🎧 Ακούστε το: Πώς η σύγχρονη γαλλική ελίτ προσπαθεί να ηγηθεί στρατηγικά;
Το Ιοβιανό μοντέλο, ο Ελληνογαλλικός άξονας και η οργή της κοινωνίας
Εισαγωγή
Στον 21ο αιώνα, η Γαλλία βρέθηκε σε ένα γεωπολιτικό σταυροδρόμι.
- Μπορείτε να διαβάσετε το προηγούμενο άρθρο εδώ: Γαλλία Μέρος X – Η Γαλλία στην Ε.Ε. & η Γερμανία
Εγκλωβισμένη οικονομικά από τη γερμανική λιτότητα στην Ευρώπη, αναζήτησε διέξοδο προβάλλοντας τον παραδοσιακό της ρόλο:
Αυτόν της στρατιωτικής και διπλωματικής υπερδύναμης.
Ο Εμανουέλ Μακρόν, αναλαμβάνοντας την εξουσία, δεν προσπάθησε απλώς να διαχειριστεί το κράτος, αλλά επανέφερε στο προσκήνιο το δόγμα του Ντε Γκωλ περί «Μεγαλειοσύνης» (Grandeur).
Στο Μέρος XI, αναλύουμε πώς η σύγχρονη γαλλική ελίτ προσπαθεί να ηγηθεί στρατηγικά της Ευρώπης, πώς η Ελλάδα μετατράπηκε στο βασικό γεωπολιτικό της προπύργιο απέναντι στην Τουρκία, αλλά και πώς αυτό το φιλόδοξο εξωτερικό όραμα συγκρούστηκε βίαια με την πραγματικότητα στο εσωτερικό της χώρας.
Η Συγκεντρωτική Εξουσία: Το «Ιοβιανό» Μοντέλο Μακρόν
Όταν ο Μακρόν εκλέχθηκε, δήλωσε ανοιχτά ότι η Γαλλία χρειάζεται έναν «Ιοβιανό» Πρόεδρο (προσδιορισμός από τον ρωμαϊκό θεό Δία/Jupiter).
Ήταν μια ξεκάθαρη παραδοχή ότι η πολιτική ελίτ στο Παρίσι σκοπεύει να κυβερνήσει απόλυτα, συγκεντρωτικά και χωρίς να διαβουλεύεται συνεχώς με τις ενδιάμεσες βαθμίδες της κοινωνίας.
Ο Γάλλος Πρόεδρος αξιοποίησε στο έπακρο τις υπερεξουσίες που του δίνει το Σύνταγμα της 5ης Δημοκρατίας. Στόχος του ήταν να επιβάλει γρήγορες, νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις για να κάνει τη γαλλική οικονομία ανταγωνιστική απέναντι στη γερμανική, αδιαφορώντας για το κοινωνικό κόστος.
Αυτή η απόλυτη αυτοπεποίθηση της κεντρικής διοίκησης εκφράστηκε έντονα και στην εξωτερική πολιτική.
Ο Ελληνογαλλικός Άξονας: Ασπίδα ή Γεωπολιτικό Εργαλείο;
Η στρατηγική της Γαλλίας στη Μεσόγειο απαιτούσε ένα σημείο στήριξης, ειδικά απέναντι στον επεκτατισμό της Τουρκίας που απειλούσε τα γαλλικά συμφέροντα σε Βόρεια Αφρική, Συρία και Λιβύη. Σε αυτή τη γεωπολιτική σκακιέρα, η Ελλάδα αποτέλεσε τον ιδανικό σύμμαχο.
Οι αμυντικές συμφωνίες της Αθήνας με το Παρίσι, και η μαζική αγορά υπερσύγχρονων μαχητικών αεροσκαφών (Rafale) και φρεγατών (Belharra), εξυπηρετούν διπλό σκοπό.
Για την Ελλάδα, αποτελούν μια κρίσιμη στρατιωτική ασπίδα απέναντι στην τουρκική απειλή. Για τη γαλλική ηγεσία, ωστόσο, αποτελούν τον πολιορκητικό κριό για την επιβολή της «στρατηγικής αυτονομίας» της Ευρώπης.
Η Γαλλία χρησιμοποίησε την ελληνοτουρκική κρίση για να δηλώσει παρούσα ως η μόνη ευρωπαϊκή δύναμη που μπορεί να προβάλει πραγματική στρατιωτική ισχύ στη Μεσόγειο, κερδίζοντας παράλληλα δισεκατομμύρια για την πολεμική της βιομηχανία.
Τα «Κίτρινα Γιλέκα»: Η Βάση της Κοινωνίας Αντιδρά
Ενώ όμως ο Μακρόν μετακινούσε φρεγάτες και μαχητικά στον χάρτη της Μεσογείου, το εσωτερικό της χώρας έβραζε.
Η απόφαση της κυβέρνησης να επιβάλει «πράσινους» φόρους στα καύσιμα ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι.
- Για την ελίτ του Παρισιού, ήταν ένα απαραίτητο μέτρο οικολογικής μετάβασης.
- Για τα λαϊκά στρώματα και την επαρχία, που εξαρτώνται αποκλειστικά από το αυτοκίνητο, ήταν μια ταξική επίθεση.
Το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων» δεν είχε ηγέτες, ούτε συνδικάτα να το καθοδηγούν.
Ήταν η αυθόρμητη, βίαιη έκρηξη της βάσης της κοινωνίας απέναντι σε ένα κεντρικό κράτος που θεωρήθηκε αλαζονικό και αποκομμένο από την πραγματικότητα.
Οι σκηνές οδομαχιών στα Ηλύσια Πεδία απέδειξαν ότι η ιστορική γαλλική κουλτούρα της ρήξης ζει και βασιλεύει.
Η κοινωνία υπενθύμισε στην εξουσία ότι καμία διπλωματική επιτυχία δεν μπορεί να σβήσει την εσωτερική οικονομική ανισότητα.
Συμπεράσματα
Η σύγχρονη Γαλλία είναι μια χώρα γεμάτη αντιφάσεις.
Διαθέτει μια από τις πιο ικανές και φιλόδοξες διπλωματικές και στρατιωτικές ηγεσίες στον κόσμο, ικανή να χαράσσει στρατηγική δεκαετιών, όπως βλέπουμε στον άξονα με την Ελλάδα.
Ταυτόχρονα, όμως, υποφέρει από ένα βαθύ ρήγμα εμπιστοσύνης μεταξύ των κυβερνώντων και των πολιτών.
Το «Ιοβιανό» μοντέλο εξουσίας μπορεί να λειτουργεί άψογα όταν πρέπει να πουληθούν Rafale ή να σταλούν στρατεύματα στο εξωτερικό, αλλά αποτυγχάνει παταγωδώς όταν πρέπει να πείσει τον Γάλλο εργάτη να αποδεχτεί τη μείωση της αγοραστικής του δύναμης.
Επίλογος
Φτάνοντας στο τέλος του ιστορικού και γεωπολιτικού μας οδοιπορικού, η μεγάλη εικόνα της Γαλλίας αποκαλύπτεται.
Από το 1789 μέχρι σήμερα, το Παρίσι προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο μεγαλείο του κράτους και την ελευθερία του πολίτη.
Στο επόμενο μέρος, θα αναλύσουμε: Το πολιτικό αδιέξοδο, η θεσμική παγίδα και η κοινωνική έκρηξη των πρόσφατων ημερών
📌 Διευκρίνιση Σύνταξης – Προτεινόμενη Ανάγνωση:
Για να κατανοήσετε βαθύτερα τις ρίζες του σύγχρονου προεδρικού μοντέλου και τη μακρά παράδοση των κοινωνικών συγκρούσεων στη Γαλλία, σας προτείνουμε να διαβάσετε τα παρακάτω άρθρα από το αρχείο μας:
- Στο επόμενο: Γαλλία Μέρος XII – Η Σημερινή Κρίση και οι Δρόμοι
#Γαλλία #Μακρόν #Ελλάδα #Γεωπολιτική #ΚίτριναΓιλέκα
