fonientos 1

Η Εξέλιξη του Φωνή Εντός

Πένα & Ξίφος

Ο Ψυχρός Πόλεμος – Μέρος XI

Από το 1967 στο 2010: Το Δόγμα του Σοκ στην Ελλάδα.
Το γεωπολιτικό σχέδιο που αναβλήθηκε το 1967 και εκτελέστηκε με τα Μνημόνια.

🎧 Ακούστε το: 👇

Το Δόγμα του Σοκ που Αναβλήθηκε,το Ελληνικό 1967 και η Αποστολή της Μεταπολίτευσης

Εισαγωγή

Το σοκ ως γεωπολιτικό εργαλείο δεν γεννήθηκε τυχαία, αλλά αποτέλεσε την επίσημη, αν και αθέατη, στρατηγική της Δύσης και του οικονομολόγου Μίλτον Φρίντμαν καθ’ όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Για τον δυτικό κόσμο, η επιβολή του λεγόμενου «Δόγματος του Σοκ» έγινε η βασική μέθοδος για να υποταχθούν χώρες της περιφέρειας στα υπερεθνικά οικονομικά συμφέροντα.

Εκμεταλλευόμενοι μια απότομη κρίση —έναν πόλεμο, μια φυσική καταστροφή ή ένα πραξικόπημα— οι θεωρητικοί της Σχολής του Σικάγου έβρισκαν την ευκαιρία να επιβάλουν ακραία μέτρα λιτότητας και λεηλασίας του δημόσιου πλούτου, πριν προλάβει η κοινωνία να συνέλθει.

Ωστόσο, για να πετύχει μια τόσο βίαιη και αντιλαϊκή αναδιάρθρωση, τα ξένα κέντρα αποφάσεων δεν μπορούσαν ποτέ να δράσουν μόνα τους.

Χρειάζονταν πάντα τους κατάλληλους, πρόθυμους εγχώριους εκτελεστές.

Αυτοί οι εκτελεστές δεν επιλέγονταν τυχαία, αλλά έπρεπε να πληρούν συγκεκριμένα, σχεδόν παθολογικά, χαρακτηριστικά, ώστε να παραμένουν απολύτως ελεγχόμενοι.

Οι ιδανικοί εκτελεστές για το δόγμα του σοκ έπρεπε να είναι βαθιά ιδιοτελείς, μωροφιλόδοξοι και με περιορισμένες ικανότητες αντίληψης του ευρύτερου γεωπολιτικού σχεδίου.

Έπρεπε να είναι πολιτικά αιθεροβάμονες, εστιασμένοι αποκλειστικά στο στενό προσωπικό τους όφελος και στον γρήγορο πλουτισμό.

Παράλληλα, τα τέλεια αυτά πιόνια όφειλαν να διακρίνονται για την αναποτελεσματικότητά τους στην πραγματική διακυβέρνηση, αντισταθμίζοντας την ανικανότητά τους με μια ακραία αυταρχική διοίκηση.

Τέλος, χρειαζόταν να έχουν μια ακόρεστη δίψα για λαϊκή αυτοπροβολή, πιστεύοντας αλαζονικά ότι γράφουν ιστορία, την ώρα που στην πραγματικότητα απλώς εκτελούσαν εντολές λεηλασίας της ίδιας τους της χώρας.

Το Έτοιμο Σκηνικό της Ελλάδας

Η Ελλάδα προ του 1967 αποτελούσε ένα έτοιμο «πεδίο εκμετάλλευσης» και τον απόλυτο στόχο για την εφαρμογή αυτού του δόγματος, καθώς βρισκόταν σε παρατεταμένη πολιτική διαταραχή και οικονομική ασφυξία.

Όπως αναλύσαμε εκτενώς στα προηγούμενα μέρη για το Δόγμα Τρούμαν και το Σχέδιο Μάρσαλ, η αμερικανική βοήθεια που ξεπέρασε το 1 δισεκατομμύριο δολάρια δεν κατέληξε ποτέ στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Αντίθετα, τα κεφάλαια αυτά κατασπαταλήθηκαν στη χρηματοδότηση του ξενοκίνητου αδελφοκτόνου πολέμου και απορροφήθηκαν από ένα αδηφάγο πελατειακό κράτος, τη θεσμική σήψη του οποίου είχε καταγγείλει επίσημα με έκθεσή του ο ίδιος ο Αμερικανός απεσταλμένος, Πολ Πόρτερ.

Το αποτέλεσμα αυτής της προδιαγεγραμμένης λεηλασίας ήταν η μαζική αιμορραγία του πληθυσμού, με εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες να μεταναστεύουν, προσφέροντας τζάμπα εργατικά χέρια για την ανόρθωση της Δυτικής Γερμανίας και εξυπηρετώντας έτσι απόλυτα τον δυτικό σχεδιασμό.

Σε αυτό το προετοιμασμένο σκηνικό, τα ξένα κέντρα αναζητούσαν τους κατάλληλους ανθρώπους για να επιβάλουν το πολυπόθητο σοκ.

Οι υπάρχοντες πολιτικοί αρχηγοί της εποχής, αν και εν πολλοίς διέθεταν τα παθολογικά χαρακτηριστικά της ιδιοτέλειας και του πελατειασμού, δεν προσφέρονταν για αυτή τη συγκεκριμένη αποστολή.

Ως εκλεγμένοι εκπρόσωποι, δεν διατίθεντο να αναλάβουν το τεράστιο πολιτικό κόστος και να δημιουργήσουν ένα ανοιχτά αυταρχικό καθεστώς, το οποίο αποτελούσε την απαραίτητη προϋπόθεση για τη βίαιη επιβολή του δόγματος.

Επομένως, οι πρόθυμοι, αυταρχικοί εκτελεστές έπρεπε να αναζητηθούν αλλού, οδηγώντας νομοτελειακά στη λύση μιας εκτροπής.

Αυτό ακριβώς το σκηνικό της σταδιακής πολιτικής και οικονομικής υποδούλωσης βρέθηκε στο επίκεντρο της προσωπικής μου αναζήτησης από το 1981.

Όλα τα χρόνια της σταδιοδρομίας μου, ταλαιπωρούμουν από ένα βασανιστικό ερώτημα: τι έγινε πραγματικά στην Ελλάδα, γιατί έγινε, ποια ήταν η προϋπηρεσία του και τι ακολούθησε;

Διάβασα αναρίθμητες βιβλιογραφίες, πολιτικές αναλύσεις και ιστορικά κείμενα ένθεν και εκείθεν, αλλά τίποτα δεν με ικανοποιούσε.

Όλα τα ελληνικά βιβλία ήταν διαποτισμένα από κομματική σκοπιμότητα και ιδεολογική φόρτιση, γεγονός που με ανάγκασε να τα αντιμετωπίζω με απόλυτη επιφύλαξη.

Το μόνο ιστορικό και νομικό δεδομένο που είναι βέβαιο, είναι ότι κατελύθη η Δημοκρατία — κάτι άλλωστε που ομολόγησε ο ίδιος ο Γεώργιος Παπαδόπουλος στο δικαστήριο.

Από εκεί και πέρα, όλα τα υπόλοιπα αφηγήματα παρέμεναν στο μυαλό μου υπό αμφισβήτηση.

Ένα από τα πρώτα ισχυρά πειστήρια που δικαίωσαν αυτή την πολύχρονη καχυποψία μου, ήρθε τον Νοέμβριο του 1999.

Κατά την επίσημη επίσκεψή του στην Αθήνα, ο τότε Αμερικανός πρόεδρος, Μπιλ Κλίντον, προχώρησε σε μια ιστορική και άκρως κυνική ομολογία.

Παραδέχτηκε ανοιχτά πως, όταν η χούντα ανέλαβε τον έλεγχο το 1967, οι Ηνωμένες Πολιτείες επέτρεψαν στα ψυχροπολεμικά τους συμφέροντα να υπερισχύσουν της υποχρέωσής τους να υποστηρίξουν τη δημοκρατία.

Για εμένα, αυτή η δήλωση δεν ήταν απλώς μια διπλωματική «συγγνώμη», αλλά η απόλυτη, επίσημη επιβεβαίωση ότι η τύχη της χώρας είχε προδιαγραφεί σε ξένα γραφεία.

Αποδείκνυε περίτρανα πως το ένστικτό μου να απορρίπτω τις εγχώριες μυθοπλασίες ήταν απόλυτα σωστό.

Τα υπόλοιπα κομμάτια του παζλ, ωστόσο, έμελλε να δέσουν οριστικά στο μυαλό μου λίγο αργότερα.

Το Διεθνές Μοτίβο και η Αποκάλυψη του Δόγματος

Το 2012, πέφτει στα χέρια μου το βιβλίο «Το Δόγμα του Σοκ» της Ναόμι Κλάιν.

Καθώς το διάβαζα, παρατήρησα κάτι εντυπωσιακό, παρότι το βιβλίο δεν αναφέρεται καθόλου στην Ελλάδα: οι χρονολογίες και οι μέθοδοι σχημάτιζαν ένα παγκόσμιο, επαναλαμβανόμενο μοτίβο.

Σε όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι Ηνωμένες Πολιτείες και τα υπερεθνικά κέντρα ήθελαν να τιθασεύσουν χώρες της περιφέρειας που αντιμετώπιζαν οικονομικές δυσχέρειες, η μέθοδος ήταν σταθερή: στρατιωτικά πραξικοπήματα (Βραζιλία 1964, Ινδονησία 1965, Ελλάδα 1967, Χιλή 1973).

Το πραξικόπημα δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός· ήταν το απαραίτητο «σοκ» για την επιβολή μιας βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής λεηλασίας.

Και εδώ ακριβώς κουμπώνει το μεγάλο κενό της ελληνικής ιστοριογραφίας: το γεγονός ότι όλοι γνωρίζουν πως πριν από την επέμβαση των Συνταγματαρχών ετοιμαζόταν ήδη ένα επίσημο πραξικόπημα από το Παλάτι και τους Στρατηγούς.

Κανείς όμως δεν εμβαθύνει στο γιατί ετοιμαζόταν εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ποιος έδινε τις εντολές και τι προέβλεπε το αρχικό σχέδιο.

Το Σχέδιο που Αναβλήθηκε: Το 1967 στην Ελλάδα

Η δική μου εκτίμηση είναι ξεκάθαρη: λόγω των συσσωρευμένων οικονομικών δυσχερειών της Ελλάδας, οι ξένοι προστάτες είχαν αποφασίσει την εφαρμογή του Δόγματος του Σοκ μέσω του Βασιλιά και των Στρατηγών.

Ακόμα και αν δεν υπήρχαν οι Συνταγματάρχες, το πραξικόπημα ήταν προγραμματισμένο να γίνει ούτως ή άλλως.

Πρέπει ωστόσο να τονιστεί ότι η εφαρμογή του Σοκ δεν ήταν κατ’ ανάγκη σε πλήρη γνώση ούτε της Βασιλικής Οικογένειας ούτε των Στρατηγών.

Στην τέχνη του Σοκ δεν είναι καθόλου απαραίτητο να γνωρίζουν οι εκτελεστές τη συνολική γεωπολιτική εικόνα.

Ακόμα όμως κι αν τη γνώριζαν, το δέλεαρ των παροχών και της εξουσίας θα ήταν τέτοιο, που δύσκολα θα έλεγαν το «όχι».

Άλλωστε, ακριβώς το ίδιο μοτίβο εθελούσιας υποταγής μπροστά στο πολιτικό δέλεαρ, το ζήσαμε ξεκάθαρα και το 2010.

Το πώς βρέθηκαν Ανώτεροι Αξιωματικοί (Ταγματάρχες έως Συνταγματάρχες) και «έκλεψαν την παράσταση» την τελευταία στιγμή από τους Ανώτατους Αξιωματικούς (Ταξίαρχους έως και Στρατηγούς), είναι μια λεπτομέρεια που τελικά δεν αλλάζει την ουσία.

Μπορεί όμως κάλλιστα να υποθέσει κάποιος ότι κάτι είδαν, υποψιάστηκαν ή αντιλήφθηκαν για τον πραγματικό ρόλο που ετοιμάζονταν να παίξουν οι ανώτεροί τους.

Αξίζει να θυμηθούμε ότι το πρωί του πραξικοπήματος, οι Συνταγματάρχες έμειναν κλεισμένοι για δύο ολόκληρες ώρες με τον Βασιλιά Κωνσταντίνο, προτού εκείνος βγει και ταχθεί μαζί τους.

Υπήρξε προφανώς μια σκληρή διαπραγμάτευση, όπου οι Συνταγματάρχες έπεισαν το Παλάτι ότι αυτοί θα εφάρμοζαν το απαιτούμενο πρόγραμμα.

Έλα όμως που δεν το εφάρμοσαν.

Αντί να διαλύσουν την εγχώρια παραγωγή, να εφαρμόσουν ακραία λιτότητα και να φέρουν το ΔΝΤ, όπως έγινε στη Λατινική Αμερική, το καθεστώς του Παπαδόπουλου ακολούθησε μια εντελώς διαφορετική πορεία: στήριξε την εγχώρια ανάπτυξη, έκανε έργα υποδομής, οικοδόμησε μια υγιή οικονομία, πέτυχε να μηδενίσει τον εξωτερικό δανεισμό και, τελικά, επιχείρησε έναν ελεγχόμενο πολιτικό εκδημοκρατισμό.

Η Τιμωρία του Παπαδόπουλου και ο «Χρήσιμος» Ιωαννίδης

Στη γεωπολιτική σκακιέρα, είναι ζωτικής σημασίας να διαχωρίζουμε πάντα την πραγματική αιτία από την κατασκευασμένη αφορμή.

Όταν μια κυβέρνηση «κοροϊδεύει» την υπερδύναμη και αρνείται να εφαρμόσει το οικονομικό σχέδιο που της ανατέθηκε, η τύχη της είναι προδιαγεγραμμένη: πρέπει να πέσει.

Η πραγματική αιτία λοιπόν για την πτώση του Παπαδόπουλου ήταν ακριβώς αυτή η άρνησή του να επιβάλει τη λιτότητα και το Δόγμα του Σοκ.

Για να εκτελεστεί όμως η ανατροπή του, τα ξένα κέντρα χρειάζονταν έναν πρόθυμο εκτελεστή, ο οποίος να διαθέτει ακριβώς τα παθολογικά προσόντα της μωροφιλοδοξίας και της στρατηγικής μυωπίας που περιγράψαμε στην αρχή.

Αυτό το ιδανικό, εύπλαστο εργαλείο βρέθηκε εύκολα στο πρόσωπο του Δημητρίου Ιωαννίδη.

Ωστόσο, δεν αρκούσε μόνο ο εκτελεστής· έπρεπε να στηθεί μεθοδικά και η κατάλληλη αφορμή που θα δικαιολογούσε τις ραγδαίες εξελίξεις.

Για τη δημιουργία αυτής της αφορμής, επιστρατεύτηκαν δύο επιπλέον κομβικά στοιχεία: ένα γεωπολιτικό εργαλείο και ένα τραγικό θύμα.

Το εργαλείο ήταν η Τουρκία, η οποία επιλέχθηκε να παίξει ξανά τον διαχρονικό της ρόλο ως ο «επιτήδειος ουδέτερος», έναν τίτλο που είχε κερδίσει επάξια ήδη από την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το θύμα, νομοτελειακά, επιλέχθηκε να είναι η Κύπρος.

Εκείνη την εποχή, το εθνικό κλίμα και η τάση για την πολυπόθητη Ένωση με την Ελλάδα ήταν τεράστια, γεγονός που αποδεικνύεται και από το ότι η κυπριακή ομάδα του ΑΠΟΕΛ αγωνιζόταν κανονικά στο ελληνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου.

Αυτός ο φλογερός εθνικός πόθος ήταν το τέλειο υλικό προς εκμετάλλευση, το ιδανικό δόλωμα για να παγιδευτεί ο Ιωαννίδης, να πιστέψει ότι γράφει ιστορία και να προκαλέσει τελικά το απόλυτο εθνικό χάος.

Ο Ιωαννίδης ανέτρεψε τον Παπαδόπουλο την ώρα που ο τελευταίος ετοιμαζόταν να επαναφέρει τη δημοκρατία, και ρίχνοντας τη χώρα στην παγίδα της Κύπρου, προκάλεσε την κατάρρευση του ίδιου του στρατιωτικού καθεστώτος.

Μέσα σε αυτά τα συντρίμμια, το Δόγμα του Σοκ δεν προλάβαινε πλέον να εφαρμοστεί από τους Στρατιωτικούς.

Το σχέδιο έπρεπε να αναβληθεί, και επειδή η γεωπολιτική δεν αφήνει τίποτα στην τύχη, η «αποστολή» μετατέθηκε για το μέλλον.

Η αποστολή της Μεταπολίτευσης και η υπονόμευση της ελληνικής οικονομίας για το τελικό Σοκ.
Τριάντα πέντε χρόνια συστηματικής αποδόμησης για να εφαρμοστεί τελικά το οικονομικό σοκ.

Το Γεωπολιτικό Αντάλλαγμα: Η Αφύπνιση της Τουρκίας

Για να λειτουργήσει όμως η παγίδα στον Ιωαννίδη, ο «επιτήδειος ουδέτερος» (η Τουρκία) έπρεπε να λάβει τα κατάλληλα γεωπολιτικά ανταλλάγματα.

Για μισό αιώνα, από τη Συνθήκη της Λωζάνης το 1923 έως και το 1973, η Τουρκία δεν προέβαλλε καμία απολύτως εδαφική ή θαλάσσια διεκδίκηση στο Αιγαίο.

Είχε αποδεχθεί πλήρως το καθεστώς του αρχιπελάγους, ακόμα και μετά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα το 1947.

Ξαφνικά, τον Νοέμβριο του 1973 —τους ίδιους ακριβώς μήνες που προετοιμαζόταν η ανατροπή στην Αθήνα— η τουρκική κυβέρνηση παραχωρεί για πρώτη φορά άδειες ερευνών πετρελαίου δυτικά των ελληνικών νησιών.

Λίγους μήνες μετά, τον Μάιο του 1974, στέλνει το ερευνητικό σκάφος «Τσανταρλί» στο κεντρικό Αιγαίο με συνοδεία πολεμικών πλοίων, σπάζοντας μισό αιώνα ησυχίας.

Αυτή η συστηματική, ξαφνική έξοδος στο Αιγαίο και η μετέπειτα αμφισβήτηση του εναέριου χώρου (NOTAM 714) δεν ήταν τυχαία γεγονότα.

Ήταν η προκαταβολική πληρωμή, το ξεκάθαρο γεωπολιτικό αντάλλαγμα που έλαβε η Άγκυρα προκειμένου να παίξει τον ρόλο του καταλύτη στην κυπριακή τραγωδία, εγκαινιάζοντας μια εθνική ταλαιπωρία για την Ελλάδα που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα.

Ο Λαός ως Εργαλείο και η Μυθοπλασία της Μεταπολίτευσης

Εκτός όμως από την Τουρκία ως εργαλείο και την Κύπρο ως γεωγραφικό θύμα, υπήρξε και ένα άλλο, εξίσου τραγικό θύμα που εργαλειοποιήθηκε απόλυτα: ο ίδιος ο ελληνικός λαός.

Τα ξένα κέντρα γνώριζαν καλά ότι είχαν να κάνουν με έναν λαό ο οποίος, παρορμητικός και ευκολόπιστος, μπορούσε εύκολα να παρασυρθεί και να χειραγωγηθεί μέσα από τον συναισθηματισμό και αόριστα ιδεολογήματα.

Το απόλυτο παράδειγμα αυτής της ψυχολογικής χειραγώγησης υπήρξε το Πολυτεχνείο, το οποίο αντί να αναλυθεί ιστορικά, μετατράπηκε στο ιερό δισκοπότηρο της εγχώριας μυθοπλασίας.

Γύρω από τα γεγονότα εκείνων των ημερών χτίστηκε ένας κομματικός μύθος επιβίωσης για το νέο πολιτικό σύστημα, αλλοιώνοντας συνειδητά τα πραγματικά στοιχεία.

Ενώ είναι ιστορικά καταγεγραμμένο ότι υπήρξαν θύματα από τις γενικευμένες ταραχές και τις συγκρούσεις στους γύρω δρόμους της Αθήνας, η προπαγάνδα επέβαλε το αφήγημα των σφαγιασμένων φοιτητών εντός του ιδρύματος.

Αυτή η συνειδητή ιστορική παραχάραξη δημιούργησε μια εικονική πραγματικότητα, την οποία το σύστημα γιορτάζει και συντηρεί μέχρι σήμερα.

Στην πραγματικότητα, αυτή η εργαλειοποίηση των μαζών και η παραγωγή τέτοιων εθνικών μύθων δεν θα έπρεπε να αποτελούν αφορμή εορτασμού, αλλά αιτία βαθιάς ντροπής για το πώς μια ολόκληρη κοινωνία οδηγήθηκε σαν υπνωτισμένη στη νέα της, προδιαγεγραμμένη μοίρα.

Η «Αποστολή» της Μεταπολίτευσης (1974–2010)

Αφού η οικονομία που παρέλαβε η Μεταπολίτευση το 1974 ήταν υγιής, αυτοδύναμη και χωρίς χρέη, το Δόγμα του Σοκ δεν μπορούσε να επιβληθεί από τη μια μέρα στην άλλη.

Χρειάστηκε να περάσουν τριάντα πέντε ολόκληρα χρόνια συστηματικής αποβιομηχάνισης, θεσμικής διαφθοράς, κομματικού πελατειτισμού και εθισμού στον εύκολο δανεισμό από το πολιτικό προσωπικό της Μεταπολίτευσης.

Η αποστολή του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος ήταν ακριβώς αυτή: να υπονομεύσει αργά και σταθερά την παραγωγική βάση της χώρας, να χτίσει ένα τεράστιο, παρασιτικό κρατικό μηχανισμό και να φέρει τη χώρα σε πλήρη οικονομική ασφυξία.

Σε αυτή τη μακρά πορεία εθνικής αποδόμησης, ο λαός έπρεπε με κάθε τρόπο να παραμείνει σε έναν βαθύ, τεχνητό λήθαργο.

Το σύστημα τον «κοίμισε» μοιράζοντας απλόχερα δανεικές παροχές και πουλώντας του ψεύτικα όνειρα ευημερίας.

Η κοινωνία ξεγελάστηκε μεθοδικά και εκπαιδεύτηκε να συμπεριφέρεται ως άκριτος υπερκαταναλωτής, εγκαταλείποντας κάθε έννοια πραγματικής παραγωγικότητας.

Αυτή η συστηματική διάβρωση της λαϊκής συνείδησης ήταν το απόλυτο κλειδί της επιτυχίας τους, αφού μια κοινωνία εθισμένη στο εύκολο, δανεικό χρήμα δεν θα αντιδρούσε ποτέ εγκαίρως απέναντι στην επερχόμενη καταστροφή της.

Έτσι, το 2010 —σε έναν 21ο αιώνα όπου τα στρατιωτικά πραξικοπήματα είχαν δώσει τη θέση τους στα spreads, στην Τρόικα και στις αγορές— το Δόγμα του Σοκ που είχε αναβληθεί το 1967 εφαρμόστηκε επιτέλους στην ολότητά του.

Συμπεράσματα

Αυτά είναι τα προσωπικά μου συμπεράσματα μετά από πολυετή ανάγνωση των ιστορικών αναφορών της εποχής, συστηματική ανάλυση και επαγγελματική εμπειρία.

Το στρατιωτικό καθεστώς του 1967 και η χρεοκοπία του 2010 δεν είναι δύο ασύνδετα γεγονότα, αλλά οι δύο πράξεις της ίδιας γεω-πολιτικό-οικονομικής επιδίωξης των ξένων δυνάμεων.

Η πρώτη πράξη απέτυχε επειδή οι τότε πρωταγωνιστές, είχαν την ικανότητα να αποφύγουν την οικονομική κατάρρευση και υποδούλωση της χώρας.

Ο λόγος ήταν σαφής: παρά τον αυταρχισμό τους και την κατάλυση της Δημοκρατίας, οι Συνταγματάρχες πέτυχαν να οικοδομήσουν μια υγιή και εν πολλοίς αυτόνομη εθνική οικονομία με μια πραγματική εγχώρια ανάπτυξη.

Αυτή ακριβώς η αυτοδύναμη οικονομική ανεξαρτησία απέναντι στην υπερδύναμη ήταν που υπέγραψε την τελική τους καταδίκη.

Η δεύτερη πράξη, αντίθετα, εκτελέστηκε επακριβώς και πειθήνια από το πολιτικό προσωπικό της Μεταπολίτευσης, το οποίο δεν επέδειξε κανέναν απολύτως ενδοιασμό στο να εκχωρήσει τον οικονομικό πλούτο της χώρας.

Στο επόμενο:

Προτεινόμενη Ανάγνωση

  1. Ο Ψυχρός Πόλεμος Μέρος 3: ΝΑΤΟ και Σύμφωνο της Βαρσοβίας
  2. ΡΩΣΙΑ Μέρος 4ο: Ψυχρός Πόλεμος και Παγκόσμια Ισορροπία

Βιβλιογραφία & Πηγές

Διευκρίνιση Σύνταξης: Το παρόν άρθρο αποτελεί προσωπική ιστορική και πολιτική κατάθεση του συγγραφέα, βασισμένη σε πολυετή έρευνα, κριτική ανάλυση των γεωπολιτικών μηχανισμών και επανεξέταση των αρχείων της περιόδου πέρα από κομματικά στεγανά.

Μουσική επένδυση ηχητικού άρθρου:

Music: Ignis by Scott Buckley https://www.scottbuckley.com.au/
License: Creative Commons — Attribution 4.0 International — CC BY 4.0
Free Download / Stream: https://links.al/3Pb
Music promoted by Audio Library: https://links.al/youtube

Ο Ευάγγελος Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α. και Διαχειριστής – Αρθρογράφος της ιστοσελίδας
 fonientos.com Πένα & Ξίφος

Αν το βρήκατε ενδιαφέρον και σας έδωσε τροφή για σκέψη, μπορείτε να το κοινοποιήσετε.

Facebook
LinkedIn
X
Telegram
WhatsApp
Tumblr

Η σκέψη μοιράζεται, δεν αντιγράφεται. Αναφορά στην πηγή είναι πράξη σεβασμού.

Όταν ανεβαίνει νέο άρθρο, έρχεται στο mail σου

“Σημαντικό: Μετά την εγγραφή σας, ελέγξτε τα Εισερχόμενά σας για το email επιβεβαίωσης.
Αν δεν το βρείτε, παρακαλούμε ρίξτε μια ματιά και στον φάκελο των Ανεπιθύμητων (Spam).”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *