Το Θέαμα ως Βαλβίδα Αποσυμπίεσης

Εισαγωγή

Στο προηγούμενο μέρος (δείτε το [Μέρος Β]), είδαμε πώς το μοιρολατρικό τραγούδι εθίζει την κοινωνία στην αποδοχή της ήττας, μεταθέτοντας τις ευθύνες της εξουσίας στο «κακό πεπρωμένο».

Όμως, ένα σύστημα εξουσίας δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στη θλίψη.

Η φτωχοποίηση, η αδικία και η καθημερινή πίεση συσσωρεύουν τεράστια αποθέματα οργής στη βάση της κοινωνίας.

Αν αυτή η οργή στραφεί προς τα πάνω, το σύστημα θα καταρρεύσει. Πώς εξασφαλίζεται λοιπόν ότι η κοινωνική χύτρα δεν θα εκραγεί;

Η απάντηση δίνεται καθημερινά μέσα από τις οθόνες μας:

• Tα μέσα μαζικής ενημέρωσης και το τηλεοπτικό θέαμα δεν σχεδιάστηκαν για να ενημερώνουν, αλλά για να λειτουργούν ως η απόλυτη βαλβίδα αποσυμπίεσης.

Ο Αποπροσανατολισμός και ο Τεχνητός Διχασμός

Για να μην κοιτάξει ποτέ ο πολίτης αυτούς που βρίσκονται στην κορυφή και ευθύνονται για την οπισθοδρόμηση της χώρας, πρέπει να κρατιέται διαρκώς απασχολημένος με τεχνητούς εχθρούς.

Οι προπαγανδιστές, οι αναλυτές και τα στελέχη των ΜΜΕ αναλαμβάνουν αυτόν ακριβώς τον ρόλο: να κατευθύνουν τον θυμό οριζόντια, αντί για κάθετα.

Αντί οι πολίτες να ενωθούν απέναντι στο πελατειακό κράτος και τη διαφθορά, καταναλώνουν την ενέργειά τους σε οπαδικές αντιπαραθέσεις, σε φθηνό τοπικισμό και σε μικροπολιτικούς καυγάδες που δεν έχουν καμία ουσία.

Η βιομηχανία της ενημέρωσης κατασκευάζει καθημερινά πολώσεις γύρω από δευτερεύοντα ζητήματα, μετατρέποντας τον δημόσιο διάλογο σε ριάλιτι.

Όταν ο πολίτης μαθαίνει να μισεί τον διπλανό του για το ποια ομάδα υποστηρίζει ή για το από ποια περιοχή κατάγεται, η ελίτ κοιμάται ήσυχη.

• Ο θυμός έχει εκτονωθεί με ασφάλεια στο κενό.

Η Ρηχότητα ως Εργαλείο Επιβολής

Ταυτόχρονα, το σύστημα επενδύει στρατηγικά στη ρηχότητα.

Εκπομπές χαμηλής αισθητικής, τηλεσκουπίδια και γρήγορη, ανεπεξέργαστη πληροφορία στα κοινωνικά δίκτυα βομβαρδίζουν τον εγκέφαλο, στερώντας του την ικανότητα για κριτική σκέψη.

Ένας άνθρωπος που εκπαιδεύεται να αντιδρά μόνο με το συναίσθημα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, χάνει την ικανότητα να αναλύει τα βαθύτερα αίτια των προβλημάτων του.

Η διαρκής προσφορά φθηνού θεάματος νεκρώνει τα αντανακλαστικά της κοινωνίας.

Η ενημέρωση μετατρέπεται σε φόβο, η ψυχαγωγία σε αποβλάκωση.

Έτσι, το σύστημα δεν χρειάζεται να ασκήσει βία για να επιβληθεί.

Ο ίδιος ο πολίτης, εξουθενωμένος πνευματικά, παραδίδει τα όπλα της λογικής του, αρκούμενος στο να παρακολουθεί αμέτοχος τη ζωή του να περνά, σαν να είναι απλώς ένας τηλεθεατής της δικής του καταστροφής.

Συμπεράσματα

• Τα ΜΜΕ και το τηλεοπτικό θέαμα δεν ενημερώνουν, αλλά αποπροσανατολίζουν, εκτονώνοντας την κοινωνική οργή σε ανώδυνα, οριζόντια επίπεδα.
• Η καλλιέργεια του τεχνητού διχασμού (τοπικισμός, οπαδισμός) αποτρέπει την ένωση των πολιτών απέναντι στα πραγματικά αίτια της παρακμής.
• Η συστηματική προώθηση της ρηχότητας καταστρέφει την κριτική σκέψη, μετατρέποντας τον πολίτη σε παθητικό καταναλωτή θεάματος και φόβου.

Επίλογος

Η ελληνική οπισθοδρόμηση δεν είναι ανίατη ασθένεια.

Είναι μια κατασκευασμένη πραγματικότητα.

Σε αυτούς τους τέσσερις κύκλους είδαμε το πραγματικό πρόσωπο του προβλήματος.

Η παραγωγική μας αδυναμία δεν είναι τυχαία, αλλά η ασπίδα της ελίτ απέναντι στην ανεξαρτησία μας.

Το πελατειακό κράτος και οι διαβρωμένοι θεσμοί εγγυώνται την ομηρία μας.

Η αδυναμία μας στο εξωτερικό δεν είναι μοίρα, αλλά το τίμημα της εκχώρησης των αποφάσεών μας.

Και τελικά, η νοσταλγία, το μοιρολατρικό τραγούδι και η προπαγάνδα του θεάματος είναι οι αόρατες αλυσίδες που κρατούν το μυαλό μας δεμένο.

Όμως, οι αλυσίδες αυτές σπάνε, αρκεί πρώτα να καταλάβουμε πώς έχουν φτιαχτεί.

Η λύση δεν θα έρθει ποτέ από τους προπαγανδιστές και αυτούς που νέμονται το σύστημα.

Η λύση απαιτεί πολίτες αυτόνομους, παραγωγικούς και αμείλικτα λογικούς.

Προσεχώς

Σύνοψη της Έρευνας «Ελληνική Οπισθοδρόμηση»

#Ελλάδα #Οπισθοδρόμηση #Θέαμα #ΜΜΕ #Προπαγάνδα