Η Απάτη του 2099 και η Εκλογική «Λευκή Επιταγή»

Εισαγωγή

Στο πρώτο μέρος της ανάλυσής μας, εστιάσαμε στον ανθρώπινο παράγοντα: στον πολιτικό που εγκλωβίζεται από το οικονομικό δέλεαρ της έδρας και στον πολίτη που ναρκώνεται από την ημιμάθεια και τον μιθριδατισμό. Όμως, αν ο άνθρωπος είναι το καύσιμο που κινεί τη μηχανή της διαφθοράς, το Σύνταγμα και το εκλογικό σύστημα είναι οι σιδηροδρομικές ράγες πάνω στις οποίες κινείται το τρένο της εξουσίας.

• Μπορείτε να διαβάσετε το προηγούμενο μέρος εδώ: Ο Ανθρώπινος Παράγοντας και ο Κοινωνικός Μιθριδατισμός

Γιατί η κυβέρνηση δεν πέφτει; Διότι το «λογισμικό» του κράτους μας είναι προγραμματισμένο να την προστατεύει. Σε αυτό το δεύτερο μέρος, θα αποδομήσουμε το μεγάλο ψέμα περί «λήξης των μνημονίων» και θα εξηγήσουμε πώς η ψήφος μας μετατρέπεται, με τις ευλογίες του νόμου, σε μια λευκή επιταγή για πλιάτσικο, χωρίς καμία δικλείδα ασφαλείας μέχρι το τέλος της τετραετίας.

Το Ψέμα της Λήξης και η Φυλακή του 2099

Ακούμε συχνά από επίσημα χείλη ότι «βγήκαμε από τα μνημόνια», ότι «ανακτήσαμε την κυριαρχία μας» και ότι η χώρα αναπνέει πλέον ελεύθερη. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά ψέματα της σύγχρονης ιστορίας μας. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σκληρή: Όσο παραμένουν σε ισχύ οι μνημονιακοί νόμοι, τα μνημόνια είναι εδώ. Ένα κλασικό παράδειγμα αυτής της θεσμικής εξαπάτησης είναι ο ΕΝΦΙΑ. Θυμάστε πώς ξεκίνησε; Ως ένας «έκτακτος» φόρος που θα διαρκούσε μόλις δύο χρόνια για να σωθεί η χώρα. Σήμερα, ο ΕΝΦΙΑ «ζει και βασιλεύει», έχοντας γίνει μόνιμο βαρίδι στις πλάτες των ιδιοκτητών. Αυτό είναι το μοντέλο: το «προσωρινό» γίνεται «μόνιμο» και το «έκτακτο» γίνεται «κανονικότητα».

• Αξίζει να θυμηθούμε: ΕΛΛΑΔΑ 1974–2025: Η ΜΑΥΡΗ ΒΙΒΛΟΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣ

Αυτό που αποκρύπτουν επιμελώς από τον ημιμαθή πολίτη είναι η ημερομηνία λήξης των δεσμεύσεων που έχουν υπογραφεί. Οι μνημονιακές υποχρεώσεις της χώρας, η επιτροπεία και η δέσμευση της δημόσιας περιουσίας δεν τελειώνουν φέτος ή του χρόνου. Λήγουν το 2099. Ένας νέος που γεννιέται σήμερα θα είναι ηλικιωμένος όταν η Ελλάδα θα θεωρηθεί θεωρητικά ελεύθερη από αυτούς τους νόμους. Μέχρι τότε, κάθε κυβέρνηση είναι απλώς ένας διαχειριστής μιας προδιαγεγραμμένης οικονομικής φυλακής, η οποία της παρέχει το πρόσχημα να μην αλλάζει τίποτα.

Η Εκλογική «Λευκή Επιταγή» και το Σύστημα των ΗΠΑ

Γιατί το εκλογικό σύστημα χαρακτηρίζεται ως η «ραχοκοκαλιά» της διαφθοράς; Διότι στην Ελλάδα, οι εκλογές δεν είναι μια διαδικασία ελέγχου, αλλά μια διαδικασία εξουσιοδότησης. Όταν ο πολίτης προσέρχεται στην κάλπη, δεν ψηφίζει για να συμμετέχει· ψηφίζει για να παραδώσει τα κλειδιά της χώρας.

Εδώ έγκειται η τεράστια διαφορά με μοντέλα όπως αυτό των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής, το οποίο θα έπρεπε να μας προβληματίσει. Στις ΗΠΑ, υπάρχουν οι λεγόμενες «ενδιάμεσες εκλογές» (midterms). Κάθε δύο χρόνια, το 100% της Βουλής των Αντιπροσώπων και το 1/3 της Γερουσίας ανανεώνονται. Αυτό σημαίνει ότι ο Πρόεδρος και η κυβέρνηση κρίνονται στην πράξη πολύ σύντομα. Αν αποτύχουν ή αν εμπλακούν σε σκάνδαλα, ο λαός τους αφαιρεί τη νομοθετική πλειοψηφία στα μισά της θητείας τους, καθιστώντας τους «κουτσές πάπιες».

Στην Ελλάδα, τέτοια δικλείδα δεν υπάρχει. Η κυβέρνηση παίρνει μια λευκή επιταγή τετραετίας. Μέσα σε αυτό το διάστημα, έχει το δικαίωμα —νόμιμα και δικαιωματικά— να αγοράζει, να πουλάει, να ψηφίζει καινούργιους νόμους, να παίρνει αποφάσεις για εθνικά θέματα και να διαχειρίζεται δισεκατομμύρια, χωρίς να χρειάζεται να ρωτήσει κανέναν. Ο πολίτης μετατρέπεται σε απλό θεατή μιας παράστασης που δεν μπορεί να σταματήσει. Αυτή η έλλειψη ενδιάμεσου ελέγχου είναι που επιτρέπει στη σήψη να βαθαίνει, αφού ο πολιτικός ξέρει ότι για 1.460 ημέρες είναι ο απόλυτος άρχοντας του φέουδου του.

Το Σύνταγμα ως Κανονισμός Φεουδαρχίας

Αν μελετήσουμε το Σύνταγμα της Μεταπολίτευσης, θα διαπιστώσουμε ότι δεν είναι ένα κείμενο που προστατεύει τον πολίτη από την αυθαιρεσία της εξουσίας, αλλά ένας κανονισμός που συντηρεί τη φεουδαρχία των κομμάτων. Όπως ακριβώς το περιέγραφε ο Πολ Πόρτερ το 1947, έχουμε μια «χαλαρή συνομοσπονδία πολιτικών τζακιών».

Το Σύνταγμά μας δίνει στον Πρωθυπουργό εξουσίες που θα ζήλευαν και οι μονάρχες. Ελέγχει τη Βουλή (μέσω της κομματικής πειθαρχίας), ελέγχει την Εκτελεστική εξουσία και επηρεάζει τη Δικαιοσύνη (αφού η ηγεσία της διορίζεται από το Υπουργικό Συμβούλιο). Πώς μπορεί λοιπόν να πέσει μια κυβέρνηση, όταν ο έλεγχος είναι μια εσωτερική υπόθεση της ίδιας της «κλίκας»;

Ο βουλευτής δεν φοβάται την οργή του λαού, γιατί ξέρει ότι η επανεκλογή του εξαρτάται από τον αρχηγό του κόμματος που τον βάζει στη λίστα ή του δίνει το «χρίσμα». Η πίστη του είναι στον «φεουδάρχη» του και όχι στον πολίτη. Αυτή η δομή καθιστά κάθε σκάνδαλο «διαχειρίσιμο» σε επίπεδο κορυφής, αφού οι μηχανισμοί συγκάλυψης είναι ενσωματωμένοι στον ίδιο τον καταστατικό χάρτη της χώρας.

Συμπεράσματα

Η κυβέρνηση δεν πέφτει γιατί το σύστημα είναι θωρακισμένο πίσω από μια νομική και θεσμική πανοπλία. Η απάτη του τέλους των μνημονίων κρατά τη χώρα σε ομηρία μέχρι το 2099, ενώ το εκλογικό μας σύστημα στερεί από τον λαό το δικαίωμα του ουσιαστικού και άμεσου ελέγχου.

Είμαστε εγκλωβισμένοι σε μια δημοκρατία «λευκής επιταγής», όπου η εξουσία δεν λογοδοτεί πουθενά για τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Όσο δεν διεκδικούμε ένα μοντέλο με πραγματικά Checks and Balances, με συχνούς εκλογικούς ελέγχους και διαχωρισμό εξουσιών, θα παραμένουμε απλοί χρηματοδότες μιας κλίκας που αγοράζει και πουλάει το μέλλον μας με τη δική μας εξουσιοδότηση.

Επίλογος

Αφού είδαμε πώς οι νόμοι και το Σύνταγμα προστατεύουν την καρέκλα της εξουσίας, ήρθε η ώρα να δούμε τι συμβαίνει όταν αυτή η εξουσία μετατρέπεται σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό. Στο επόμενο μέρος, θα μιλήσουμε για το «πάρτι» των 10 οικογενειών στο Ταμείο Ανάκαμψης και για τις αναφορές της Ευρωπαϊκής Ένωσης που κάνουν λόγο για «εγκληματική οργάνωση» και «συμμορία» στην καρδιά του κράτους.

Διαβάστε τη συνέχεια στο Μέρος ΙΙI: Η «Συμμορία» και το Πάρτι των Δέκα Οικογενειών.

#Κυβέρνηση #Σύνταγμα #Εκλογές #Μνημόνια #ΛευκήΕπιταγή #Εξουσία