Οι Διαβρωμένοι Θεσμοί και η Ασπίδα του Συστήματος

Εισαγωγή

Στο προηγούμενο άρθρο είδαμε πώς το πελατειακό κράτος εξαγοράζει συνειδήσεις και κρατά την κοινωνία σε ομηρία. Ωστόσο, ανακύπτει ένα αμείλικτο ερώτημα:

Πώς γίνεται ένα σύστημα που παράγει διαρκώς στασιμότητα, αναξιοκρατία και σκάνδαλα να επιβιώνει χωρίς να καταρρέει κάτω από το βάρος της ίδιας του της διαφθοράς;

Γιατί οι υπεύθυνοι δεν λογοδοτούν ποτέ;

Η απάντηση κρύβεται στο τελευταίο, αλλά πιο καθοριστικό «γρανάζι» της ελληνικής οπισθοδρόμησης:

• Tην πλήρη άλωση των θεσμών.

Η Ψευδαίσθηση του Ελέγχου

Σε κάθε ευνομούμενη, ανεξάρτητη δημοκρατία, οι θεσμοί —όπως η Δικαιοσύνη, οι ανεξάρτητες αρχές και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί— υπάρχουν για έναν και μόνο λόγο:

Nα βάζουν όρια στην εκτελεστική εξουσία και να προστατεύουν τον πολίτη από τις αυθαιρεσίες του κράτους.

Στην Ελλάδα, ωστόσο, αυτό το μοντέλο έχει αντιστραφεί πλήρως. Οι θεσμοί δεν ελέγχουν την εξουσία· ελέγχονται από αυτήν.

Όταν η ηγεσία της Δικαιοσύνης επιλέγεται απευθείας από την εκάστοτε κυβέρνηση, και όταν οι επικεφαλής των κρίσιμων ελεγκτικών αρχών τοποθετούνται με κομματικά κριτήρια, δημιουργείται μια δομική εξάρτηση.

Ο ελεγκτής οφείλει τη θέση του, την ανέλιξή του και τον μισθό του σε αυτόν ακριβώς που υποτίθεται ότι πρέπει να ελέγξει.

Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ενός αδιαπέραστου τείχους προστασίας γύρω από την ελίτ.

Οι θεσμοί παύουν να λειτουργούν ως ξίφος της αλήθειας και μετατρέπονται σε ασπίδα του συστήματος.

Η Κουλτούρα της Ατιμωρησίας

Αυτή η θεσμική διάβρωση γεννά τον μεγαλύτερο εχθρό της κοινωνικής συνοχής:

• Tην απόλυτη ατιμωρησία.

Βλέπουμε διαρκώς σκάνδαλα να ξεσπούν, εθνικές τραγωδίες να συγκλονίζουν τον τόπο και δημόσιο χρήμα να κατασπαταλάται.

Το μοτίβο είναι πάντα το ίδιο:

• Aρχική κατακραυγή, σύσταση ατερμόνων «εξεταστικών επιτροπών», νομικά τερτίπια, παραγραφή αδικημάτων και, τελικά, το απόλυτο τίποτα.

Οι νόμοι στην Ελλάδα είναι συχνά δαιδαλώδεις και γεμάτοι «παραθυράκια», όχι από λάθος, αλλά από σχεδιασμό.

Είναι φτιαγμένοι έτσι ώστε ο απλός πολίτης να πνίγεται στην αυστηρότητά τους για ένα μικρό χρέος, ενώ ο ισχυρός να γλιστράει πάντα μέσα από την πολυπλοκότητά τους.

Όταν η δικαιοσύνη καθυστερεί σκόπιμα ή αδυνατεί να αγγίξει την κορυφή, η διαφθορά δεν είναι πλέον παράπτωμα· μετατρέπεται σε άτυπο νόμο του κράτους.

Συμπεράσματα

• Οι ελεγκτικοί θεσμοί και η Δικαιοσύνη τελούν υπό καθεστώς άμεσης ή έμμεσης πολιτικής εξάρτησης, αδυνατώντας να προστατεύσουν τον πολίτη.
• Η πολυπλοκότητα των νόμων και οι καθυστερήσεις χρησιμοποιούνται σκόπιμα ως εργαλεία συγκάλυψης και παραγραφής ευθυνών της ελίτ.
• Η εδραιωμένη ατιμωρησία καταστρέφει την εμπιστοσύνη της κοινωνίας, νομιμοποιεί τη διαφθορά και εξασφαλίζει την ομαλή διαιώνιση της οπισθοδρόμησης.

Επίλογος

Με αυτό το άρθρο ολοκληρώνεται ο 2ος Κύκλος της έρευνάς μας γύρω από το «Θεσμικό Φρένο».

Είδαμε πώς η κορυφή φοβάται την ανεξάρτητη κοινωνία, πώς το πελατειακό κράτος την κρατά σε ομηρία και πώς οι διαβρωμένοι θεσμοί εγγυώνται ότι κανείς ισχυρός δεν θα πληρώσει ποτέ το τίμημα.

Όμως, αυτή η εσωτερική σήψη έχει ένα ολέθριο, ευρύτερο αποτέλεσμα.

Μια χώρα παραγωγικά νεκρή, οικονομικά εξαρτημένη και θεσμικά διεφθαρμένη, δεν μπορεί παρά να είναι μια χώρα αδύναμη και στο εξωτερικό.

Το πώς η εγχώρια αδυναμία μεταφράζεται σε απώλεια εθνικής κυριαρχίας, θα το αναλύσουμε στον 3ο Κύκλο: «Η Γεωπολιτική Εξάρτηση».

Διαβάστε τη συνέχεια: Κύκλο 3ος – Μέρος Α

#Ελλάδα #Οπισθοδρόμηση #Θεσμοί #Δικαιοσύνη #Διαφθορά