρτηση».

Αποδείξαμε ότι η εξωτερική αδυναμία είναι ο καθρέφτης της εσωτερικής μας σήψης.

Όμως, πώς φτάσαμε στο σημείο ένας ολόκληρος λαός να παρακολουθεί αυτή την εθνική και οικονομική συρρίκνωση χωρίς να αντιδρά;

Πώς καταφέρνει το σύστημα να καταπνίγει κάθε φωνή αντίστασης και να επιβάλλει τη μοιρολατρία;

Η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο που ελέγχεται το ίδιο μας το μυαλό.

Στον 4ο και τελευταίο Κύκλο, που ακολουθεί, θα ανοίξουμε τον πιο σκοτεινό φάκελο: Την «Βιομηχανία» της Ανοχής.

Διαβάστε τη συνέχεια: Κύκλος 4ος – Μέρος Α

#Ελλάδα #Οπισθοδρόμηση #Γεωπολιτική #Σκακιέρα #Εξάρτηση