Το Φίλτρο της Χειραγώγησης και η «Ευγενής» Βία

Εισαγωγή

Στο [Μέρος Α: Κοινοβουλευτικό MMA vs Ελληνικό Survivor], είδαμε πώς η σωματική βία στη γείτονα χώρα και η λεκτική/δικαστική βία στη δική μας Βουλή αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Όμως, το ερώτημα παραμένει: Πώς φτάνουν αυτές οι εικόνες στα δικά μας μάτια; Γιατί, ενώ βλέπουμε κάτι ξεκάθαρα άσχημο, καταλήγουμε συχνά να το συζητάμε με όρους «στρατηγικής» και «επικοινωνιακής επικράτησης»;

Η Βιομηχανία των «Ερμηνευτών»

Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι η «μεσαία ζώνη» της πυραμίδας. Οι στρατιές των αναλυτών, των δημοσιογράφων και των επικοινωνιολόγων που αναλαμβάνουν να τεμαχίσουν το χάος και να μας το σερβίρουν σε εύπεπτες δόσεις. Όταν στην Τουρκία πέφτει ξύλο, οι «δικοί μας» αναλυτές θα μιλήσουν για «έλλειμμα δημοκρατίας» και «ανατολίτικη βαρβαρότητα», κάνοντάς μας να νιώθουμε ασφαλείς μέσα στον δυτικό μας μανδύα. Όταν όμως στη δική μας Βουλή ανταλλάσσονται ύβρεις που θα έκαναν και λιμενεργάτη να κοκκινίσει, οι ίδιοι άνθρωποι θα μιλήσουν για «έντονη κοινοβουλευτική αντιπαράθεση» ή «στρατηγική πόλωσης».

Αλήθεια, πόσο εύκολο είναι να βαφτίσεις το «ξεκατίνιασμα» σε «πολιτικό ελιγμό»; Και πόσο εύκολο είναι για εμάς, τους πολίτες στη βάση, να καταλάβουμε ότι μας δουλεύουν ψιλό γαζί;

Το Φίλτρο της Χειραγώγησης

Ο μηχανισμός είναι απλός αλλά τρομακτικά αποτελεσματικός. Οι άνθρωποι που υπηρετούν την κορυφή της πυραμίδας έχουν μία και μόνο αποστολή: να διασφαλίσουν ότι η οργή του πολίτη δεν θα στραφεί ποτέ εναντίον του συστήματος, αλλά θα αναλωθεί σε οπαδικές κόντρες. Μας κάνουν να τσακωνόμαστε για το αν η μήνυση του ενός πολιτικού στον άλλον είναι «δίκαιη», την ώρα που και οι δύο μαζί ψηφίζουν νόμους που καθορίζουν τη ζωή μας χωρίς εμάς.

Η βία, είτε είναι μια γροθιά στο πρόσωπο είτε μια νομική επίθεση που εξοντώνει τον αντίπαλο, χρησιμοποιείται ως θέαμα. Ένα θέαμα που μας κρατά απασχολημένους, ενώ οι πραγματικές αποφάσεις λαμβάνονται στα ήσυχα γραφεία των τραπεζών και των διεθνών κέντρων εξουσίας.

Η «Αναισθησία» του Εξευγενισμού

Πιστεύουμε ότι είμαστε πιο εξευγενισμένοι επειδή έχουμε δικαστήρια και κανονισμούς. Όμως, η απείθεια προς το κοινό καλό είναι ο πραγματικός ιός. Όταν ένας πολιτικός χρησιμοποιεί το λειτούργημά του για να στήσει ένα σόου προσωπικής προβολής, μολύνει το κοινωνικό σύνολο περισσότερο από κάθε γροθιά. Η βία της «γραβάτας» είναι συχνά πιο ύπουλη, γιατί δεν αφήνει μελανιές στο δέρμα, αλλά στην ίδια τη δημοκρατία.

Συμπεράσματα

Δεν υπάρχει «καλή» και «κακή» κοινοβουλευτική βαρβαρότητα. Υπάρχει μόνο η απόσταση που χωρίζει την κορυφή από τη βάση. Όσο εμείς παρακολουθούμε τις σκηνές «απείρου κάλλους» σαν να είναι επεισόδιο ριάλιτι, τόσο εκείνοι θα συνεχίζουν να παίζουν τους ρόλους τους. Το δύσκολο λειτούργημα του πολιτικού τελικά δεν είναι το να «φροντίζει» εμάς, αλλά το να κρατά τις ισορροπίες στην κορυφή, εξασφαλίζοντας ότι η βάση θα παραμένει πάντα… θεατής.

Επίλογος

Αντί λοιπόν να αναρωτιόμαστε αν θα «κολλήσουμε» από τους γείτονες, ας αναρωτηθούμε αν έχουμε ήδη νοσήσει. Η απείθεια προς την αλήθεια είναι η χειρότερη πανδημία. Και δυστυχώς, για αυτήν δεν υπάρχει εμβόλιο στα φαρμακεία – μόνο στην κριτική σκέψη.

Αν σας άρεσε τότε δείτε εδώ