Εισαγωγή

Σε μια ευνομούμενη πολιτεία, ο ρόλος του εκλεγμένου εκπροσώπου είναι ξεκάθαρος:

Οφείλει να παράγει πολιτική, να διασφαλίζει συνθήκες κοινωνικής συνοχής και να δημιουργεί το πλαίσιο ώστε ο πολίτης να έχει αξιοπρεπές εισόδημα για να ζήσει την οικογένειά του.

Δεν εκλέγεται για να μετατρέπεται σε αυθαίρετο διαχειριστή της τσέπης του λαού, ούτε για να κατευθύνει με περίσσιο στόμφο πώς θα ξοδευτεί το κάθε ευρώ.

Όταν όμως η πραγματικότητα της κοινωνίας συναντά την απόλυτη αποκοπή της εξουσίας, η πολιτική παύει να είναι λειτούργημα και μετατρέπεται σε προσβολή.

Η ωμή πραγματικότητα απέναντι στο θερμοκήπιο

Σήμερα είναι τοις πάσι γνωστό ότι η κοινωνία στενάζει. Η οικονομική δυσχέρεια δεν είναι στατιστικό μέγεθος σε πίνακες του Excel. Είναι η καθημερινή αγωνία της μέσης ελληνικής οικογένειας, όπου το εισόδημα εξανεμίζεται στις 15 με 20 κάθε μήνα, οδηγώντας αναγκαστικά είτε στον εξευτελιστικό δανεισμό είτε σε στερήσεις βασικών αγαθών.

Με την εκτόξευση του ενεργειακού κόστους, την ακρίβεια στα ράφια και τις τιμές των καυσίμων να στραγγαλίζουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό, ο πολίτης παλεύει κυριολεκτικά να δει πώς θα βγάλει τον χειμώνα.

Και μέσα σε αυτό το ζοφερό τοπίο, παρακολουθούμε έκπληκτοι έναν νεαρό εν ενεργεία πολιτικό —γέννημα του κομματικού σωλήνα, με βιογραφικό γεμάτο εύηχους τίτλους και περγαμηνές αμφίβολης παραγωγικής ουσίας, από εκείνες που εύκολα ανθίζουν στα προστατευμένα πολιτικά θερμοκήπια— να εμφανίζεται δημοσίως και να κουνάει το δάχτυλο.

Έναν άνθρωπο που είναι ζήτημα αν δούλεψε ποτέ πραγματικά στη ζωή του, αν ίδρωσε ποτέ στο μεροκάματο ή αν μάτωσε για να βγάλει εκείνα τα δέκα ευρώ που σήμερα λείπουν από το τραπέζι του συνταξιούχου και του εργαζόμενου.

Το ρεσιτάλ της αυθάδειας

Αυτός ο εκπρόσωπος του κοινοβουλίου θεώρησε φυσιολογικό να υποδείξει στους πολίτες ότι «αν δεν έχουν δέκα ευρώ για βενζίνη, ας πάρουν τα μέσα μαζικής μεταφοράς».

Πρόκειται για μια πράξη που ξεπερνά κάθε όριο. Δεν είναι απλώς μια άστοχη δήλωση. Είναι καθαρή αδιαντροπιά και απύθμενη αναισχυντία. Συνιστά μια πρωτοφανή ξετσιπωσιά, όπου η ιταμότητα των λεγομένων συμβαδίζει με την απόλυτη αναίδεια απέναντι στους ανθρώπους που δοκιμάζονται καθημερινά. Μια τέτοια συμπεριφορά ξεχειλίζει από αυθάδεια και εξοργιστική προκλητικότητα, αποπνέοντας μια βαθιά κοινωνική γαϊδουριά και ένα ασύλληπτο θράσος χιλίων πιθήκων.

Πώς είναι δυνατόν ένας βολεμένος κρατικοδίαιτος παράγοντας να προσβάλλει με τέτοια άνεση την ηθική και τη λογική μας;

Από πού αντλεί το δικαίωμα να ειρωνεύεται την αδυναμία του άλλου να μετακινηθεί για να πάει στη δουλειά του;

Η θεσμική υποκρισία και η ενίσχυση του μαύρου χρήματος

Ο ρόλος όμως ενός εκπροσώπου του κοινοβουλίου δεν εξαντλείται στη διασφάλιση ενός αξιοπρεπούς εισοδήματος.

Πρωταρχική υποχρέωσή του είναι να μάχεται για τη μείωση και την πάταξη της διακίνησης του μαύρου χρήματος, να ελέγχει τα καρτέλ της ενέργειας και να προστατεύει τον συνεπή φορολογούμενο.

Αντ’ αυτού, τέτοιες ανεύθυνες τοποθετήσεις επιτυγχάνουν το ακριβώς αντίθετο: προάγουν ευθέως τη διακίνηση του μαύρου χρήματος.

Όταν το επίσημο κράτος, δια των εκπροσώπων του, κυνικά αποφαίνεται ότι όποιος δεν έχει δέκα ευρώ απλώς «πρέπει να κόψει τον λαιμό του», σπρώχνει αναπόφευκτα τον απελπισμένο πολίτη και τον πιεσμένο επαγγελματία στην παραοικονομία.

Όταν η επιβίωση καθίσταται ανέφικτη με τους νόμιμους όρους, η εξουσία με τη στάση της νομιμοποιεί ηθικά τη συναλλαγή κάτω από το τραπέζι για ένα κομμάτι ψωμί ή για λίγα λίτρα καυσίμου.

Η κατάρρευση των θεσμών και το μεγάλο ερώτημα

Τέτοιες τοποθετήσεις δεν πληγώνουν απλώς το φιλότιμο του πολίτη· κουρελιάζουν βάναυσα το «κοινό περί δικαίου αίσθημα».

Σε μια χώρα με στοιχειώδη θεσμική ευαισθησία, τέτοιου είδους συμπεριφορές που εξευτελίζουν δημόσια τη χειμαζόμενη κοινωνία θα έπρεπε να προκαλούν την άμεση παρέμβαση.

Θα έπρεπε αυτεπάγγελτα η δικαιοσύνη να παρέμβει και αμελλητί να αποστείλει τη σχετική δικογραφία στη Βουλή, ώστε το κοινοβούλιο να επιβάλει άμεσα τις αυστηρότερες προβλεπόμενες κυρώσεις βάσει του κανονισμού του.

Αντ’ αυτού, παρακολουθούμε μια εκκωφαντική σιωπή, μια θεσμική αδράνεια που προστατεύει την ασυδοσία πίσω από βουλευτικά προνόμια και ασυλίες.

Συμπεράσματα

Και εδώ γεννάται αβίαστα το πικρό, ρητορικό ερώτημα:

Υπάρχει τελικά δικαιοσύνη;

Υπάρχει δίκαιο σε αυτόν τον τόπο;

Όταν ο πολίτης τιμωρείται και περιθωριοποιείται για την ανέχεια την οποία οι ίδιοι οι κυβερνώντες του προκάλεσαν, ενώ ο πολιτικός έχει το ελεύθερο να τον χλευάζει χωρίς καμία συνέπεια, το κοινωνικό συμβόλαιο διαλύεται.

Η αξιοπρέπεια δεν εκχωρείται, δεν διαπραγματεύεται και σίγουρα δεν κοστολογείται στα δέκα ευρώ της ντροπής τους.

#ακρίβεια #πολιτικοί #καύσιμα #κοινωνία #δικαιοσύνη