Το Πελατειακό Κράτος ως Μηχανισμός Ομηρίας

Εισαγωγή

Στο προηγούμενο άρθρο (δείτε εδώ το Μέρος Α), αναλύσαμε πώς η εγχώρια ελίτ αντιμετωπίζει τον οικονομικά και παραγωγικά ανεξάρτητο πολίτη ως τη μεγαλύτερη απειλή για την κυριαρχία της.

Είδαμε ότι η στασιμότητα δεν είναι ατύχημα, αλλά το «θεσμικό φρένο» που επιβάλλεται σκόπιμα για να αποτραπεί η δημιουργία μιας ισχυρής, μη εκβιάσιμης κοινωνικής βάσης.

Όμως, ο φόβος της κορυφής απέναντι στην ανεξαρτησία δεν αρκεί από μόνος του για να εγγυηθεί την υποταγή.

Πώς πείθεις έναν ολόκληρο λαό να αποδεχτεί τη στασιμότητά του χωρίς να εξεγερθεί;

Η απάντηση βρίσκεται στον ιστορικό καρκίνο της χώρας, ο οποίος έχει μετεξελιχθεί σε επιστήμη:

• Το πελατειακό κράτος. Δεν πρόκειται απλώς για ένα κατάλοιπο του παρελθόντος, αλλά για τον πιο ενεργό μηχανισμό πολιτικής ομηρίας και εξαγοράς συνειδήσεων.

Η Κατασκευή της Ανάγκης και ο Εκβιασμός

Για να λειτουργήσει το πελατειακό σύστημα, προϋποθέτει έναν βασικό όρο:

• Ο πολίτης πρέπει να βρίσκεται σε διαρκή ανάγκη.
• Το ίδιο το κράτος φροντίζει να δημιουργεί αξεπέραστα εμπόδια.
• Πολύπλοκη γραφειοκρατία, υπερφορολόγηση, απουσία ευκαιριών και διάλυση της πραγματικής οικονομίας. Αφού το σύστημα στραγγαλίσει κάθε προσπάθεια ατομικής προκοπής, έρχεται στη συνέχεια να προσφέρει τη «λύση».

Και ποια είναι αυτή η λύση;

Ο διορισμός, η επιδότηση, το επίδομα, το «ρουσφέτι» ή η ένταξη στον κομματικό σωλήνα.

Ο πολίτης δεν αποκτά πρόσβαση στην εργασία ή στην αξιοπρέπεια ως αυτονόητο δικαίωμα, αλλά ως χάρη.

Πόσο ελεύθερος είναι ένας άνθρωπος να κρίνει, να αντιδράσει ή να αμφισβητήσει αυτούς που κυβερνούν, όταν ο βιοπορισμός του εξαρτάται άμεσα από τις διαθέσεις τους;

Το πελατειακό κράτος δεν μοιράζει απλώς θέσεις ή χρήμα· αγοράζει τη σιωπή και την ψήφο.

Ο Ρόλος των Ενδιάμεσων

Αυτή η συναλλαγή δεν γίνεται στο κενό.

Απαιτεί πρόθυμους διαμεσολαβητές.

Πολιτευτές, τοπικοί παράγοντες, συνδικαλιστές και προπαγανδιστές αναλαμβάνουν τον ρόλο του “τροχονόμου” των ευκαιριών.

Είναι αυτοί που πείθουν τους πολίτες της βάσης ότι η μόνη οδός επιβίωσης είναι η υποταγή στο σύστημα.

Καταστρέφουν σκόπιμα κάθε έννοια αξιοκρατίας, διότι η αξιοκρατία κάνει τον μεσάζοντα περιττό.

Όταν ο ικανός μπορεί να προχωρήσει με την αξία του, δεν έχει ανάγκη τον πολιτικό πάτρωνα.

Συνεπώς, για να επιβιώσει η εξουσία, πρέπει να εξασφαλίσει ότι η μετριότητα και η υποταγή θα ανταμείβονται, ενώ η ανεξαρτησία και η αριστεία θα τιμωρούνται.

Είναι ένας μηχανισμός που τρέφεται από τις σάρκες του έθνους, προκειμένου να θρέψει την ελίτ.

Συμπεράσματα

• Το πελατειακό κράτος δεν είναι δυσλειτουργία, αλλά το βασικό εργαλείο μετατροπής των ελεύθερων πολιτών σε ομήρους της εξουσίας.
• Το σύστημα δημιουργεί τεχνητά συνθήκες οικονομικής ασφυξίας, ώστε να μπορεί μετά να εμφανίζεται ως «σωτήρας» μέσω επιδομάτων και ρουσφετιών.
• Η κατακρήμνιση της αξιοκρατίας είναι συνειδητή επιλογή, καθώς ένας αξιοκρατικός μηχανισμός θα καθιστούσε τους πολιτικούς διαμεσολαβητές απολύτως άχρηστους.

Επίλογος

Έτσι στήνεται η τέλεια παγίδα.

Οι πολίτες της βάσης, παλεύοντας για την καθημερινή επιβίωση, αναγκάζονται να παίξουν με τους κανόνες ενός στημένου παιχνιδιού, παραδίδοντας την ανεξαρτησία τους στους μηχανισμούς της κορυφής.

Όμως, η διαφθορά και η συναλλαγή σε τόσο μεγάλη κλίμακα δεν θα μπορούσαν να σταθούν αν υπήρχε ο κίνδυνος της τιμωρίας.

Για να νιώθει ασφαλής η ελίτ, πρέπει να θωρακίσει αυτό το σύστημα από κάθε έλεγχο.

Και εδώ ακριβώς αναλαμβάνουν δράση οι θεσμοί της χώρας.

Το πώς η δικαιοσύνη και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί μετατράπηκαν από προστάτες του πολίτη σε ασπίδα του συστήματος, θα το εξετάσουμε στο τρίτο και τελευταίο μέρος αυτού του κύκλου.

Διαβάστε τη συνέχεια: Κύκλος 2ος – Μέρος Γ: “Οι Διαβρωμένοι Θεσμοί και η Ασπίδα του Συστήματος”

#Ελλάδα #Οπισθοδρόμηση #ΠελατειακόΚράτος #Διαφθορά #Εξάρτηση